Van diverse kanten was ik vooraf lekker gemaakt door het nieuwe album van Ruthie Foster. Ik kende haar niet en toch maakte ze al sinds de jaren 90 diverse albums. Deze 48-jarige zangeres brengt een mix van Blues, Gospel, Singer-Songwriter en Soul. Hierdoor wordt ze qua muzikale stijl vaak vergeleken met Bonnie Rait. Door haar stem klinkt regelmatig een vergelijk met Aretha Franklin.
Ik had tot voor kort dus nog nooit van haar gehoord. Toch heeft ze binnen de genoemde stijlen een behoorlijke naam opgebouwd, al wist ze nooit op grote schaal door te breken. In 2009 ontving ze zelfs een Grammy nominatie in de categorie Blues albums. Toch deel ik niet ieders enthousiasme. Misschien kwam het omdat ik te vaak de term 'ouderwetse vette soul' moest horen of lezen. Dus waren mijn verwachtingen misschien te hoog. Voor mijn smaak overheerst hier echter de relaxte blues, gospel en singer-songwriter stijl. De manier waarop Foster haar nummers brengt is kwalitatief sterk en smaakvol, maar voor mij iets te braaf en degelijk of ontroert het mij gewoon niet. Als ik haar muziek in een rokerige kroeg of kleine concertzaal zou horen, verwacht ik meer vuurwerk en passie te beleven.
Op
Promise of a Brand New Day komt het naar mijn bescheiden mening nooit echt los. Ondanks haar prettige stem. Ik kan er niet echt een nummer uit lichten. Het kabbelt mij te veel voort. Maar voor de liefhebber van deze stijl is dat misschien ook niet echt nodig. Diezelfde liefhebbers zullen na het lezen van mijn recensie zeggen: "Parels voor de zwijnen. Je snapt het niet." Er is namelijk een grote groep die orakelt over zowel haar stem als songs. Misschien wel terecht. Vind ik het dan zo vervelend? Nee, dat ook weer niet. Het raakt mij gewoon niet.
Cijfer: 6.0
Toptracks: Singing the Blues
Geen opmerkingen:
Een reactie posten