Een andere opzet

Er komt sneller dan gepland, een einde aan dit medium. In die zin: een einde zoals jullie het hier gewend zijn. Want het muzieknieuws blijft natuurlijk gewoon doorgaan.

In plaats van mijn muziekblog, start ik vanaf vandaag met dit muziekmedium op Facebook. Reden? Muziek blijft mijn grote passie, maar het bijhouden van een blog kost werk. Hier is het eenvoudiger om linkjes, artikelen, persoonlijke lijstjes, foto's et cetera te plaatsen die voor mij belangrijk zijn. Maar ik hoop voor nog veel meer andere muziekliefhebbers.

De naam van dit medium vertelt al wat je hier kunt verwachten: Rock & Soul. Dat is de basis van veel berichten die hier voorbij komen. Beiden als basis. Want rock kan zijn: Classic Rock, Hard Rock, Alternative Rock, Poprock, Heavy Metal et cetera. Bij Soul ligt de focus op Classic Soul muziek zoals deze in de jaren 50, 60 en 70 groot is geworden, maar anno nu nog steeds (en steeds vaker) succesvol is; ook bij nieuwe acts. Disco, Funk en Nu-Soul zijn afgeleide stijlen die hier ook aan bod komen.
Reageer op wat je leest, geef je mening, maar….blijf netjes. Het is een besloten groep, dus aanmelden is noodzakelijk!

Aanmelden kan hier via deze link!

Cu there 
Rob

DeWolff in Grenswerk Venlo

Normaal gesproken ben ik niet zo van de voorprogramma's, support-acts, opwarmertjes of hoe oneerbiedig men ze ook noemen wil. Niet dat ik het een (vaak beginnend) bandje niet gun om zich voor een groter publiek te presenteren, maar na jaren en jaren van concertbezoeken, leert de ervaring dat ik te vaak na een nummertje of drie denk: leuk, maar het was nu wel genoeg. Niet boeiend, te onzeker, te slap materiaal; gewoon niet goed genoeg. 

De uitzonderingen bevestigen natuurlijk de regel. Zo zijn er acts die zich toch al redelijk bewezen hebben, voldoende podiumervaring hebben, maar vooral over goed uitgebalanceerd repertoire beschikken om het publiek te vermaken. Hoe ondankbaar (zeker bij grote concerten) deze taak soms ook is. Een andere uitzondering was gisteravond in Grenswerk, Venlo te bewonderen. Daar had No Man's Valley de uitdaging om als support-act de bezoekers te amuseren. Nu deed zich de omgekeerde situatie voor. Bij de eerste twee a drie liedjes dacht ik nog: aardig, wat moet ik hier mee? Toen de 5 heren klaar waren met hun act, was ik vooral aangenaam verrast. Een groep (er worden invloeden genoemd als The Doors, maar ook Nick Cave) met een idee, afwijkende, maar goed in elkaar gezette songs, prima muzikanten en een charismatische zanger. "En dat voor zo'n lullig lokaal bandje," ben je als verwende en dus arrogante concertbezoeker dan te denken. Daarmee doe ik No Man's Valley te kort. Een vluchtige blik op hun website leert dat ze al in Paradiso speelden tijdens het 30x20minuten festival, maar ook al airplay kregen op 3FM. Dus zeker meer dan een lullig lokaal bandje. Als ze nogmaals in de buurt zijn, check ik de groep zeker nog een keer. 

Dan de hoofdact zelf. In een goed gevuld Grenswerk kwam tijdens het optreden van DeWolff ongeveer de halve geschiedenis van de rockmuziek voorbij. Invloeden van Led Zeppelin, The Doors, (vroege) Joe Cocker, Thin Lizzy, Black Sabbath, Allman Brothers, Jimi Hendrix, oer Pink Floyd, vleugje Stones en ga zo maar door. 

Voor mij als liefhebber van het Classic Rock genre dus smullen to tha max. Veel lang uitgereikte songs zoals de meesters van de late jaren 60 en de 70's dat volop deden. Nummers waar geen einde aan lijkt te komen dankzij vuige gitaarsolo's, een 'ouderwetse' drumsolo en smeuïg hammondorgelwerk. Puik vakwerk heren.

DeWolff zag ik ooit eerder, waarschijnlijk op Pinkpop, en die herinnering was voor mij voldoende om te denken: ooit wil ik een complete show van deze jonge Limburgers zien. Ook al bestaat de band inmiddels acht jaar en brachten ze in die korte tijd al vier albums plus een EP uit: het zijn nog steeds jonkies, maar die jaren van ervaring dragen ze wel mee op het podium. En na die acht jaren is voor de heren nog steeds voldoende terrein te winnen en is nog meer aandacht alleen maar terecht. Voor mijn muziekvrienden en ondergetekende een prima start van een lang en mooi concertjaar; voor Max (zoon van één van die muziekvrienden) zijn eerste rockconcert ooit. In meerdere opzichten dus een historische avond. En dat dankzij een paar jonge gasten who are to young to know, maar de soul van Classic Rock in hun lijf hebben en dit evangelie weer doorgeven aan een volgende generatie... zoals Max dus.

Rob 

Foto's Janneke Michels

Nieuw plaatwerk in 2015

Allereerst de beste wensen voor het nieuwe jaar. Een jaar waarin dit muziekblog weer van alles laat zien waar het in 2014 mee is begonnen. Nieuwtjes, lijstjes, albumrecensies, columns, muzikale herinneringen, clips, concertreviews et cetera. 

Dat 2015 een mooi concertjaar wordt, staat nu al vast. Maar hoe zit het met nieuw plaatwerk? Naar de volgende releases ben ik in ieder geval meer dan nieuwsgierig: 



Fleetwood Mac (in volledige bezetting)


Metallica (ja? Zal het echt gebeuren in 2015?

Mark Ronson (Een man die bewijst dat in de Top40 anno nu ook nog goede liedjes kunnen staan)

U2 (Ja weer, naar het schijnt; nu Songs of Experience. Al zou het mij bijzonder verbazen)

Faith no More (Hebben ze de kwaliteiten uit de jaren 90 nog?)

Noel Gallagher (Zal het solowerk van de Gallagher broertjes ooit het beste van Oasis benaderen?)

Bob Dylan (Ja, die Sinatra Covers plaat. Dus niet echt nieuw, maar toch)

Black Sabbath (Ozzy zegt het: dus geloven we hem op zijn woord en nu zelfs met Bill Ward?)

Madonna (Hopelijk is het eindelijk weer eens de muziek waar wij na de release over praten) 

Slayer (Zonder Haneman. Zonder Lombardo, als dat maar goed gaat)

Iron Maiden (Voortbordurend op de stijl van hun laatste 3 albums of back to the roots?)


Coldplay (Al snel een opvolger na het stevig bekritiseerde Ghost Stories van afgelopen jaar)

Adele (Kan ze de torenhoge verwachtingen waarmaken?)


The Libertines (Zonder één noot gehoord te hebben, is de muziekpers al lyrisch. Voorbarig?)

David Gilmour (Een pleister op de gapende Pink Floyd wond of wordt dit gewoon een meesterwerk?), Muse (De lat leggen ze zelf al twee decennia hoog, dus kom maar op…)

Red Hot Chili Peppers (Toch wel graag een beetje beter dan de vorige heren)

The Xx (Na twee sfeervolle topalbums kijk ik vanzelfsprekend uit naar de derde)

Radiohead (Hét album van 2015?)

Suede (In Nederland nooit echt zo groot als in de UK, maar dat is onterecht.)

Rob

Top2000 spel: welke artiesten zag je live?

De Top2000 lijkt een bindende factor in het land. Of de mensen er nu over discussiëren, gezamenlijk naar de radio luisteren of de liedjes bestuderen: bijna iedereen praat er over. Dat is knap. De lijst der lijsten zorgt zelfs voor spontane acties. Zo zag ik gisteravond een grappig spelletje op Facebook voorbij komen: hoeveel acts uit de Top2000 heb jij al live aan het werk gezien? De schrijver van het bericht kwam zelf tot het respectabele aantal van 64. Dat vond ik veel. In een razendtempo nam ik de lijst door en schrok in positieve zin van het aantal artiesten uit de lijst die ik al live heb mogen zien: minimaal 125.

Bijschrift toevoegen

Ja, minimaal 125. Zoals gezegd: ik ging in een pleurisvaart met mijn vinger langs de liedjes, noteerde snel de naam als de herinnering van een liveshow in mij opkwam, maar bij een aantal artiesten twijfelde ik ook. Ze waren op het festival waar ik rondliep. Of ik ze toen gezien heb? Soms weet ik het niet meer. Zeker niet als de act mij niet kan imponeren. Misschien heb ik toch staan kijken, maar is de herinnering bewust verdrongen of simpelweg weggeblazen door een veel betere act die op dezelfde festivaldag speelde. Het uitzoeken van de namen was een pleuriswerk; het schrijven van de rest van dit blog is een peulenschilletje. Want nu passeren 125 namen in willekeurige volgorde de revue. Ik kocht er een kaartje voor, ze waren openingsact, stonden op een festival of traden ergens op een plek op waar ik op dat moment moest zijn. Niet alle genoemde acts zijn mijn favorieten (het gros vanzelfsprekend wel), maar ik heb ze wel live in actie gezien. Sterker, ik kan ze zelfs nog herinneren. In willekeurige volgorde… 125 namen uit de Top2000 die ik op het podium in actie zag. Daar komen in 2015 in ieder geval The Who en Fleetwood Mac bij.

Dit is de lijst:

The Eagles, Iron Maiden, Anastasia, The Offspring, Radiohead, The Verve, Billy Joel, Guns n' Roses, Metallica, Pearl Jam, Dire Straits, Coldplay, Bruce Springsteen, U2, Golden Earring, Guus Meeuwis, David Bowie, Rolling Stones, The Doors, Simon & Garfunkel, AC/DC, Ramses Shaffy, Toto, Red Hot Chili Peppers, Marco Borsato, The Cult, Bob Dylan, The Cranberries, Skik, Earth Wind & Fire, Journey, Van Morrison, Madness, Queensryche, Daniel Lohues, The Police, KISS, Henk Westbroek, Faithless, Herman van Veen, Editors, Van Halen, Simply Red, Krezip, Whitney Houston, Alain Clark, Kane, Sting, Rage Against the Machine, Simple Minds, Black Sabbath, Foo Fighters, Michael Jackson, Frank Boeijen, Kings of Leon, Anouk, Elbow, Kensington, Linkin Park, Mumford & Sons, Tina Turner, Bon Jovi, Slayer, De Dijk, Within Temptation, Boudewijn de Groot, Ed Sheeran, Live, Blöf, John Mayer, Soundgarden, George Baker, Status Quo, George Michael, Rod Stewart, Bryan Adams, Alanis Morissette, Paul McCartney, Doe Maar, Rowwen Heze, Paul Weller, Whitesnake, James Brown, Kim Wilde, Manic Street Preachers, Duran Duran, Smashing Pumpkins, The Nits, Lenny Kravitz, Novastar, Robert Plant, Barry White, Reo Speedwagon, Neet oet Lottum, Arctic Monkeys, Spandau Ballet, Miss Montreal, Manu Chao, Level 42, Kaiser Chiefs, Robert Cray, Dave Berry, Candy Dulfer, Skunk Anansie, Waylon, Trijntje Oosterhuis, Living Colour, Saybia, Motorhead, Junkie XL, Peter Koelewijn, UB40, Blind Melon, System of a Down, The Kooks, The Specials, Counting Crows, Black Crowes, Stereophonics, Jamiroquai, Deep blue Something en Rammstein….

En welke bands heb jij live aan het werk gezien?
Rob

De handtekeningen van The Dolly Dots

Nu de Top2000 weer is begonnen, ontkom ik er als muziekliefhebber natuurlijk niet aan om daar op mijn blog iets over te schrijven. Maar… alles wat ik wilde zeggen, vertelde ik verleden jaar al op precies dezelfde datum; de eerste dag van Top2000 a GoGo op TV, 26 december. 2013 Nou ja, bijna alles is inmiddels verteld. 

Ik las het betreffende stukje zojuist terug en behalve mijn mening over het fenomeen Top2000 benoem ik in dat blog tevens mijn persoonlijke ontmoetingen met een aantal sterren, zoals een aantal leden van The Rolling Stones en KISS. Bijna aan het einde van dat stukje doe ik een soort van belofte die nu dan maar opgebiecht dient te worden. Ik schreef namelijk precies een jaar geleden: "Verder is er nog een 'Guilty Pleasure' verhaal met handtekening, maar dat komt hier misschien ooit nog aan bod." Goed, dan is het nu maar tijd om ook dat verhaal te vertellen. Ik heb de handtekening van alle zes de Dolly Dots. Niet door een persoonlijke ontmoeting, maar via de post.

Het was toen eigenlijk not done. Zeker voor mij. Ik was in die tijd 'fan' van KISS, Van Halen, The Police, The Rolling Stones, AC/DC, Iron Maiden en veel meer van deze min of meer rockende heren. Maar natuurlijk was ik als opgroeiende puber niet ongevoelig voor de charmes van deze 6 'girls next door'. Misschien was ik eigenlijk wel trendsetter, want niet veel later bekenden heel veel mannelijke pubers de groep toch wel erg leuk te vinden. En omdat het zulke frisse meiden waren en de liedjes steeds volwassener werden, was het bijna normaal om in de platenzaak behalve de nieuwe elpee van KISS of Duran Duran ook gewoon iets van The Dolly Dots te kopen. Maar waarom dan ook handtekeningen? Niets menselijks is mij blijkbaar vreemd. De exacte reden is mij echter niet meer duidelijk, maar het was in die periode ook redelijk normaal om een foto met krabbel op te vragen van bekende voetballers. Hun adressen stonden nog gewoon in een jaarboek en het was dus de eenvoudigste zaak van de wereld om een briefje - voorzien van een retourenveloppe (incl postzegel) - naar je favoriete speler te sturen. Een paar dagen later lag een kaart voorzien van de gewenste krabbel in de brievenbus. 

Ja echt, ik heb ze allemaal gehad: Ruud Gullit, Marco van Basten, Jesper Olsen, Wim Kieft, John Bosman en zelfs van Johan Cruijff. Helaas was die laatste handtekening niet echt, maar gewoon voorgedrukt op de kaart. "Van wie krijg jij toch altijd post," vroeg mijn vader als er weer een enveloppe voor zijn zoon bij de kapsalon was afgegeven. Aan het stempel kon hij zien dat de brieven uit Amsterdam, Haarlem, Rotterdam of waar dan ook vandaan kwamen. Een fenomeen dat voor hem onbekend en vooral raar was. 

Ergens in die periode stond in één van de fameuze muziekbladen van toen ook een verhaal over de thuissituatie van The Dolly Dots. Angéla en Patty waren favoriet en laatstgenoemde poseerde heel naïef (toen was dat nog geen probleem) bij haar voordeur waardoor dus ook het huisnummer te zien was. Zelfs in een tijdperk zonder internet was het een peulenschilletje om haar adres te achterhalen. Dat deed ik, stuurde een 'lief' briefje (het waren tenslotte keurige meisjes) en binnen een dag of drie kreeg ik antwoord. Een persoonlijk briefje waarop Patty mijn vragen beantwoordde plus een kaart met daarop de handtekening van alle zes de dames. Inclusief een korte persoonlijke boodschap. Ja, ik heb die gesigneerde kaart nog. Voor lange tijd verdwenen en vergeten, maar toen ik een aantal jaren geleden mijn elpees weer van zolder haalde, bleek de kaart (enigszins gevouwen) plus het persoonlijk geschreven briefje in de hoes van een Dolly Dots LP te zijn verstopt (en nee die van de voetballers heb ik niet meer). 

Noem het een Guilty Pleasure, maar ik begreep pas geleden van iemand dat Guilty Pleasures eigenlijk niet bestaan. Want als je iets goed vindt, vind je het gewoon goed en is er niets om je schuldig over te voelen. Dus behalve die stevig rockende heren, klonk in die tijd onder andere ook de Dolly Dots door mijn jongenskamer. Het opvragen van die handtekening had iets spannends. Nee, de kaart zal geen geld waard zijn, maar het is een grappige herinnering uit een lang vervlogen tijd en dus een ideaal item voor mijn persoonlijk archief. 

Rob

Ouwe lullen bandjes kijken - deel 3

2015 wordt in ieder geval een goed concertjaar. Dat mag ik inmiddels wel stellen. Het nieuwe jaar moet nog beginnen, maar nu al heb ik een aantal tickets in bezit waar je als liefhebber van het Classic Rock genre spontaan van begint te kwijlen. Kaarten voor The Who, U2, KISS, Fleetwood Mac, Judas Priest en AC/DC zijn al binnen. Het kan alleen nog maar mooier worden. Al ben ik met deze score al meer dan content.

Vanmorgen startte de voorverkoop voor AC/DC. Binnen 20 minuten waren alle 33.000 tickets voor het optreden op 5 mei in de Gelredome uitverkocht. Net zoals bij U2 de afgelopen week visten ook nu veel fans achter het net. Ik had het geluk direct de eerste seconde 'er al doorheen' te zijn, zoals dat dan zo mooi heet. Drie staanplaatsen voor twee vrienden en ondergetekende en hupsakee… er is weer een dag in mijn agenda van 2015 met rood omcirkeld bijgekomen. Bovendien maakte Grenswerk vandaag bekend dat het één van Nederlands beste live-acts heeft vastgelegd: De Dijk. Ook bij het Venlose poppodium staan voor mij een aantal mooie liveshows op het programma: De Staat, DeWolff, Myles Sanko, Bongo Botrako en vele anderen zullen een belangrijke bijdrage leveren aan mijn muzikale invulling voor 2015. Bij voorbaat dank daarvoor. Muziek was mijn eerste hobby en is nu nog steeds een passie die eigenlijk steeds verder groeit. Pas geleden kwam het bekende verhaal weer voorbij. De 4-jarige Rob was kwijt, spoorloos, nergens te vinden. En dat in een periode dat in Venlo een Duits meisje was verdwenen. Nooit meer gevonden overigens. Alles en iedereen aan het thuisfront in rep en roer. De klanten in de kapsalon van mijn vader bleven wachten; iedereen zocht mee. "Ik dacht dat ik een verschijning zag," zo heeft mijn moeder vaak verteld. Als een wijsneus met mijn handen op de rug wandelde ik de Hema uit. Mij niet bewust van de hectiek in het ouderlijk huis. Ook bij de Hema verkochten ze toen nog elpees en ik had besloten die middag alle platenzaken in de Venlose binnenstad met een bezoek te vereren. Die platenzaken waren er toen nog voldoende. Dus dat verklaart mijn urenlange afwezigheid.

Het zit dus in mij. En het is - plus waarschijnlijk mijn passie voor de Verenigde Staten - de enige hobby die ik mij door niets of niemand laat afpakken. Vanzelfsprekend waren daar vandaag na de kaartverkoop van AC/DC op de sociale media weer de discussies over de hoge ticketprijzen. Laat ik voorop stellen dat ik die mening deel. Ze zijn inderdaad behoorlijk hoog. Alleen: ik weet het inmiddels wel en ben voorbereid. Wie acts als AC/DC, U2, Fleetwood Mac of wie dan ook uit de 'Champions League categorie van de popmuziek' wil bekijken, lukt dat met de beste wil van de wereld niet meer voor vier of vijf tientjes (O.K, U2 biedt een aantal kaarten met beperkt zicht voor 33 euro aan). Die hoge prijzen zijn er al sinds de invoering van de euro. Ik verbaas me er telkens weer over dat mensen toch nog lagere prijzen verwachten. Zoals gezegd: het mag van mij ook goedkoper. Maar zolang concerten van deze wereldacts in recordtijd uitverkocht raken, zal de prijs echt niet dalen. Blijkbaar is een hele grote groep nog wel bereid deze prijzen te betalen. Natuurlijk heb ik ook mijn grenzen. En die grens ligt ongeveer wel bij deze prijscategorie. Ja daar kan voor mijn allergrootste favorieten wel eens een tientje of twee bij komen, maar dan houdt het ook echt op.

Mensen verbazen zich daar wel eens over. Al jaren hoor ik in mijn omgeving anderen vaak vragen als ze horen dat ik naar een optreden van een wereldact ben geweest: "Heb jij de staatsloterij gewonnen?" Euh nee. Een mooi voorbeeld deed zich een jaar of twee geleden voor. Ik wandelde op een late zomeravond langs de terrasjes over de Venlose Parade. Een kennis riep mij: "Kom je weer van een concert af,"zo vroeg hij met een lach. Terwijl ik naar hem toe liep, zei hij tegen zijn vriendin de bekende cliché-uitspraak: "Die gaat echt overal naar toe." Natuurlijk moest ik weer zeggen dat het wel mee viel en dat het gemiddeld tot één liveshow per maand beperkt blijft en die waren echt niet allemaal uit de hoogste prijscategorie, maar nog vonden de twee mij maar verdacht rijk. "Je bent toch telkens een eurootje of 80 kwijt," zei de vriendin terwijl ze een nieuwe sigaret opstak. "Wil je nog wat drinken," vroeg de jongen aan mij, terwijl hij zelf al duidelijk aangeschoten was. "Nee, dank je. Ik ga naar huis," zo luidde mijn antwoord. "Hoeveel sigaretjes gaan er zo doorheen," vroeg ik aan het meisje. "Oh, zeker één pakje per dag," klonk het lachend. "En nog wekelijks op stap," vroeg ik aan de jongen. Hij lachte. "Niet iedere week, maar zomers wel twee, drie keer in de week. Hahaha." Ik liep weg, tikte tegen het pakje sigaretten van het meisje en tegen het glas van de jongen en zei lachend: "Goh, zijn jullie miljonair of zo?" Of ze de hint begrepen, weet ik niet.

Een paar weken voor carnaval 2012 scoorde ik tickets voor twee shows van Bruce Springsteen. Daar kwam die bekende vraag weer. "Komt het bij jou met bakken naar binnen? Wat kost dat wel niet." Het meisje dat dit vroeg kwam bij de kapper naar buiten gelopen. Ja, ze zag er fantastisch uit. "Je gaat vanavond naar het Hofbal vroeg ik.(Voor niet kenners. De tickets van dit galabal kosten een eurootje of 60 zonder drank.) "Ja," zei ze trots. "Ah, dus ook vast een duur jurkje gekocht," vroeg ik nieuwsgierig. "Jaaaaahhh," klonk het enthousiast en ik kreeg een verleidelijke knipoog. "Mijn vriend wil graag vanavond met mij pronken he. Dus elk jaar een nieuw jurkje voor het Hofbal hoort erbij." Ik werd nieuwsgierig. "Nog meer activiteiten dit carnavalseizoen op het programma." Ze keek mij verbaasd aan ."Ja hallo. Vanzelfsprekend. Morgen alweer naopraote en natuurlijk vijf dagen met vastelaovend zelf en volgens mij hebben we nog links en rechts wat leuke avonden voor het feest echt begint. Ik heb er zoveel zin in."

Ze had haast. "Ik moet weg. We gaan vanavond eerst nog uiteten voor het Hofbal begint." Ik dacht: "Zal ik dezelfde vraag stellen die ze een paar minuten geleden aan mij stelde? Ach, laat ze lekker genieten. Dit is hun ding. Ik doe het mijne en maak me er niet druk om wat anderen doen. Ik ga er vanuit dat iedereen zijn eigen financiën goed onder controle heeft en weet wat hij/zij doet. De een eet graag en vaak lekker buiten de deur, de ander wil wekelijks op stap, weer een ander wil een kast vol met nieuwe mode. Zo heeft ieder zijn passie. Lekker toch. En we doen er allemaal niemand kwaad mee. Zeker een eenvoudige muziekliefhebber als ik niet. Bovendien luidt een bekend spreekwoord: 'Een goede hobby kost geld.' De muziek is mijn kick. En nog een paar keer genieten van die ouwe lullen bandjes vind ik heerlijk.  Drank heb ik daarbij in ieder geval niet nodig om mij te amuseren.

Het leukste blijf ik toch de mensen vinden die de ene sigaret met de ander aansteken en klagen over hun financiële situatie. Kosten van die hobby? Ongeveer 50 euro in de week. Dat is toch snel 2500 euro op jaarbasis. Daar kun je echt veel mee doen, zo lijkt mij. Om te beginnen een betere gezondheid creëren. Maar zoals gezegd: ik bemoei me daar niet mee.

Rob

Persoonlijke ode aan Sounds

In deze tijd van het jaar koop ik altijd meer vinyl dan cd's. De reden? Ik heb meer tijd om rustig naar muziek te luisteren en dat kan naar mijn bescheiden mening nog altijd het beste via vinyl. De beleving via de oude, vertrouwde grammofoonplaat, blijft toch intenser. Het zou logisch zijn om op deze plek een ode aan vinyl te brengen, maar dat heb ik verleden jaar al gedaan. Daarom nu een persoonlijke ode aan Sounds in Venlo. Een van Neerlands meest befaamde platenzaken. Sterker: afgelopen week werd bekend dat deze speciaalzaak op de tweede plaats was geëindigd bij de verkiezing Beste Nederlandse Platenzaken van de website platendraaier.nl.

Het was afgelopen najaar alweer 30 jaar geleden dat eigenaren Geert Driessen en Leo Hagens in het centrum van Venlo deze platenzaak begonnen. Op de Koninginnesingel, vlakbij het station. Ik loop nog bijna dagelijks langs dit pand en op dit moment is hier een postzegelspecialist gevestigd. Ook een bijzondere hobby, maar wie door de etalage naar binnen kijkt, kan zich bijna niet meer voorstellen dat hier ooit een uitstekend gesorteerde muziekzaak was gevestigd. Wie er toen bij was, weet dat het toch waar is. Want bij Geert en Leo was toen al echt alles op voorraad. Pop, Metal, Alternative, Soul, Blues, Reggea et cetera.

Let op, we spreken wel over het jaar 1984. De cd is pas net gelanceerd en het aantal albums dat per week of maand verschijnt is bijna te verwaarlozen in vergelijk met de eindeloze stroom die de liefhebber anno 2014 over zich heen gestort krijgt. Dat is simpelweg niet meer bij te houden. Zelfs per genre is het een onmogelijke opgave. Toen kon dat nog wel. Bij Sounds op de Koninginnesingel was het gezellig. Platen luisteren met koffie en cake was mogelijk en er kwamen alleen echte liefhebbers. Als fan van het de stevigere muzieksoort zag ik bij Geert en Leo plots alle elpees staan die in Aardschok (het 'vakblad' voor liefhebber van Hardrock en Heavy Metal) besproken werden. Sterker: ze lagen gewoon in de etalage. Ja, behalve liefhebber van Hardrock en Metal, luisterde ik in de jaren 80 ook nog naar Top 40 werk en diverse andere stijlen. Als het maar 'in' was. Ok, ik biecht eerlijk op: ik was toen nog geen vaste klant van Sounds. Venlo kende meer platenzaken. Free Record Shop plus Dom van den Bergh (waar Geert en Leo vandaan kwamen) waren al een aantal jaren mijn vaste adresjes. Maar zo snel ik wilde snuffelen naar bijzonder werk dat in het tijdschrift Aardschok werd gerecenseerd, wandelde ik steeds vaker naar deze speciaalzaak op de Koninginnesingel. Niet alleen onder de indruk van het aanbod, maar ook van de gesprekken tussen de eigenaren en hun vaste klanten. Want terwijl ik de hoezen van Iron Maiden, Saxon, Metallica, Judas Priest of veel obscurer metalwerk bestudeerde, klonken op de achtergrond de gesprekken van die volwassen liefhebbers. Dacht ik heel veel te weten over popmuziek? Jammer, bij al deze kennis viel ik stil. Daar stonden de echte kenners.

Al snel verhuisde Sounds naar een groter pand op de Jodenstraat. Onze straat. De straat waar mijn ouderlijk huis stond en mijn vader dus zijn kapsalon runde. De bezoekjes aan Sounds werden frequenter. Niet veel later na deze verhuizing besloten Leo en Geert een tweede pand in dezelfde straat te huren. Het aantal releases groeide en de cd-branche was booming. De Metalkelder in beide panden was bij veel liefhebbers legendarisch. Daar 'onder de grond' stoorde niemand zich aan die takkeherrie en konden liefhebbers van het stevigere werk samen met de Metalspecialist van Sounds bijkletsen over hun favoriete genre. 

In de jaren 90 dijde mijn muzieksmaak uit en ontdekte ik ook steeds meer fraais in de alternatieve hoek. Een stijl die door mij eigenlijk jarenlang zo verwenst was. "Liefhebbers van alternatieve muziek waren arrogante kwasten; betweters," zo dacht ik toen vaak. Ze spraken bij 'hun muziek' over 'de ware popmuziek' en deden neerbuigend over alles wat succesvol was of te veel herrie maakte. Maar bij Sounds leerde ik dat niet alle fans van dat genre arrogant waren. Bij Geert en Leo stond vaak de meest vreemde muziek op, maar arrogantie komt niet in het woordenboek van beide heren voor. Integendeel zelfs. Ze zijn ook nu na drie decennia nog steeds een bron van bescheidenheid en rust. Die toegenomen nieuwsgierigheid naar de alternatieve stroming in de popmuziek werd mede aangewakkerd doordat ik het studentenleven indook. Op de Universiteit van Nijmegen, Havana aan de Waal; dat linkse bolwerk. Dankzij die speurtocht in de alternatieve hoek ging er een nieuwe muzikale wereld voor mij open en ook daarvoor was ik bij Sounds aan het juiste adres.

Rond de eeuwwisseling was het tijd weer een nieuw pand te betrekken. De twee zaken aan de Jodenstraat werden ingewisseld voor één megagrote winkel op de Parade. Enigszins mokkend en argwanend betrad ik de nieuwe zaak. Die legendarische Metalkelder was ons ontnomen. Zou dit megapand niet ten koste gaan van de sfeer? Nee! Een andere sfeer, maar geen mindere. Want wat wij als liefhebbers van het stevigere muziekwerk kregen voorgeschoteld was inderdaad compleet anders, maar het bracht wel een nieuwe dimensie in de historie van deze bijzondere speciaalzaak. Het olijke duo Henny en Herman was geboren en kreeg een plek achter in de winkel. Henny de Metalman bij uitstek, Herman was er onder andere voor de dance liefhebbers. Dat leverde vaak hilarische sketches op. Wie achterin bij Sounds op zoek was naar uitbreiding van de cd-collectie kreeg er gratis cabaret bij. Henny en Herman: twee verschillende karakters. Twee verschillende types. Twee compleet verschillende stijlen. Maar het werkte perfect. Vele anekdotes kwamen daar aan die balie voorbij. Telkens was het weer een feest om daar te zijn.

Na een aantal wijzigingen in het interieur en de stijl van de winkel verdween helaas de de bijzondere plek van het olijke duo. Vanzelfsprekend keken de fans van beide heren bedenkelijk. Voortaan was er één centrale kassa. Ook nu bleek het een kwestie van gewenning en blijft Sounds een plek waar liefhebbers van alles stijlen terecht kunnen. 

De sfeer die ooit zo kenmerkend was voor de Metalkelder, is nu -weliswaar in een andere jasje - terug te vinden op de vinylzolder. De plek waar duizenden en duizenden elpees zijn te vinden. Tweedehands, maar steeds vaker ook nieuw werk. Vinyl is booming. Complete gezinnen komen naar Sounds om elpees te kopen. Geert en Leo namen een aantal maanden geleden een collectie van 26.000 elpees over van een Belgische verzamelaar. Sounds was landelijk in het nieuws. "Wat een gedoe om een paar platen," zo liet Leo zich een nuchter tegen mij ontvallen. Om er vervolgens met een bescheiden lach achteraan te zeggen: "Wie had dat vijf tot tien tien jaar geleden verwacht?" Inderdaad: niemand.

Geert en Leo zijn met hun team nog steeds diezelfde liefhebbers van toen. Boven op die vinylzolder waan ik me af en toe terug in hun eerste winkel op de Koninginnesingel. Al is alleen deze bovenverdieping al beduidend groter dan dat knusse winkeltje van toen. Door de hoeveelheid aan vinyl is de sfeer echter toch bijna authentiek aan de entourage van toen. De afgelopen weken zijn er weer wat oude liefdes op vinyl aan mijn collectie toegevoegd. Nieuw werk koop ik op cd, maar de klassiekers van toen, klinken toch nog steeds het beste op die oude vertrouwde zwarte schijf, voorzien van een prachtige hoes. Voor zowel die nieuwe cd's als die traditionele platen is Sounds nog steeds een paradijs waar Venlo meer dan trots op mag zijn.

Foto's zijn afkomstig van de site van Sounds zelf en zover ik kan beoordelen genomen door Janneke Michels

Rob

Ray Bonneville in Grenswerk Venlo

Ik ben geen kenner van Americana muziek. Integendeel. Ik ben nog minder dan een groentje. Maar dankzij de prima programmering van Grenswerk Venlo leer ik dit genre steeds beter kennen. Volgens ingewijden zijn er wel een aantal albums in mijn collectie waarmee ik enigszins een vergelijk kan maken. Werk van Dylan, Ryan Adams en natuurlijk die platen van Springsteen (Nebraska, The Ghost of Tom Joad plus Devil's & Dust). 

Vanavond was het de eer aan de geboren Canadees, maar tegenwoordig in Austin, Texas woonachtige Ray Bonneville om mij verder te enthousiasmeren voor de Americana muziek. Nee, dat is geen Country muziek. Americana is ingetogen en mooi. Mag ik zeggen dat er een overlap is met het singer-songwriter genre (en dan niet de door 3FM en andere media gehypte sterretjes) of is dat vloeken in de kerk? Wat Bonneville deed, sprak mij meer dan bijzonder aan. Door mijn beperkte kennis van deze stijl, maakte ik vanavond bij één van de nummers al een vergelijk met het nummer The Ghost of Tom Joad van Springsteen. Terecht? Geen idee. Voor mij was er qua stijl en opbouw een duidelijke overeenkomst met het nummer dat Bonneville speelde.

Na afloop dan ook maar snel wat werk van deze mijnheer gekocht. Laat het een opmaat zijn naar meer. De foto van de korte persoonlijke signeersessie is gemaakt door Henk Munten. Dank daarvoor. Als je tips hebt over dit genre Henk, dan hoor ik dat bij een volgende gelegenheid graag. Andere FB vrienden die mij verder in deze stijl willen voorlichten, zijn vanzelfsprekend ook van harte welkom met tips.

Rob

Imagine Lennon!

Het was laat in de avond van 8 december 1980 in New York en vroeg in de ochtend in Nederland van de 9e december.  Eind oktober schreef ik op dit blog over deze historische, maar trieste decembermaand. Lees het hier

Concert top 10 2014

Na de tien beste albums van afgelopen jaar, vandaag de concert top 10 over 2014. Een fraai lijstje, maar het had nog mooier kunnen zijn. Door de hier op dit blog vaker aangehaalde omstandigheden, moest ik zeker in de tweede helft van dit jaar veel concerten aan mij voorbij laten gaan. De al gekochte kaartjes werden verkocht of het plan om een ticket te kopen, verdween direct in de prullenbak.

Gelukkig was daar de eigen omgeving die voor een prima oplossing zorgde. Niet alleen het Zomerparkfeest Venlo - dat m.i. zijn beste editie ooit neerzette - maar ook de opening van het nieuwe Poppodium Grenswerk in mijn eigen stad zorgde voor het nodige muzikale vertier. Zo is er toch een uitstekende concert top 10 samengesteld met waarschijnlijk een verassende, maar oh zo terechte nummer één.

:

1-Zomerparkfeest - 14 t/m 17 augustus, Julianapark, Venlo
2-Robert Plant - Pinkpop - 8 juni, Pinkpop, Landgraaf
3-The Eagles - 23 mei, Ziggo Dome, Amsterdam
4-Dream Theater - 18 februari, Mitsubishi Halle, Dusseldorf
5-Rolling Stones - 7 juni, Pinkpop, Landgraaf
6-Prince - 25 mei, Ziggo Dome, Amsterdam
7-Transsiberian Orchestra - 15 januari, Mitsubishi Halle, Dusseldorf
8-Golden Earring - 27 augustus, Openluchttheater De Doolhof, Tegelen
9-Status Quo - 19 maart, König Pilsener Arena, Oberhausen
10-Gregory Page - 26 oktober, Grenswerk, Venlo

Een festival op 1? Ja. Ik ben tijdens die vier dagen in augustus volledig verrast door vele fantastische optredens. Zoals ik toen al zei: een diepe buiging voor de organisatie die echt de crème de la crème van hippe bandjes of minder bekende grootheden uit de Internationale popscene wist binnen te trekken. Tel daar de bijzondere locatie - het Julianapark - bij op en de eerste plaats is verklaard. Tommy Castro & The Painkillers, Birth of Joy, Guy Smeets Band, Myles Sanko, Town of Saints, Larry and his Flask en Bongo Botrako. Het waren voor mij de hoogtepunten van vier dagen proeven en genieten. Natuurlijk droeg het 'Little House on the Prairie' kerkje - waarin zich misschien wel de meest bijzondere optredens afspeelden - daar ook aan bij. De lat voor 2015 ligt hoog.

De rest van de lijst spreekt voor zichzelf. Zoals eergisteren hier al vermeld gaat de focus voor komend jaar op de ouwe lullen bandjes. Maar die kwamen in de afgelopen 12 maanden ook al veelvuldig voorbij. Bij een aantal acts is de kans groot dat ik ze in 2014 voor het laatst heb gezien; The Rolling Stones, The Eagles, Status Quo (sowieso in de originele bezetting, dat was eenmalig) en Robert Plant. Nee, niet The Golden Earring. Die zag ik heel lang niet en nu al twee jaar op rij wel. Daar komt in 2015 zeker een vervolg op.

Een optreden dat buiten de lijst valt - omdat het een aparte setting was - maar zeker een vermelding verdient, was het optreden van Jake Clemons dat ik in september in een huiskamer in Tegelen mocht meemaken. De saxofonist van The E street Band deed in het najaar een aantal van deze bijzondere concerten in Europa. Op het laatste moment kreeg ik nog een uitnodiging voor deze speciale avond. De meest intieme setting die ik ooit op muzikaal gebied mocht ervaren.

Ja, er resten nog twee concerten dit jaar. Beiden in Grenswerk. Beiden van acts die mij onbekend zijn. De tiende plek die Gregory Page wist te veroveren, was al een lastige keuze. Die twee acts zullen in deze lijst zo goed al zeker geen verandering brengen. Mochten ze mij alsnog omver blazen dan gaan ze bij voorbaat al mee naar het jaaroverzicht van 2015.

Rest nog een bijzonder woord van dank aan iedereen die mij in de afgelopen twaalf maanden weer op de diverse muzikale tripjes heeft vergezeld. Dank voor de gesprekken. Dank voor de ritjes. Dank voor de gezelligheid. Dank voor de afleiding. We doen het komend jaar gewoon weer. Dan hopelijk nog vaker. Gewoon in Grenswerk, het Parkfeest of in Amsterdam, Nijmegen, Tilburg Dusseldorf, Keulen of waar onze muzikale helden zich dan ook laten zien.

Rob

Album top 10 2014

Eén van de mooiste zaken die het einde van een jaar met zich meebrengen zijn de lijstjes. De beste van… Als muziekliefhebber altijd weer een bijzonder moment. Voor mij als lijstjesfetisjist helemaal een feest. Dit weekend twee lijstjes op dit blog. Vandaag de album top 10 van 2014, morgen de beste concerten van het afgelopen jaar. Aan het einde van december nog de muziek-dvd/documentaire top 10.

Mag ik zeggen dat het nog lastiger kiezen was dan verleden jaar? Ja, dat mag ik zeggen. De eerste vijf posities van deze album top 10 stonden voor mij als een paal boven water. Naast die vijf nieuwe klassiekers, zijn nog héél veel andere prima albums in de afgelopen 12 maanden uitgekomen. De nummers 6 tot en met 10 waren dan ook bijzonder lastig te kiezen. Het ligt allemaal zo dicht bij elkaar. Dit is in ieder geval het resultaat:

1-Bruce Springsteen - High Hopes
2-Pink Floyd - The Endless River
3-Guy Smeets Band - Guy Smeets Band
4-Transatlantic - Kaleidoscope
5-U2 - Songs of Innocence
6-Overland - Epic
7-AC/DC- Rock or Bust
8-The War on Drugs - Lost in the dream
9-Jon Allen - Deep River
10-Barbra Streisand - Partners

Jaja, Springsteen weer, hoor ik iedereen al denken. Lekker voorspelbaar. Ja en nee. Natuurlijk in de album top 10, maar een eerste plek is voor The Boss niet altijd logisch. Dit is de eerste keer sinds Magic uit 2007. Working on a Dream (2009), The Promise (2010), Wrecking Ball (2012) schopten het niet tot plek één in mijn albumlijstje. Waarom deze dan wel? Omdat die gewoon belachelijk goed is. Dit is Springsteen op zijn best. Velen delen deze mening, een aantal anderen vinden het een ratjetoe omdat ome Bruce diverse nummers van de laatste 15 jaar bij elkaar heeft gezet. Leftovers heet dat dan. Voor mij klonk de plaat vanaf het begin als één geheel. Alles valt in elkaar. Toen ik later het interview met de producer Brendan O'Brien las, bevestigde dit mijn beeld. Bruce is maandenlang met 16 nummers in de weer geweest om één geheel te ontwikkelen. De volgorde wisselde en er verdwenen vier tracks. Uiteindelijk bleef dit meesterwerk over. Ja, meesterwerk. High Hopes hoorde ik al op 1 januari. Een week later lag de plaat in de winkel en ergens halverwege het jaar wist ik het zeker: hier kan de concurrentie niet meer tegenaan. Onmogelijke opdracht.

Wat kan ik er verder nog van zeggen. De eerste vijf zijn in mijn ogen dus allemaal klassiekers voor de toekomst. Platen die over 10, 20 jaar nog steeds niets aan kracht hebben ingeleverd. Voor veel mensen zal de Guy Smeets Band de grote verrassing zijn. Dit debuutalbum van deze bluesrock formatie rondom een 16-jarig gitaarwonder heeft mij op alle fronten verrast; pakkende songs, prima zang, goed uitgewerkte nummers en natuurlijk subliem gitaarspel.

Een van de muziek controversiële albums van 2014 is natuurlijk de nieuwe U2. Zeker in de eerste weken was U2-bashing een internationale sport. Pure nonsens. Het is een fantastische plaat waarin alle elementen, die Bono & Co in de afgelopen 35 jaar zo groot en boeiend hebben gemaakt, verborgen zitten.

Nee, dit is geen vernieuwende lijst. Die pretentie heb ik ook niet. Mijn grootste passie is de Classic Rock, maar houdt mijn oren niet gesloten van andere kwaliteitsplaten. Ongeacht waar het vandaan komt. Ja, dan kan dus Barba Streisand samen met The War on Drugs ook in de lijst komen. 

De nieuwe AC/DC is pas een week uit, maar ik blijf de plaat telkens opnieuw weer draaien. Dat is het voordeel (of nadeel) van een album dat bij het sluiten van de markt pas wordt uitgebracht. Misschien denk ik er over drie maanden anders over, maar voor nu is deze plek 7 verdient. De smaakpolitie zal het er niet mee eens zijn, maar ik laat me graag leiden door mijn eigen keuzes, niet wat hipsters, betweters en ander gespuis mooi vinden.

Op dit muziekblog komen spoedig nog de aparte top 10 lijstjes van: Pop, Hardrock en Metal, Classic Rock, Alternative en Reissues/verzamelaars. Die laatste zijn in dit lijstje niet meegenomen en krijgen dus een aparte lijst.

Rob

Ouwe lullen bandjes kijken - deel 2

Ruim een week geleden plaatste ik hier dit stukje. Komend jaar gaat bij mij bij de keuze voor concerten de focus volledig op het bekijken en beluisteren van de ouwe lullen bandjes. De reden is simpel: Over vijf tot tien jaar zullen vele grootheden uit de historie van de popmuziek niet meer op het podium staan. Ik wil ze nu eindelijk eens zien of beschouw het als een soort afscheid na vele bezoekjes.

De tickets voor KISS (waarschijnlijk de laatste keer) en Fleetwood Mac (nog nooit gezien en waarschijnlijk ook met hun zwanenzang bezig) waren al binnen. Neil Diamond en Lionel Richie staan hoog op het verlanglijstje (beiden nog nooit gezien) en ook voor de combi Sting met Paul Simon ben ik zeker te porren. Binnenkort ontvouwt AC/DC hun tourplannen en ook deze band heeft absolute prioriteit.  Bij deze rockers is de slijtage (door dementie bij oprichter Malcolm Young en problemen met justitie bij de drummer) al duidelijk zichtbaar. Het einde nadert. 2015 lijkt dus een druk, maar vooral mooi concertjaar te worden. 

Vandaag kwam daar namelijk op één dag de shows van U2 en The Who bij. Laatstgenoemde band zag ik nog nooit eerder. Bovendien laten de heren doorschemeren dat ze echt aan hun laatste rondje bezig zijn. Wat Bono & Co betreft heb ik niet het idee dat ze aan een afscheid werken. Maar de Ieren kwamen de laatste decennia gemiddeld één keer in de vijf jaar voorbij en zorgen telkens weer voor de meest legendarische shows. Twee maal Ziggo Dome voor U2; dat is vragen om een hectische voorverkoop (welke aanstaande maandag van start gaat). Om die ellende voor te zijn, besloot ik een membership te pakken. Geen bijzonder duur besluit gelet op de cadeautjes die leden krijgen. Maar nog belangrijker voor mij: ik wilde in alle rust kaarten bestellen.En de gekte van maandag voor zijn. Ammehoela dus. Om tien uur vanmorgen startte deze pre-sale, snel doorliep ik de eerste stappen bij ticketmaster, maar toen ging het mis. Mijn speciale code werd niet geaccepteerd. Lekker dan.

Tig nieuwe pogingen met opnieuw opstarten van PC en allerlei andere foefjes leiden niet tot het gewenste resultaat. Dan maar bellen met het call-center…. in Amerika wel te verstaan. Ik moet toegeven: ze deden alle moeite. Klantenservice, laat dat maar aan die Amerikanen over. In totaal kreeg ik van de vriendelijke jongeman aan de andere kant van de oceaan nog 5 codes ingefluisterd. Maar helaas. Ticketmaster.nl bleef ze weigeren. Cookies verwijderen en de hele handel nog een keer opnieuw opstarten, zo luidde het advies. Ook deze actie had geen resultaat. Nee, het was niet dat ik bij de ticketsite op een zwarte lijst stond, want de kaart voor The Who was in recordtijd binnen.

Vraag me niet hoe het kan, maar een uurtje later, lukte het plots wel, met die U2 kaarten. De aandeelhouder wint, zo bleek maar weer. Niet dat het een soepele procedure werd, want de beste presale tickets waren een uurtje of twee na de start van deze verkoop natuurlijk al weg. Na nog een uurtje zuchten, steunen en veel Godslasterlijke taal lukte het uiteindelijk om via drie aparte bestellingen twee staanplaatsen voor de tweede avond te scoren en een betaalbare zitplaats, 1e rang voor de eerste avond. U2 doet namelijk in 19 steden verspreid over de wereld overal twee shows (m.u.v. New York en Londen, die krijgen er elk vier). Beide avonden zullen compleet verschillend zijn. Daar wil een beetje liefhebber bij zijn. En de (muziek)vrienden die ik vanmorgen sprak waren dezelfde mening als ik toebedeeld. Gewoon beide shows bekijken. Het kost wat, maar dan heb je ook wat.

Er waren momenten dat ik vanmorgen terugverlangde naar de rijen bij het postkantoor of GWK. Toen was er tenminste overzicht wanneer je aan de beurt was. Dit geintje kostte ook heel wat uurtjes en ergernis, maar die zijn we in september volgend jaar (dan zijn de shows pas) al lang en breed vergeten. Ik wens iedereen die maandag bij de reguliere verkoop tickets voor U2 hoopt te scoren veel succes: want het dreigt een chaos te worden. Extra waarschuwing: vanmorgen lag de connectie tussen ticketmaster en ING er weer korte tijd uit. Wees dus op je hoede als je een rekening bij deze bank hebt. Voor je het weet, zit je na uren rammen op het toetsenbord met niet afgerekende kaartjes. Vraag maar eens aan fans van Pearl Jam wat er dan gebeurd? Niets! Het door jou zogenaamd gekochte ticket gaat even later weer gewoon de verkoop in om iemand anders blij te maken. Zoals gezegd: veel succes!

Rob

Magere Hein op bezoek bij de Rolling Stones familie

Ondanks een succesvolle tour door Europa, Australië en Nieuw- Zeeland zal het jaar 2014 voor The Rolling Stones toch met een stevige zwarte rand in de geschiedenisboeken belanden. Nadat in het voorjaar de vriendin van Mick Jagger - Lauren Scott - zichzelf van het leven beroofde, daar overleden nu twee dagen achter elkaar twee andere belangrijke personen uit de Stones familie.

Afgelopen dinsdag was er het toch plotselinge overlijden van saxofonist Bobby Keys (rechts). De man die al sinds de jaren zestig bij de band betrokken was en ze afgelopen 25 jaar op alle tournees vergezelde. Bobby mocht bijna de titel vijfde/zesde bandlid dragen en stierf op 70-jarige leeftijd.

Vandaag kwam er het trieste bericht dat ook Ian McLagan (69) door de gevolgen van een beroerte was overleden. De toetsenist was oprichter van de Small Faces en later The Faces waar ook Rod Stewart en Ron Wood deel van uit maakten. Sinds de jaren 70 speelde hij mee op platen en bij tournees van The Rolling Stones, maar ook bij andere grootheden als Bob Dylan.

Twee sympathieke heren die bijna altijd in de schaduw van.. stonden. Dat ze mogen rusten in vrede.
Rob

De smaakpolitie

Vaak verbaas ik mij over het feit hoe druk sommige mensen zich kunnen maken over een lijst als de Top2000. Er speelt bij mij dan ook gedachte er een stukje over te schrijven. Ivar Hoekstra van Dagblad de Limburger gaf al een prima aanzet. Een uitstekend artikel over die rare jongens van de smaakpolitie.

Klik op de foto om deze te vergroten. Spoedig schrijf ik hier dus zelf ook een stuk over.

Rob

Dienstmededeling

Sinds een aantal weken plaatste ik hier dagelijks een stukje, gerelateerd aan muziek. Dat gaat veranderen. Het muziekblog blijft bestaan en zal ook regelmatig van nieuwe info voorzien worden. Het dagelijks bloggen doe ik in de maand december op mijn persoonlijke blog Watrobzegt. 

Dit blog is dankzij de dagelijkse stukjes in de stijgers gezet, met die kanttekening dat het - gelet op de bezoekersaantallen - het minst succesvolle van mijn vier blogs is. Muziek is overal te vinden en ondanks de regelmatige reclame die ik maakte op Twitter en Facebook bleef het aantal bezoekjes beperkt. Zelfs op de momenten dat ik een nieuw stukje op deze social meldde. Er is mij wel eens verteld dat mijn smaak te breed is. Veel van mijn leeftijdsgenoten vinden muziek minder belangrijk en volgen al zeker de nieuwe ontwikkelingen nauwelijks meer. Diverse muziekvrienden van mij zitten in de Classic Rock/ Hardrock hoek, maar die zien misschien te veel andere stijlen die ze niet boeit. De liefhebber van nieuwe muziek zal mogelijk te veel ouwe lullen bands hier vinden. Of… mijn stukjes/items zijn gewoon niet boeiend genoeg.

Niet getreurd voor de liefhebber: we gaan gewoon door met het plaatsen van nieuwtjes, clips, recensies, lijsten et cetera. Mocht iemand iets willen weten over muziek, kan ik ze altijd naar dit blog door verwijzen.

Rob

Recensie : AC/DC - Rock or Bust

Als er één band is waarvan niemand wil dat ze veranderen, gaan experimenteren of anders moeten klinken dan is het AC/DC wel. Al 40 jaar lang maakt deze Australische formatie simpele rechttoe rechtaan rockmuziek. Zo herkenbaar. In al zijn eenvoud. En het heeft ons in die 4 decennia een hele reeks aan klassieke albums en hits opgeleverd. Dit 16e studio-album Rock or Bust is een meer dan fraaie aanvulling op het geheel.

Toegegeven, ik was vooraf wat sceptisch. In de afgelopen twintig jaar maakte AC/DC slechts 3 nieuwe albums. En de laatste, Black Ice uit 2008, kon mij niet echt bekoren. Ja, het was typisch AC/DC, maar met 15 nummers en een speelduur van 55 minuten was het mij iets te veel van het goede. Zeker als je bedenkt dat van die 15 tracks er slechts een stuk of 3 a 4 echt goed waren. De rest was middelmaat. Na een paar keer draaien, verdween het album in de kast om er tot nu toe nooit meer uitgehaald te worden. Leuk, maar het voegde te weinig toe.

Hoe anders is dat bij deze plaat. De eerste twee singles -Let's Play Ball en Rock or Bust - zorgden al voor een aangename verrassing. Het beluisteren van het complete album, verhoogde de stemming. Elf korte nummers en slechts 35 minuten. Te gek. Langer hoeft niet. Met twee genoemde tracks en ook nummer drie op deze plaat Rock the Blues Away zorgen Angus Young & Co voor een dusdanige sterke start dat het eigenlijk al niet meer fout kan gaan. De openingsriff van Rock or Bust is kort, simpel, maar oh zo briljant dat je nekharen direct omhoog gaan staan. AC/DC als in hun hoogtij dagen. Ergens las ik al een vergelijk met het album For Those About to Rock (We Salute You) uit 1981. Ja, daar kan ik mij in vinden. Het is vooral het gitaarwerk van Angus Young en de stijl van een aantal nummers die daar aanleiding voor geven.

Ook na die eerste drie nummers valt er voldoende te genieten. Er zijn pieken, geen dalen. Die 35 minuten rocken lekker weg. Nee, het zijn niet alle 11 klassiekers, maar ook songs als Dogs of War en Baptism by Fire happen heerlijk weg. Rock the House en Sweet Candy lijken weer twee broertjes van elkaar. Maar zoals eerder gezegd: bij AC/DC is dat niet zo vreemd. Met deze plaat - in een fraai vorm gegeven hoes; check dat maar bij je platenboer en niet alleen op het plaatje hierboven - klopt de band bij het sluiten van de markt nog even heel hard op de Album top 10 over 2014.

Cijfer: 8.2
Rob

Album top 10 Week 48

Wordt het een wekelijkse traditie; deze album top 10? De tijd zal het leren. Omdat bij mij eigenlijk continu de muziek -en dan vooral volledige albums en nooit radio aanstaat  - hoor ik veel. Daarom is een lijst samenstellen vrij eenvoudig. Het is een lijst die ontstaat door de albums die ik het beste vindt en het vaakst draai. Omdat ze nieuw zijn of om andere reden.

De nieuwe Simple Minds en het album van Jett Rebel zijn in ieder geval verdwenen.  Nieuw in de lijst zijn AC/DC en Machine Head.

De nieuwe AC/DC is vandaag verschenen, maar was afgelopen week al op diverse manieren via het internet te beluisteren. De tweede nieuwkomer is Machine Head. Nee, ik ben geen grote fan van brute Metal, maar om een of andere reden heb ik een zwak voor deze band. Het is zeker geen muziek die ik draai tijdens het lezen van een boek, maar omdat ik gesteld ben op diversiteit, heb ik ook hiervoor waardering. Het is wel een grens; de stijl die van Machine Head. Veel bruter (ja, misschien nog Slayer) zul je het bij mij niet meer treffen. Maar zeker geen voer voor tere zieltjes dat Bloodstone & Diamonds.

1 (-) - AC/DC - Rock or Bust
2 (1) - Pink Floyd - The Endless River
3 (3) - Bob Dylan - Bootleg Series - Volume 11; The Basement Tapes
4 (2) - Various Artists - The Art of Paul McCartney
5 (-) -  Machine Head - Bloodstone & Diamonds
6 (4) - Rolling Stones - Live at Hampton Coliseum 1981
7 (9) - Rolling Stones - L.A Friday - Live in 1975
8 (5)-  Guy Smeets Band - Guy Smeets Band
9 (7) - Whitesnake - Back to the Bone - Live in 1984
10 (8) - David Bowie - Nothing has changed

Ouwe lullen bandjes kijken

Het was een apart moment vanmorgen. De postbode bezorgde mij een kleine enveloppe. De inhoud? Een ticket voor KISS volgend jaar juni in de Ziggodome. Wie had dat 35 jaar geleden tijdens mijn eerste kennismaking met de band verwacht? In 2015 nog naar een optreden van die geschminkte heren. 2015? Dat klonk toen als Science Fiction kan ik zeggen. Het magische jaar 2000 was gevoelsmatig al ver weg, laat staan nog eens vijftien jaar verder. Inmiddels is het toch zo ver. En gaat die dreumes van toen nog gewoon naar zijn helden van toen kijken.

Behalve het kaartje voor KISS heb ik inmiddels ook een ticket voor Fleetwood Mac in bezit. Zelfde maand, zelfde locatie. Deze groep speelt voor het eerst sinds de jaren 90 weer volledig in de bezetting van de hoogtijdagen. Dus met Christine McVie. Het kan zomaar de laatste keer zijn. Dat geldt voor Fleetwood Mac; dat geldt ook voor KISS. Voor mij dan ook reden om te zeggen dat ik in 2015 alleen maar ouwe lullen bands ga kijken. De kans dat ze met hun laatste rondjes bezig zijn, wordt steeds groter. Jonge honden als Muse, Foo Fighters of weet ik wie kan ik over vijf of tien jaar nog in actie zien. En gelet op de dure prijzen voor een concertkaartje moet een mens keuzes maken.

Ik kies dus komend jaar voor de klassiekers. Want behalve twee genoemde acts zijn al meer artiesten bekend die komen en verwacht ik er nog wel een aantal bij. Ook Neil Diamond (nog nooit gezien) en de combi Sting met Paul Simon staan op mijn lijstje. Judas Priest kan daar nog makkelijk bij met hun optreden in Utrecht en AC/DC lijkt ook spoedig een grote tour aan te kondigen. Net zoals U2. Een tour die door de val bij een stukje fietsen van Bono al voorlopig lijkt te zijn verschoven. Dat mag allemaal oubollig klinken, maar de meeste acts hebben nu nog voldoende kwaliteit om een goede show neer te zetten. Dat hebben ze vaak genoeg bewezen. Dat het einde nadert, is vooral duidelijk bij een band als AC/DC waar zelfs oprichter Malcolm Young niet meer meekan wegens dementie. Dat is triest, maar tevens de harde werkelijkheid. Ja, een val van de fiets en flink in de lappenmand. Erger: dementie. tel daar de leeftijden van veel van mijn helden bij op (zestig- en soms zelfs zeventig-plus) Zie daar mijn redenen om er velen nog eens te gaan bekijken.

Al deze artiesten waren in mijn leven een constante factor. Of ik ze nu intensief volgde (KISS_ of niet (Neil Diamond). Ze waren er vanaf het begin bijna continu. Dan is het goed om ergens ook tabé te zeggen. Daarom is het belangrijk langzaamaan bewust te zijn als muziekliefhebber dat bij veel acts de dagen gaan tellen. Over vijf of tien jaar zullen veel namen die de pop- en rockmuziek groot hebben gemaakt niet meer op het podium staan. De kansen die nog komen, wil ik zeker als liefhebber van Classic Rock pakken. En ik verheug me erop.

Rob