We kennen ze allemaal: die geweldige liedjes die eigenlijk zijn kapotgedraaid. Bohémian Rhapsody van Queen, Paradise by the Dashboard Light van Meat Loaf, Hotel California van The Eagles. Simpelweg gezegd: de 10 hoogst genoteerde platen van de Top 2000. Dat ze ieder jaar zo hoog staan, wil tevens zeggen dat er complete volksstammen zijn die deze liedjes nog steeds waarderen en ze zo vaak mogelijk willen horen.
Ieder mens heeft zo wel een aantal van die platen die vele anderen beu zijn. The Reflex van Duran Duran is voor mij een uitstekend voorbeeld hiervan. Nog steeds als ik deze nummer 1 hit uit 1984 ergens voorbij hoor komen, sta ik even stil en tover ik vanzelf een grijns op mijn gezicht.
De kracht van muziek. The Reflex stamt uit de periode dat ik met een (nog steeds) goede vriend een groot deel van ons zakgeld spendeerde aan Maxi-singles. Ook wel bekend als 12 inches. Hitsingles in een langere - vaak geremixte versie - op elpeeformaat. Duran Duran was een meester in het uitbrengen van deze 12 inches. Ik heb ze dan ook (bij mijn weten) bijna allemaal. Vanaf de eerste Planet Earth uit 1981 tot en met All She Wants Is uit 1988. Misschien dat ik van die laatste periode iets mis, omdat toen het cd-tijdperk al zijn intrede had gedaan. Maar grotendeels heb ik de collectie dus compleet.
The Reflex is misschien wel de grootste hit die Duran Duran ooit maakte. Het verhaal gaat dat ze van de opbrengsten van deze track alleen al miljonair zijn geworden. Toen de groep tien jaar geleden weer in originele bezetting bij elkaar kwam, speelde ze in 2005 ook twee avonden in de Heineken Music Hall. Wij hadden tickets voor de 2e show… gelukkig maar. Want na de eerste avond sprak iedereen over maar één ding. Ze hadden The Reflex niet gespeeld. Onmogelijk natuurlijk. Zanger Simon le Bon was de onrust in ons land over dit feit niet ontgaan. Er werden nog net geen kamervragen gesteld.
Ergens halverwege die tweede show in de HMH zei Le Bon: "Het schijnt dat wij gisteravond iets belangrijks vergeten zijn." Een oorverdovend gegil vanuit de zaal volgde. Iedereen wist wat er zou komen. Juist! Shalalala…. Fle Fle Fle Fle Flex….
Als ik nu alleen aan de plaat en dat moment terugdenk, word ik vanzelf weer vrolijk. Deze dag is dus goed begonnen. Met dank aan die 30-jaar oude hit.
Ronnie was erbij!
BeantwoordenVerwijderen