Een andere opzet

Er komt sneller dan gepland, een einde aan dit medium. In die zin: een einde zoals jullie het hier gewend zijn. Want het muzieknieuws blijft natuurlijk gewoon doorgaan.

In plaats van mijn muziekblog, start ik vanaf vandaag met dit muziekmedium op Facebook. Reden? Muziek blijft mijn grote passie, maar het bijhouden van een blog kost werk. Hier is het eenvoudiger om linkjes, artikelen, persoonlijke lijstjes, foto's et cetera te plaatsen die voor mij belangrijk zijn. Maar ik hoop voor nog veel meer andere muziekliefhebbers.

De naam van dit medium vertelt al wat je hier kunt verwachten: Rock & Soul. Dat is de basis van veel berichten die hier voorbij komen. Beiden als basis. Want rock kan zijn: Classic Rock, Hard Rock, Alternative Rock, Poprock, Heavy Metal et cetera. Bij Soul ligt de focus op Classic Soul muziek zoals deze in de jaren 50, 60 en 70 groot is geworden, maar anno nu nog steeds (en steeds vaker) succesvol is; ook bij nieuwe acts. Disco, Funk en Nu-Soul zijn afgeleide stijlen die hier ook aan bod komen.
Reageer op wat je leest, geef je mening, maar….blijf netjes. Het is een besloten groep, dus aanmelden is noodzakelijk!

Aanmelden kan hier via deze link!

Cu there 
Rob

DeWolff in Grenswerk Venlo

Normaal gesproken ben ik niet zo van de voorprogramma's, support-acts, opwarmertjes of hoe oneerbiedig men ze ook noemen wil. Niet dat ik het een (vaak beginnend) bandje niet gun om zich voor een groter publiek te presenteren, maar na jaren en jaren van concertbezoeken, leert de ervaring dat ik te vaak na een nummertje of drie denk: leuk, maar het was nu wel genoeg. Niet boeiend, te onzeker, te slap materiaal; gewoon niet goed genoeg. 

De uitzonderingen bevestigen natuurlijk de regel. Zo zijn er acts die zich toch al redelijk bewezen hebben, voldoende podiumervaring hebben, maar vooral over goed uitgebalanceerd repertoire beschikken om het publiek te vermaken. Hoe ondankbaar (zeker bij grote concerten) deze taak soms ook is. Een andere uitzondering was gisteravond in Grenswerk, Venlo te bewonderen. Daar had No Man's Valley de uitdaging om als support-act de bezoekers te amuseren. Nu deed zich de omgekeerde situatie voor. Bij de eerste twee a drie liedjes dacht ik nog: aardig, wat moet ik hier mee? Toen de 5 heren klaar waren met hun act, was ik vooral aangenaam verrast. Een groep (er worden invloeden genoemd als The Doors, maar ook Nick Cave) met een idee, afwijkende, maar goed in elkaar gezette songs, prima muzikanten en een charismatische zanger. "En dat voor zo'n lullig lokaal bandje," ben je als verwende en dus arrogante concertbezoeker dan te denken. Daarmee doe ik No Man's Valley te kort. Een vluchtige blik op hun website leert dat ze al in Paradiso speelden tijdens het 30x20minuten festival, maar ook al airplay kregen op 3FM. Dus zeker meer dan een lullig lokaal bandje. Als ze nogmaals in de buurt zijn, check ik de groep zeker nog een keer. 

Dan de hoofdact zelf. In een goed gevuld Grenswerk kwam tijdens het optreden van DeWolff ongeveer de halve geschiedenis van de rockmuziek voorbij. Invloeden van Led Zeppelin, The Doors, (vroege) Joe Cocker, Thin Lizzy, Black Sabbath, Allman Brothers, Jimi Hendrix, oer Pink Floyd, vleugje Stones en ga zo maar door. 

Voor mij als liefhebber van het Classic Rock genre dus smullen to tha max. Veel lang uitgereikte songs zoals de meesters van de late jaren 60 en de 70's dat volop deden. Nummers waar geen einde aan lijkt te komen dankzij vuige gitaarsolo's, een 'ouderwetse' drumsolo en smeuïg hammondorgelwerk. Puik vakwerk heren.

DeWolff zag ik ooit eerder, waarschijnlijk op Pinkpop, en die herinnering was voor mij voldoende om te denken: ooit wil ik een complete show van deze jonge Limburgers zien. Ook al bestaat de band inmiddels acht jaar en brachten ze in die korte tijd al vier albums plus een EP uit: het zijn nog steeds jonkies, maar die jaren van ervaring dragen ze wel mee op het podium. En na die acht jaren is voor de heren nog steeds voldoende terrein te winnen en is nog meer aandacht alleen maar terecht. Voor mijn muziekvrienden en ondergetekende een prima start van een lang en mooi concertjaar; voor Max (zoon van één van die muziekvrienden) zijn eerste rockconcert ooit. In meerdere opzichten dus een historische avond. En dat dankzij een paar jonge gasten who are to young to know, maar de soul van Classic Rock in hun lijf hebben en dit evangelie weer doorgeven aan een volgende generatie... zoals Max dus.

Rob 

Foto's Janneke Michels

Nieuw plaatwerk in 2015

Allereerst de beste wensen voor het nieuwe jaar. Een jaar waarin dit muziekblog weer van alles laat zien waar het in 2014 mee is begonnen. Nieuwtjes, lijstjes, albumrecensies, columns, muzikale herinneringen, clips, concertreviews et cetera. 

Dat 2015 een mooi concertjaar wordt, staat nu al vast. Maar hoe zit het met nieuw plaatwerk? Naar de volgende releases ben ik in ieder geval meer dan nieuwsgierig: 



Fleetwood Mac (in volledige bezetting)


Metallica (ja? Zal het echt gebeuren in 2015?

Mark Ronson (Een man die bewijst dat in de Top40 anno nu ook nog goede liedjes kunnen staan)

U2 (Ja weer, naar het schijnt; nu Songs of Experience. Al zou het mij bijzonder verbazen)

Faith no More (Hebben ze de kwaliteiten uit de jaren 90 nog?)

Noel Gallagher (Zal het solowerk van de Gallagher broertjes ooit het beste van Oasis benaderen?)

Bob Dylan (Ja, die Sinatra Covers plaat. Dus niet echt nieuw, maar toch)

Black Sabbath (Ozzy zegt het: dus geloven we hem op zijn woord en nu zelfs met Bill Ward?)

Madonna (Hopelijk is het eindelijk weer eens de muziek waar wij na de release over praten) 

Slayer (Zonder Haneman. Zonder Lombardo, als dat maar goed gaat)

Iron Maiden (Voortbordurend op de stijl van hun laatste 3 albums of back to the roots?)


Coldplay (Al snel een opvolger na het stevig bekritiseerde Ghost Stories van afgelopen jaar)

Adele (Kan ze de torenhoge verwachtingen waarmaken?)


The Libertines (Zonder één noot gehoord te hebben, is de muziekpers al lyrisch. Voorbarig?)

David Gilmour (Een pleister op de gapende Pink Floyd wond of wordt dit gewoon een meesterwerk?), Muse (De lat leggen ze zelf al twee decennia hoog, dus kom maar op…)

Red Hot Chili Peppers (Toch wel graag een beetje beter dan de vorige heren)

The Xx (Na twee sfeervolle topalbums kijk ik vanzelfsprekend uit naar de derde)

Radiohead (Hét album van 2015?)

Suede (In Nederland nooit echt zo groot als in de UK, maar dat is onterecht.)

Rob