De tijd vliegt. De Dijk is één van de bands die er eigenlijk mijn hele leven al lijken te zijn. Hoewel ik ze nooit intensief heb gevolgd, kon ik ze ook nooit ontlopen. Van kroegenhits uit de jaren 80 als Bloedend Hart en Dansen op de Vulkaan tot de teksten waarin ik als volwassen man steeds meer herkenbare zaken over het leven ontdekte. Het lijkt alsof ik na drie decennia nog steeds met een ontdekkingstocht bij De Dijk bezig ben.
Zanger Huub van der Lubbe was één van de eerste mensen die ik als beginnend journalist mocht interviewen. Onderhandelingen vooraf met management verliepen enigszins stroef. Ik kreeg met pijn en moeite 20 minuten toegewezen om de zanger te interviewen. De waarheid was anders. Uiteindelijk zaten de fotograaf en ik ruim twee uur met Huub aan tafel in een fraai Maastrichts restaurant. We aten een broodje, genoten van een drankje en spraken over het leven. Zijn leven, zijn teksten, maar ook onze visie daarop. Het werd een van de meest relaxte gesprekken uit mijn beginperiode als journalist. Die ontmoeting zorgde ervoor dat ik De Dijk meer ging waarderen. De band biedt in hun poëtische teksten vaak hoop, troost en een nuchtere kijk op het leven. Nu is er dus het alweer zeventiende album. Allemansplein is vooral herkenbaar met het typisch geluid van De Dijk. Die bekende combinatie van Blues, Rock en Soul. Zowel de teksten als die eigen muzikale stijl spreken mij aan.
Op de titeltrack vertelt Van der Lubbe over het idee dat hij dertig jaar geleden over de wereld had; een soort van Utopia, een wereld voor iedereen. En wie wordt er niet vrolijk van de openingstrack/single
Alles Komt Goed. Voorzien van een
tekst waar we in deze roerige tijden behoefte aan hebben. Maar de zanger/tekstschrijver toont tevens zijn maatschappijkritische danwel politiek geëngageerde kant in Niet de lef.
Het is een plaat waar de swingende soul wederom wordt afgewisseld met sfeervolle, soms bluesy klinkende ballads als Steen en Alles kan Nog, maar de uptempo tracks hebben de overhand. Saai of eentonig wordt het zeker nooit. De Dijk weet ondanks die o zo herkenbare sound na dertig jaar nog steeds fris en spannend teklinken. Een plaat die nergens inkakt verdient het om gehoord te worden. Ik heb met terugwerkende kracht nog veel te ontdekken.
Cijfer: 7.9
Toptracks: Alles komt goed, Weg maar niet Kwijt, Waar geen wil is ben ik Weg
Geen opmerkingen:
Een reactie posten