Muzieknieuws: Metallica, Rolling Stones, Bob Dylan, Pink Floyd en Band Aid

Metallica een week lang te gast bij Craig Ferguson

Midden november is Metallica een week lang te zien bij de Amerikaanse talkshow van Craig Ferguson; de host die aan zijn laatste seizoen bij CBS-TV bezig is. De rockers starten 17 november met een interview, maar spelen die avond ook live. Alle andere avonden is de focus puur gericht op de muziek.
Waarom doet Metallica dit? Nee hoor, echt niet omdat ze na ruim zes jaar eindelijk met een nieuw album komen, maar vanwege de reissue van 2004 docu 'Some kind of Monster.' Op 28 november tijdens Black Friday Record Store Day brengt de band overigens ook nog een ouderwetse 12'' op vinyl uit. Hierop is wel nieuw werk te horen: Lords of Summer; de track ze onder andere ook tijdens Pinkpop lieten horen. Wat Metallica in deze week bij de talkshow gaat spelen, is nog niet bekend.

Twee nieuwe live albums van The Rolling Stones

Een nieuwe studioplaat mogen we misschien niet meer verwachten - de laatste dateert alweer uit 2005 - maar op het gebied van live-albums zijn de Rolling Stones een absolute meester. Sinds de jaren 90 alleen al een stuk of 8 officiële concert-documenten. Daar komen er nu weer twee bij. Maar wel twee met historische waarde. Ten eerste een show uit 1981 opgenomen in de Hampton Colliseum. De tweede release is uit 1975 en opgenomen in Los Angeles. Beide albums worden in diverse formats uitgebracht. De meest aantrekkelijke zal voor veel mensen de package waarin een 2-cd plus DVD is te vinden, maar ook aan de vinyl liefhebbers is gedacht. De eerste box verschijnt komende week. Het tweede pakket volgt op 17 november.

In 2015 cover album van Bob Dylan

Lag vandaag net een nieuwe uitgave uit Dylan's befaamde Bootleg serie in de winkel; nu laat deze grootheid uit de geschiedenis van de popmuziek alweer weten volgend jaar met een nieuwe plaat te komen. Een coveralbum met als titel Shadows in the Night. Hier is onder andere een track van Frank Sinatra uit 1945 op te horen: Full Moon and Empty Arms. Een exacte releasedatum is nog niet bekend.

Interview met Pink Floyd over Endless River

Nog ruim een week wachten en dan is het na twintig jaar zover: een nieuw album van Pink Floyd. De titel is inmiddels wel bekend; Endless River. Een grotendeels instrumentaal album overigens, maar dat wil niet zeggen dat de verwachtingen lager zijn. Floyd brengt geen rommel uit. De twee overgebleven leden David Gilmour en Nick Mason gaven samen een interview over deze plaat. Wie het wil zien en horen kan hier klikken.
Een interview met Mason in Rolling Stone magazine is hier te lezen.

Band Aid op herhaling voor 30e verjaardag?
Het is één van de meest bekende kerstsongs aller tijden: 'Do they know it's Christmas' van Band Aid. De plaat die werd gemaakt om geld in te winnen waarmee de honger in Ethiopië bestreden kon worden. Op internet gonst het van de geruchten dat er een nieuwe versie in de maak zou zijn. Take That, Adele en Bono staan op de nominatie om mee te zingen. Twee eerdere moderne versies flopten en wisten nergens de magie van het originele werk te benaderen. Een lovenswaardig initiatief, maar muzikaal heb ik dus mijn twijfels.

Rob

KISS The Rolling Beatle - Een muzikale ontdekkingsreis dankzij een moord

Tijdens andere dagen schrijf ik op dit blog over de voor mij bijzondere albums en liedjes - de klassiekers - uit de popmuziek. Vaak zijn het platen of tracks die er voor zorgen dat je een groep of artiest omarmt. Voor The Beatles was het geen hitsingle of succesalbum dat mij in de wereld van de Fab Four sleurde; nee, het was de trieste moord op John Lennon die aan de basis stond van mijn persoonlijke Beatlemania. Een spontaan samengestelde top 30 die op de Nederlandse radio was te horen, liet mij nog meer kennis maken met hun muziek. De moord en de nasleep bepaalden de entourage van december 1980. De moord en wat dit deed met de wereld zorgden voor een bijna surrealistische sfeer. Het maakte op mij als kleine jongen vreselijk veel indruk.

Dinsdag 9 december 1980. Ik betreed het plein van de lagere school en er staat maar één onderwerp centraal: de laffe moord op John Lennon. Mijn klasgenoten moeten mij even bijpraten; ik was namelijk nog niet op de hoogte. De ex-Beatle is op de late maandagavond 8 december voor zijn woning in New York - en dus in de vroege ochtend hier in Europa - in koele bloede door een gestoorde fan neergeschoten. Vermoord. Ik keek als kleine koter wel 's ochtends in de krant, maar daarin was dit nieuws vanzelfsprekend nog niet meegenomen. Ochtendjournaals op TV bestonden nog niet en in ons huis stond op dat tijdstip nog geen radio aan. Ik moest zelfs even schakelen: wie is die John Lennon ook alweer? Ik kende The Beatles van naam, had vast ook wel eens een liedje gehoord, maar de groep uit Liverpool was van 'voor mijn tijd' zoals dat dan heet. Ik werd geboren toen het officiële boek van John, Paul, George en Ringo al gesloten was. Vanaf het moment dat die klasgenoten mij bijpraten over dit trieste nieuwsfeit, kwamen The Beatles in mijn leven.

Om eerlijk te zijn; ik kon ook niet anders. De wereld kon niet anders. De wereld was in rouw. En daarmee overdrijf ik niet. Voor mijn gevoel beleefde ik de volledige jaren 60 in die laatste drie weken van december. Iedereen sprak over Lennon en The Beatles. Hun muziek, maar ook zijn soloplaten, domineerde op de radio. Tijdschriften, zeker de muziekbladen, pakten uit met specials en extra edities. Ik wandelde als dreumes niet zomaar even de lokale platenzaak binnen om te zeggen: "doe mij maar een aantal Beatleselpees." De muziek leerde ik kennen via de radio. Bepalend was dus die Beatles Top 30 die de TROS op eerste kerstdag uitzond. Alle hits passeerden de revue. Met mijn cassetterecorder nam ik dit twee uur durende radioprogramma op. De bandjes draaide ik in de weken en maanden erna telkens weer opnieuw af. Bij sommige liedjes was duidelijk een moment van herkenning; die had ik op de radio gehoord. Diverse andere nummers kende ik niet, maar wisten mij te boeien. Zoals alles rondom deze groep mij begon te fascineren.

Het werd een muzikale ontdekkingsreis. The Beatles brachten in relatief korte tijd veel albums uit. Hun eerste werk verscheen in 1963 en de laatste plaat dateert uit 1970. Acht jaar, 13 albums. Kom daar tegenwoordig maar eens op. En elke uitgave was een klassieker. Het eerste werk dat ik van The Beatles kocht was een verzamelalbum. Pas later volgden Sgt. Pepper, White Album, Beatles for Sale, Let it Be et cetera. Was deze ontdekkingsreis ook begonnen als Lennon niet was vermoord? Waarschijnlijk wel, maar dan veel later. En onder veel minder surrealistische omstandigheden; in een andere wereld. De sfeer die in december 1980 in de wereld heerste was een sfeer van saamhorigheid. Mensen kwamen samen. In Amsterdam, Londen, Liverpool, Tokyo, Parijs en natuurlijk New York. En telkens waren deze beelden van verdrietige mensen te zien op TV. Telkens werd er gezongen: Imagine, Give Peace a Chance, She loves You Yeah Yeah Yeah, Let it Be. Velen hadden behoefte om samen te komen en te praten over het waarom van deze zinloze moord. De sfeer van de jaren zestig was nooit meer zo sterk voelbaar - en misschien zelfs wel tastbaar - als in die weken na de dood van de man die een hele generatie wist te inspireren. Tegelijkertijd realiseerde de wereld zich ook dat de jaren zestig door die moord op Lennon definitief voorbij waren. Er was in december 1980 geen ontkomen aan. The Beatles en Lennon gaven in die weken opnieuw kleur aan de wereld; net zoals in de sixties. Ze kregen er een nieuwe generatie liefhebbers bij. Waaronder ik dus. De reden was helaas een trieste.

Rob

Recensie van de week -2: Neil Diamond - Melody Road

Zijn 32e studioplaat. Alleen daarom verdient deze man een diepe buiging. Neil Diamond is op zijn 73e nog steeds niet ingekakt. Integendeel. Op zijn laatste eigen albums met Rick Rubin (12 Songs en Home Before Dark) wist Diamond vriend en vooral vijand te verrassen. Velen twijfelen namelijk nog steeds of ze hardop mogen roepen dat ze de liedjes van deze hartenbreker voor senioren mooi vinden of dat ze het gewoon onder de noemer jaren 70 kitsch moeten plaatsen. Wie dat laatste denkt, doet deze oude rot op alle fronten te kort. Want behalve het maken van relevante popalbums is Neil Diamond ook op het podium nog of wederom ongekend populair. Sterker: hij levert gewoon topkwaliteit. Zo stond hij twee jaar geleden nog tweemaal in een uitverkocht Ahoy en voor volgend jaar zomer is de Ziggo Dome inmiddels geboekt. 

Van absolute topkwaliteit is ook Melody Road. Een plaat waarmee hij direct een eerste plaats in de Amerikaanse Billboard charts wist te pakken. In tegenstelling tot die laatste twee ingetogen albums met Rick Rubin (er zat o.a nog een plaat vol coverhits tussen) keert Diamond weer regelmatig terug naar zijn bekende orkestrale sound. Dus volle arrangementen en voldoende blazers en strijkers. Nee, geen toeters en bellen. Er is nergens een overdaad. De liedjes blijven ook op Melody Road centraal staan. Want de samenwerking met Rubin heeft ook op deze plaat in diverse tracks zijn sporen nagelaten. Er is een mooie balans tussen basis en franje. Er staan dan ook voldoende nummers op die zich kunnen meten met zijn grootste hits uit de jaren 70 en 80. Luister onder andere eens naar Alone at the Ball, First Time of Seongah & Jimmy. Dit is Neil zoals we hem kennen, zoals we hem willen horen. Vol melodie en nog steeds met die krachtige stem. Een plaat die per draaibeurt groeit en meer moois laat horen. Ik zag deze grootheid uit de popmuziek nog nooit op het podium. Volgend jaar heb ik mijn kans en die wil ik graag pakken.

Cijfer; 7,9

Rob

Recensie van de week -1: Devon Allman - Ragged & Dirty

Devon Allman is inderdaad zoon van… In dit geval Gregg Allman van de Allman Brothers Band. En als zoon van een beroemd muzikant krijg je vanzelfsprekend direct een stempel opgedrukt en zijn de verwachtingen bij het maken van eigen muziek misschien wel onverantwoord hoog. Daarom is het goed om Devon gewoon als Devon te beoordelen. Niets meer en niets minder. We kunnen hem ook lastig vergelijken met zijn beroemde vader omdat zoonlief zijn ouwe heer pas op 16-jarige leeftijd ontmoette. "Ik ben muzikaal niet direct door hem beïnvloed," aldus Allman Jr.

Deze 42-jarige in Texas geboren zanger en gitarist levert namelijk gewoon een goed te verteren bluesrock album af. De appel valt dus niet ver van de boom. Ooit hoorde hij - zonder het zelf te weten - muziek van The Allman Brothers op de radio en vroeg aan zijn moeder wie deze artiesten waren. Het sprak de jonge Devon aan. Het antwoord van zijn moeder was duidelijk: "Dit is de band van je vader." Zijn vader heeft hem dan misschien niet direct beïnvloed; de sound van the Allman Brothers band zit wel bij Devon in het bloed. Daarover is geen discussie mogelijk. Andere invloeden voor hem waren The Stones, Santana en The Doors. Dit Ragged & Dirty is zijn tweede solo-album en al eerder timmerde hij aan de weg met zijn eigen band Honeytribe. Wat mij direct opviel is dat zijn stem gewoon verrekte veel op die van de inmiddels overleden Gary Moore lijkt. Als iemand mij - zonder voorkennis - had verteld dat een aantal nummers door de overleden gitarist waren gemaakt, had ik het verhaal direct voor waar aangenomen.

Deze mijnheer schuwt het niet om wat stevig gitaarwerk te voorschijn te toveren, maar vliegt daarbij nergens uit de bocht. Alle nummer liggen eigenlijk prettig in het gehoor. Meest opvallende track is het negen minuten durende instrumentale nummer 'Midnight Lake Michigan' waar Devon zich als gitarist duidelijk mag bewijzen. Verder krijgen we vooral veel bluesrock, een scheutje soul (I'll be there) en wat Folkrock.
Gewoon een plaatje dat verrekte lekker weg luistert.

Cijfer: 7,4


Rob

Classic Track van de week: Duran Duran - The Reflex

We kennen ze allemaal: die geweldige liedjes die eigenlijk zijn kapotgedraaid. Bohémian Rhapsody van Queen, Paradise by the Dashboard Light van Meat Loaf, Hotel California van The Eagles. Simpelweg gezegd: de 10 hoogst genoteerde platen van de Top 2000. Dat ze ieder jaar zo hoog staan, wil tevens zeggen dat er complete volksstammen zijn die deze liedjes nog steeds waarderen en ze zo vaak mogelijk willen horen.

Ieder mens heeft zo wel een aantal van die platen die vele anderen beu zijn. The Reflex van Duran Duran is voor mij een uitstekend voorbeeld hiervan. Nog steeds als ik deze nummer 1 hit uit 1984 ergens voorbij hoor komen, sta ik even stil en tover ik vanzelf een grijns op mijn gezicht.

De kracht van muziek. The Reflex stamt uit de periode dat ik met een (nog steeds) goede vriend een groot deel van ons zakgeld spendeerde aan Maxi-singles. Ook wel bekend als 12 inches. Hitsingles in een langere - vaak geremixte versie - op elpeeformaat. Duran Duran was een meester in het uitbrengen van deze 12 inches. Ik heb ze dan ook (bij mijn weten) bijna allemaal. Vanaf de eerste Planet Earth uit 1981 tot en met All She Wants Is uit 1988. Misschien dat ik van die laatste periode iets mis, omdat toen het cd-tijdperk al zijn intrede had gedaan. Maar grotendeels heb ik de collectie dus compleet.

The Reflex is misschien wel de grootste hit die Duran Duran ooit maakte. Het verhaal gaat dat ze van de opbrengsten van deze track alleen al miljonair zijn geworden. Toen de groep tien jaar geleden weer in originele bezetting bij elkaar kwam, speelde ze in 2005 ook twee avonden in de Heineken Music Hall. Wij hadden tickets voor de 2e show… gelukkig maar. Want na de eerste avond sprak iedereen over maar één ding. Ze hadden The Reflex niet gespeeld. Onmogelijk natuurlijk. Zanger Simon le Bon was de onrust in ons land over dit feit niet ontgaan. Er werden nog net geen kamervragen gesteld.

Ergens halverwege die tweede show in de HMH zei Le Bon: "Het schijnt dat wij gisteravond iets belangrijks vergeten zijn." Een oorverdovend gegil vanuit de zaal volgde. Iedereen wist wat er zou komen. Juist! Shalalala…. Fle Fle Fle Fle Flex….

Als ik nu alleen aan de plaat en dat moment terugdenk, word ik vanzelf weer vrolijk. Deze dag is dus goed begonnen. Met dank aan die 30-jaar oude hit.

Classic album van de week : KISS - (Music from) the Elder

Mijn eerste keuze voor Classic Album van de week. Dat kan niet anders dan een plaat van mijn eerste muzikale liefde KISS zijn. Ik kies daarbij niet voor het album waarmee ik de band leerde kennen: Dynasty. Nee, de keuze valt op de plaat die zowel door fans, critici als ook door de groep zelf als hun grootste miskleun wordt beschouwd: (Music from) The Elder. Een conceptalbum uit 1981. De reden dat deze plaat toch tot mijn ultieme favorieten behoort is raar, apart en levert ook allerminst een spannend verhaal op. Maar juist door redenen als deze kunnen platen een mijlpaal in iemands leven worden.

Ik zeg niets teveel als ik vertel dat de populariteit van KISS op een redelijk dieptepunt was beland toen ze in het najaar van 1981 deze plaat uitbrachten. Om het tij te keren huurde  KISS topproducer Bob Ezrin (o.a Pink Floyd, Lou Reed, Alice Cooper) weer in. Samen met hem hadden ze tenslotte ook hun Magnus Opus uit 1976 'Destroyer' gemaakt. Ezrin stelde voor een conceptalbum te creëren. Net zoals hij twee jaar eerder met Pink Floyd The Wall had gemaakt. Een meesterwerk. Dat lukte de producer met KISS en deze plaat echter niet. Want toen (Music from) The Elder in 1981 het levenslicht zag, waren zowel veel fans als de pers verbijsterd. Dit was slecht; heel slecht. Dit was KISS niet. Het experiment was volgens velen faliekant mislukt. Na de eerdere disco- en popuitstapjes een conceptplaat. Het was voor veel rockers te veel van het goede.

Een zeer jeugdige fan uit Venlo deelde deze mening echter niet. Ik trok me toen al niets van zogenaamde muziekkenners aan. KISS was mijn favoriete band en de release van een nieuwe plaat was bij voorbaat al alle reden voor een feest. Deze jongen moest echter wachten tot Sinterklaasavond voordat deze plaat in mijn bezit zou zijn. Het was zaterdag 5 december. Koud, kil, grijs, er lag sneeuw en het was glad. Een oerhollandse winterdag. Een vriendje van de lagere school was zoon van een slager. Deze 5e december was voor zijn vader een extra drukke dag. Zaterdag, weekend en ook nog eens Sinterklaasavond. Dus extra veel bestellingen. Dat vriendje en ik staken de helpende hand toe. Op onze fietsjes begaven wij ons over spekgladde wegen en glibberige paadjes. De vleespakketten moesten niet alleen in Venlo-Centrum worden rondgebracht, maar ook in de buitenwijken. Slidderen, valpartijen, een extra zakcentje en vooral veel lol.  Ondanks de kou, de nevel en de sneeuw. Wat die dag nog belangrijker was: dat schoolvriendje had het eerste singletje van die nieuwe KISS-plaat al in huis. Een single met een dubbele A-kant: I en The Oath waren de titels. Telkens als we even bij hem thuis kwamen, werden I en The Oath - twee redelijk stevig rockende nummers - even gedraaid. Dan waren we klaar voor het volgende rondje vlees bezorgen. Hoe vaker ik die liedjes op deze dag hoorden, hoe vaster ze in mijn hoofd gingen zitten. Ze werden de soundtrack van die ijskoude 5 december 1981.

Een beetje muziekfan kan zich voorstellen dat de temperatuur bij mij behoorlijk was opgelopen toen pakjesavond uiteindelijk begon. Weken van wachten - nee, er was nog geen internet om iets te beluisteren - en dan die laatste dag toen enkele tipjes van de sluier werden opgelicht. Het werd me bijna te veel. I en The Oath dansten al de hele dag tijdens die barre fietstochten rond in mijn hoofd. Eindelijk mocht ik die avond het Sinterklaaspapier van de hoes scheuren. Dat was hem. De hoes met die hand en die deur die ik wekenlang bij de diverse platenzaken van Venlo had bekeken of liever gezegd: bestudeerd. De plaat waarvan ik al een verhaal kon vertellen voordat ik deze uiteindelijk echt in mijn kleine handjes had.

De hele maand december en eigenlijk gedurende die hele winter draaide ik (Music From) The Elder grijs. Niet alleen die 5e december was koud. Het einde van 1981 en de start van 1982 waren echte winterse maanden. Veel sneeuw en bittere kou werden afgewisseld met sombere, donkere en stille dagen. De mensen leefden tijdens de winter van 1981 vooral binnen. Ook deze jongen. En in die koude, donkere winter van 1981 klonk op mijn jongenskamer telkens weer (Music From) The Elder. Het was een bijzondere ervaring. KISS klonk anders; donker en somber. Ja, bij vlagen zelfs triest. Ik was gefascineerd. Deze stijl kende ik niet. Die twee stampers op dat singeltje van mijn schoolvriendje behoorden tot de uitzonderingen. Mr Blackwell, A World Without Heroes, Odyssey, Under the Rose; ze klonken zo anders dan eerdere KISS-hits als Detroit Rock City, Love Gun, Shout it Out Loud en Rock 'n Roll All Nite.

Nu we ruim dertig jaar verder zijn, neemt - zoals met alle echte kunstvormen - de waardering voor dit KISS-album steeds meer toe. Meer en meer mensen gaan (Music from) The Elder waarderen. De plaat heeft misschien wel een bepaalde cultstatus gekregen. Er is zelfs een heus fanproject waarin het verhaal van dit conceptalbum in een film wordt omgezet.

En ik? Waarom dus een all-time classic voor mij? Voor mij is (Music from) The Elder dé ultieme winterplaat geworden. Dankzij die winter van 81/82. Elk jaar als de dagen korter worden, de temperaturen dalen en de wereld een beetje somberder oogt, trek ik dit album uit de kast. Deze blijft dan ergens tot eind februari in de buurt van mijn cd-speler en pick-up liggen. Inmiddels is deze tijd van het jaar weer aangebroken. Mag u raden, welke plaat op dit moment door mijn huis klinkt. Juist. De eerste van vele keren deze winter.

Rob

Gregory Page in Grenswerk Venlo

Kaarslicht, wijn, whiskey, speciaal bier, gedekte tafeltjes en een gesoigneerd heerschap op het podium in Grenswerk, Venlo. 

Gregory Page vertelde over zijn leven: over de zoektocht naar zijn biologische vader die hij uiteindelijk vond in Parijs. Hij vertelde over zijn eerdere bezoek aan ons land in het voor hem bijna onuitspreekbare Schoorl. Of over een goede vriend die gisteren in het ziekenhuis was opgenomen. Natuurlijk zong hij over de liefde, maar ook vertelde hij over die keer dat hij op schoot zat bij Paul McCartney. Gregory's moeder was onderdeel van een Britse meidengroep die in 1965 in het voorprogramma van The Beatles speelde en ze nam haar zoontje mee. Page weet het helaas niet meer precies. Hij was pas 2.5.

Het was een mooie avond in Venlo. Dankzij Page en dankzij de passende entourage in Grenswerk.

Rob

Grondige renovatie muziekblog

Goed, ik ga de uitdaging aan om dagelijks te bloggen. Het meest eenvoudige is om dat voorlopig over mijn grootste passie - de muziek - te doen. Om een beetje structuur in dit blog te brengen, zijn er vaste thema's die op een vaste dag in de week terugkeren. Ik zet ze hieronder even op een rijtje

MAANDAG: Classic album van de week. Geïnspireerd door het idee dat via Facebook rondgaat: Noem de tien meest memorabele platen uit je leven. Elke echte muziekliefhebber heeft een veelvoud van tien van deze platen. Elke week dus één Classic Album met zijn verhaal.

DINSDAG: Classic track van de week. Wat voor albums geldt, is nog meer van toepassing op liedjes. Ontelbare liedjes zijn er geschreven. En ieder heeft zijn/haar eigen favorieten. Die liedjes waardoor je even stilstaat, teruggaat in de tijd, die je direct raken. Een klassieker, een guilty pleasure, een nieuwe hit of juist dat liedje dat je 20 of 30 jaar na dato nog steeds ontroert of vrolijk stemt. Die liedjes. Hoe stom de reden ook kan zijn. Hoe fout het liedje soms ook is. Het raakt je. Daar gaat het om. Op de dinsdag dus.

WOENSDAG: De recensies. Zoals de stukjes over nieuwe albums tot nu altijd op zondag verschenen, zijn deze nu midden in de werkweek te lezen. Het idee om mijn mening over nieuw plaatwerk te geven ontstond om mijn andere persoonlijke blog meer leven in te blazen. Deze stukjes kregen echter de overhand en zijn toen verhuisd naar dit aparte muziekblog. Misschien voortaan minder recensies dan voorheen. Dat is ook niet meer nodig omdat er nu andere onderwerpen zijn die dit blog kleur kunnen geven. Soms hoor ik albums wel volledig, maar zijn ze m.i. geen recensie waard. Kritisch zijn mag. Toch laat ik dat liever aan anderen over. Ik vind zeuren lastig en het gebeurt al voldoende in deze wereld. Ik focus me liever op positieve stukjes. Zo hoorde ik afgelopen week het nieuwe album van een absolute grootheid uit de popmuziek. Maar ik was teleurgesteld. Dan maar geen recensie en volgende keer beter. Ik prijs liever de in mijn ogen beste albums aan.

DONDERDAG: Kiss The Rolling Beatle. De wat? Yep, een aparte categorie als ode aan mijn grootste muziekidolen. Mijn eerste drie muzikale liefdes waren KISS, The Beatles en The Rolling Stones. Daarom de ode aan deze drie om ze de naam voor dit onderwerp te geven. Maar er zijn meer favoriete bands. Artiesten die al mijn hele leven bij me zijn. Ze zijn als familie. Je vergeeft ze hun fouten en omarmt ze telkens weer. In totaal kies ik voor twintig bands/artiesten die op deze dag centraal staan. Dat zijn dus: KISS, Beatles, Rolling Stones, Bruce Springsteen, Bon Jovi, U2, Metallica, Prince, Frank Sinatra, Iron Maiden, Led Zeppelin, Duran Duran, The Police, Van Halen, Golden Earring, Earth, Wind & Fire, Doe Maar, David Bowie, Pink Floyd en Bob Dylan. Die laatste twee - Floyd & Dylan -zijn de meest recente ontdekkingen. Ik ken ze al lang, maar pas sinds een aantal jaren ben ik ze echt aan het ontdekken, gaan waarderen en verdienen ze het om in mijn alttime top 20 artiestenlijstje te komen. Het zijn als die merkwaardige neefjes die je nooit eerder sprak, maar hoe meer tijd en energie je in de uiteindelijke kennismaking stopt, hoe meer bijzondere aspecten je erin ontdekt. Twintig bands waar ik tot in lengte der jaren over kan schrijven.

VRIJDAG: Muzieknieuws. Al jaren bespreek ik met mijn vaste muziekclubje op meerdere dagen per week via de mail het laatste muzieknieuws. Dat komt van websites als NME, Rolling Stone, Blabbermouth et cetera. De meest belangrijke knip en plak ik (met bronvermelding) hier op dit blog

ZATERDAG: Beste tracks. Wie veel albums hoort, leert ook veel nieuwe liedjes kennen. Dat is logisch. Soms kan een plaat teleurstellen, maar kunnen er toch één of twee pareltjes opstaan. Een goed begin van het weekend dus door nieuwe nummers te leren kennen waarvan ik van mening ben dat ze gehoord dienen te worden.

ZONDAG: Free Choice/Column: De dag des Heren is goed voor een overpeinzing over de muziek van nu, de branche zelf, een herinnering, een guilty pleasure, concertervaringen, foto's et cetera.

Ja, ik weet het. Er is dat bekende gevaar van drukte, hectiek, geen tijd en weet ik wat voor smoezen die bestaan om niet te bloggen. Dat is volgens mij redelijk te tackelen. Veel van deze items zijn gelukkig ook simpel af te doen met een youtube link. Wil ik dat je een bepaalde classic album of liedje moet horen; dan kan de youtube link voldoende zijn. Dan maar een keer geen verhaal. Zo kan bij de beste tracks de simpele opnoeming van die liedjes voldoende zijn. Zonder uitleg. Muziek kan het beste gehoord worden. En zo zijn er vast voldoende mogelijkheden om ook in drukke tijden dit blog in leven te houden. En mocht ik echt ooit een keer op dag verstek laten gaan. So be it. Dan heeft dat item een weekje geen aandacht. Om dit blog een goede basis te bieden, ga ik hier voor een tijdje dagelijks nieuwe stukjes plaatsen. Ergens komt dan het moment dat deze dagelijkse stukken weer minder frequent zullen zijn en er op minder dagen in de week stukjes verschijnen. Voorlopig dus dagelijks een nieuw verhaal.

De start is aanstaande maandag.

Rob

Jon Allen - Deep River

Nee, ik kende hem tot ruim een week geleden niet, deze Jon Allen. De eerste klanken die ik hoorde prikkelden echter mijn nieuwsgierigheid. Allen is een Britse Singer-Songwriter en Deep River is zijn derde album. Zijn muzikale stijl laveert ergens tussen relaxte luister liedjes en Sixties pop. Muziek voor fijnproevers of mensen die houden van een sfeervol album voor de donkere maanden die komen.

Allen is bovendien gezegend met een prettige stem, anders dan de vaak soms klagende zang van diverse moderne singer-songwriters. Deze Brit is iemand die duidelijk anders is en klinkt alsof hij al decennia lang muziek maakt en weinig opheeft met Singer-Songwriters nieuwe stijl. Denk bij zijn stem aan Rod Stewart of aan Kelly Jones, zanger van rockband The Stereophonics. De onderwerpen waarover hij zingt zijn nooit feestelijk, maar ergens klinkt ook altijd een stukje hoop. Daarmee is er misschien een kleine overeenkomst met een grootheid als Springsteen, maar dat heeft dan louter betrekking op de teksten. Qua muziek neigt Allen bij vlagen meer als Dylan te klinken (All the money's Gone). 

Allen zingt over verlies (Falling Back), mislukte liefdes (Night & Day), maar dus ook hoop (Lady of the Water) en berusting (Keep moving on). Zijn stijl is misschien het beste te omschrijven als semi-akoestische folkrock die dus voorzien is van duidelijke Sixties en Seventies sausje. Luister maar eens naar Fire in My Heart die de luisteraar - zeker gelet op het gitaarspel - zo lijkt mee te nemen naar het Londen van de jaren zestig. Door het gebruik van blazers neigt Get what's Mine dan weer als een oude sixties soulhit te klinken.

Behalve de akoestische gitaar maakt Allen regelmatig gebruik van strijkers plus orgel/piano. Het is echter vooral die prettige enigszins hese stem in combinatie met een aantal bijzondere sterke liedjes die Deep River tot een winnaar maken. Absolute tip voor iedereen die zich prettig voelt bij genoemde stijlen moet Jon Allen een kans bieden.

Cijfer: 8.2

Toptracks: Night & Day, Falling Back

De Dijk - Allemansplein

De tijd vliegt. De Dijk is één van de bands die er eigenlijk mijn hele leven al lijken te zijn. Hoewel ik ze nooit intensief heb gevolgd, kon ik ze ook nooit ontlopen. Van kroegenhits uit de jaren 80 als Bloedend Hart en Dansen op de Vulkaan tot de teksten waarin ik als volwassen man steeds meer herkenbare zaken over het leven ontdekte. Het lijkt alsof ik na drie decennia nog steeds met een ontdekkingstocht bij De Dijk bezig ben.

Zanger Huub van der Lubbe was één van de eerste mensen die ik als beginnend journalist mocht interviewen. Onderhandelingen vooraf met management verliepen enigszins stroef. Ik kreeg met pijn en moeite 20 minuten toegewezen om de zanger te interviewen. De waarheid was anders. Uiteindelijk zaten de fotograaf en ik ruim twee uur met Huub aan tafel in een fraai Maastrichts restaurant. We aten een broodje, genoten van een drankje en spraken over het leven. Zijn leven, zijn teksten, maar ook onze visie daarop. Het werd een van de meest relaxte gesprekken uit mijn beginperiode als journalist. Die ontmoeting zorgde ervoor dat ik De Dijk meer ging waarderen. De band biedt in hun poëtische teksten vaak hoop, troost en een nuchtere kijk op het leven. Nu is er dus het alweer zeventiende album. Allemansplein is vooral herkenbaar met het typisch geluid van De Dijk. Die bekende combinatie van Blues, Rock en Soul. Zowel de teksten als die eigen muzikale stijl spreken mij aan.

Op de titeltrack vertelt Van der Lubbe over het idee dat hij dertig jaar geleden over de wereld had; een soort van Utopia, een wereld voor iedereen. En wie wordt er niet vrolijk van de openingstrack/single Alles Komt Goed. Voorzien van een tekst waar we in deze roerige tijden behoefte aan hebben. Maar de zanger/tekstschrijver toont tevens zijn maatschappijkritische danwel politiek geëngageerde kant in Niet de lef. 
Het is een plaat waar de swingende soul wederom wordt afgewisseld met sfeervolle, soms bluesy klinkende ballads als Steen en Alles kan Nog, maar de uptempo tracks hebben de overhand. Saai of eentonig wordt het zeker nooit. De Dijk weet ondanks die o zo herkenbare sound na dertig jaar nog steeds fris en spannend teklinken. Een plaat die nergens inkakt verdient het om gehoord te worden. Ik heb met terugwerkende kracht nog veel te ontdekken.

Cijfer: 7.9
Toptracks: Alles komt goed, Weg maar niet Kwijt, Waar geen wil is ben ik Weg

Welkom

Welkom op dit muziekblog. Yep, er valt hier onder al voldoende te lezen. Het zijn de recensies die eerder op mijn persoonlijke blog http://watrobzegt.blogspot.nl te lezen waren. Omdat de muziekverhalen de overhand kregen, heb ik besloten hiervoor dit aparte medium te starten.

Nee, dat is geen bijster geile naam. Maar geloof me als ik zeg dat tig opties (with a little help from my friends) de revue zijn gepasseerd. Of de naam was al bezet, of toch niet origineel genoeg, te girlie, te ranzig, te weinig omvattend of wat voor reden dan ook. Daarom deze simpel te onthouden naam: Rob's Muziek Blog. 

Verder blijft dat andere blog watrobzegt in de lucht voor persoonlijke verhalen, hersenspinsels, ervaringen et cetera. 

Nee, het is niet omslachtig om meer blogs te hebben. Voor mij een kwestie van één klik op de juiste titel en schrijven maar. Voor jullie één simpele klik naar de juiste link.
Alle recensies zijn al te vinden op het nieuwe blog en verdwenen van mijn persoonlijke blog.

Dat ik ook nog een apart blog over Amerika heb, laat ik nu maar even achterwege. Dan wordt het te ingewikkeld. Bovendien is dat blog al een tijdje in ruste. Het kost namelijk meer tijd om daar goede stukken voor te schrijven. Tijd die ik helaas op dit moment ontbeer.

Wat mogen jullie hier verwachten? Wekelijks een aantal albumrecensies en verder andere muzikale beschouwingen, lijstjes (ik ben een lijstjesfetisjist, u bent gewaarschuwd), concertrecensies, muzikale herinneringen en weet ik wat nog meer. Soms een aantal dagen achter elkaar veel info, dan een tijdje niets. De tijd zal leren hoe de invulling gaat worden.

Verder wil ik er niet te veel woorden aan vuil maken. De vaste bezoekers van dat andere blog kennen mij al goed genoeg en weten wat ze hier mogen verwachten. Veel leesplezier en geef je gerust je mening.

Rob

Robin Gibb - 50 St. Catherine's Drive

Persoonlijk vond ik hem altijd de minst prettige stem van de gebroeders Gibb hebben. Of het nu bij zijn solohits als Saved by the Bell was of bij liedjes van de Bee Gees; Robin had naar mijn bescheiden mening iets te veel de snik in zijn stem. Maar voor nu geldt: over de doden niets dan goeds. Hij overleed namelijk twee jaar geleden op 62-jarige leeftijd aan de gevolgen van lever- en darmkanker.

In de jaren voor zijn dood werkte Gibb tijdens verschillende momenten aan nieuwe nummers. Deze zijn nu terug te vinden op dit postuum uitgebrachte album; samengesteld door zijn vrouw Dwina en zoon RJ. De snik vergeven we hem nu. Sterker, die snik past nu prima bij dit melancholische album. Robin Gibb had jarenlang veel verdriet over de plotselinge dood van zijn broer Maurice. We horen een man die zich meer dan ooit bewust is van het feit dat het leven eindig is. Dat komt het meest duidelijk bij het laatste nummer van deze plaat - de demoversie van Sydney - tot uiting. Gibb werkte aan deze track op het moment dat hij zelf al ziek was. Het had tot een duet met andere broer Barry moeten leiden. "Barry is vrij om dat alsnog te doen, " zo laat de weduwe van Robin weten. Het nummer - dat gaat over de jeugd van de broertjes Gibb in thuisland Australië- krijgt hierdoor natuurlijk een nog grotere lading.

Het is niet de enige track waar zakdoeken vereist zijn. Ook Mother of Love of het met het London Philharmonic orchestra opgenomen Don't cry Alone zijn regelrechte tranentrekkers, maar wel verdomd mooie. Die melancholie en pijn is bij meer nummers voelbaar. Ook Cherish en Instant Love zitten vol emotie. Vrolijke herinneringen zijn te vinden in tracks als Alan Freeman Days of Avalanche.

Zeker voor echte Bee Gees fan is deze plaat een waardig afscheid. Of de laatst overgeblevene, Barry Gibb, moet nog iets in het vat hebben. Voor nu zeggen we: Vaarwel Robin. Bedankt voor die talrijke mooie nummers. 

Toptracks: Don't cry Alone, Avalanche, Days of wine and Roses
Cijfer: 7.5

Oasis - What's the Story Morning Glory

Een van mijn favoriete jaren 90 albums raakt inmiddels ook op leeftijd. What's the story morning Glory van Oasis mag dan relatief jong zijn in vergelijk met veel andere klassiekers uit de historie van de popmuziek, volgend jaar viert dit tweede album van Noel & Liam Gallagher plus Kompanen toch alweer zijn twintigste verjaardag . 

Ver voordat het gekissebis tussen de gebroeders Gallagher begon, maakte Oasis gewoon een aantal legendarische albums. Nadat eerder dit jaar het debuutalbum Definitely Maybe in een superdeluxe versie op de markt werd gebracht, is het nu tijd om dit meesterwerk in een 3-cd versie te presenteren. Yep, drie schijfjes want behalve het album zelf krijgen we nog 30 extra nummers erbij. B-kantjes, live opnames, demo-versies en veel meer ander fraais. Natuurlijk wordt het bijna nergens zo fabuleus als op What's the story monding Glory zelf, maar dat was dan ook een perfect samengesteld geheel. We gaan even terug naar 1995. Want wat te denken van de fantastische titeltrack, de (misschien wel kapotgedraaide) hit Wonderwall, het Beatlesesque Don't look back in Anger en de imposante afsluiter Champagne Supernova. Elke track op deze plaat was raak en bevestigde de status van supersterren voor deze heren uit Manchester.

Dan de andere twee schijfjes. Niet alleen voor de superfan, die alles  wil hebben (en waarschijnlijk deze nummers in de loop der jaren ook al bij elkaar had verzameld) een prachtig document, maar ook een verdomd interessante heruitgave voor de reguliere liefhebber van rockmuziek zoals ik. En dan niet alleen uit historisch oogpunt. Er staan namelijk nog voldoende tracks op die ook anno 2014 nog verrekte lekker en tijdloos klinken. Ik noem even de pure 60's track Rockin Chair, de grappige cover Cum on feel the Noize van 80's hairband Quiet Riot, het bijzonder vrolijke Round are Way of de geslaagde Beatlescover You've got to hide your love away. En al dat prachtigs staat allemaal alleen al op het tweede schijfje. 

Resteert disc drie: deze staat vol met liveuitvoeringen en demoversies van de eerste twee cd's/elpees van deze uitgave. Zo is een aantal nummers dus twee of zelfs drie keer op deze uitgave te vinden, maar wie alles uit deze periode van Oasis compleet wil hebben, is meer dan content met deze box.

cijfer: 8.3
Toptracks: Champagne Supernova, Round are Way, Don't look back in Anger

Bryan Adams - Tracks of my Years

Het zou wat ver gaan om te zeggen dat ik door slechts één album een zwak heb gekregen voor Bryan Adams. Natuurlijk was Reckless uit 1984 een meesterlijk en vet rockend album dat niet alleen zijn status als superster bevestigde en hem tevens een reeks klassiekers opleverde (Heaven, Summer of 69, Run to You, Somebody) om U tegen te zeggen. Er staan diverse tracks op die plaat die lang tot de soundtrack van mijn leven behoorde, zoals men dat dan zo mooi zegt.

Het waren echter ook de opvolgers van Reckless zoals: Into the Fire(87), Live!Live!Live(88) en Waking up the Neighbours (91)die bij mij vele rondjes op de draaitafel cq in de cd-speler hebben gedraaid. Daarna verdampte de interesse, maar wist de Canadees bij mij toch een dusdanig grote status te verwerven waardoor ik bij ieder nieuw album denk: ff checken. Het blijft bovendien een symapthieke gast, al verkoop je alleen daar geen platen mee. Nu is nieuw werk bij Adams eerder uitzondering dan regel want zijn laatste studioplaat is alweer zes jaar oud. Bovendien is bij Tracks of my Tears de term nieuw ook niet echt terecht. Het is namelijk een album dat grotendeels gevuld is met covers. Dat doet hij soms verdienstelijk : Any time at All(Beatles), Down on the Corner (CCR) of C'mon Everybody (Eddie Cochran) en zelfs Lay Lady Lay van Dylan luistert prima weg. Al zullen hardcore fans van deze bands mij bij het lezen van deze info nu liever levend villen. 

Want ieder mens kent wel een aantal tracks van zijn favoriete artiesten waar iedereen van af moet blijven. Dat heb ik zelf met God only Knows van The Beach Boys. Deze hit is als origineel zo onbeschrijfelijk mooi dat ik nog nooit een versie heb gehoord die ook maar enigszins in de buurt komt. Ook deze versie op Tracks of my Years niet. We kunnen het dus knap of knap stom van Adams vinden dat hij het toch doet, maar hij doet het en vindt dat hij het moet doen. Dat is zijn recht. Hij wil ons de liedjes laten horen die in zijn jeugd belangrijk voor hem waren. De typische hippiefoto op de cover is daarvan het bewijs. En voor een groot deel luistert Tracks of my Years gewoon lekker weg. Een nieuwe klassieker zit er echter wederom niet in. 

Toptracks: Lay lady Lay, Anytime at All, Down on the Corner
Cijfer: 7.0

Tony Bennett & Lady Gaga - Cheek to Cheek

Een aparte combinatie. Ja dat is het zeker: Bennett en Gaga. Tony Bennett krijgt de laatste jaren - als één van de laatst overgebleven crooners uit de jaren 50 en 60 - steeds meer aandacht. Zeker in zijn thuisland Amerika. De 88(!)-jarige zanger hoopt met dit album een nieuwe generatie lekker te maken voor de vele American Classics. Een repertoire dat zowel hij als Frank Sinatra, Nat King Cole, Dean Martin et cetera groot hebben gemaakt.

De aanwezigheid van Lady Gaga is voor mij de grootste verrassing van Cheek to Cheek. Met haar gebruikelijke repertoire behoor ik niet tot de doelgroep van deze zangeres, maar al eerder was mij duidelijk geworden dat zij vocaal veel meer in haar mars heeft dan uit haar hits blijkt. Een jaar of drie geleden werkte Bennett en Gaga voor het eerst samen tijdens een gala. Dat beviel niet alleen deze twee uitstekend, ook de muziekindustrie zag brood in een verdere samenwerking met als voorlopig resultaat dus dit album dat afgelopen week vanuit het niets de eerste plaats in de Billboard lijst behaalde.

Bennett heeft met de release van Cheek to Cheek dus een doel. De jongere generatie bekend maken met klassiekers van Irving Berlin, Cole Porter en George Gershwin. Fantastische schrijvers die de eerder genoemde zangers telkens weer van nieuwe meesterwerken wisten te voorzien. Bennett koos niet voor de allerbekendste liedjes uit dit repertoire, maar ook voor minder voor de hand liggende nummers. Dat mag de pret allerminst drukken, want elk nummer is een feest. mede dankzij de prima begeleidende Bigband. Niet alleen Gaga overtuigt met een ijzersterke stem, ook Bennett zelf klinkt op zijn leeftijd nog prima. Behalve de duetten zingen beide ook een aantal keren solo, waarbij Don't wait too Long van hem en Lush Life van haar opvallen. Voor alle leeftijden dus!

Cijfer: 8.2

Toptracks: Don't wait too Long, They all Laughed

Joe Bonamassa - Different Shades of Blue

Hij is pas 37 jaar. Bracht in 2000 zijn eerste album uit, maar heeft inmiddels een oeuvre om U tegen te zeggen. Met elf eigen studioalbums, twee platen met zowel Beth Hart als supergroep Black Country Communion en een stuk of tien live-albums weet hij zijn fans wel bezig te houden. Dan heb ik het nog niet eens over zijn serie DVD's. Joe Bonamassa dus. De bluesrock gitarist (om hem maar eens een stempel te geven) heeft dankzij deze ongekende werklust in redelijk korte tijd een prominente rol in de historie van de rockmuziek weten op te eisen.

Dit Different shades of Blue is dus zijn elfde album. Nieuwe paden bewandelt Bonamassa hier niet, maar de kwaliteit van deze plaat staat weer als een huis. De diverse smakelijke blazerspartijen zorgen er voor dat het album nergens droog klinkt. Regelmatig moest ik bij het luisteren ook terugdenken aan de bluesalbums die wijlen Gary Moore begin jaren 90 uitbracht.  Different shades of Blue komt met de eerste twee tracks misschien wat traag op gang, maar daarna zorgt ieder nummer er voor dat deze plaat een musthave is voor elke liefhebber van dit genre. Ja, we hebben het kunstje -zeker door de royale hoeveelheid aan releases - vaker gehoord, maar zowel op het gitaarspel van deze nieuwe meester zelf, de productie en de liedjes is niets, maar dan ook niets aan te merken.

Om er - ondanks de meer dan herkenbare sound - toch een aantal tracks uit te lichten, vallen zeker het funky Love ain't a Lovesong, de titeltrack (waarbij ik zeker aan Gary Moore's Still got the Blues moet denken) en de afwijkende afsluiter So, what would I Do op. Maar ook alles wat er tussen door  voorbij komt, is gewoon top. Chicago-blues, Texas blues, hardrock, soul, een Ray Charles stijl. Zeg het maar. Bonamassa presenteert en presteert het op deze plaat allemaal. Topalbum.

Cijfer: 8,3
Toptracks: Love ain't a Lovesong, Different shades of Blue.

Abba - Live at Wembley Arena '79

Als kleine koter was je als jongen 'fan' van bands als Kiss, The Police en Golden Earring. Groepen zoals The Dolly Dots en Abba waren voor meisjes en mietjes. Dat vonden wij als stoere kleine jongens tenminste. Er was niet veel tijd voor nodig om te ontdekken en toe te geven dat zeker Abba gewoon verrekte goede popliedjes maakte. Met name hun laatste drie platen Voulez Vous, Super Trouper en The Visitors vind ik nog steeds briljant. De laatste twee albums bevatten het serieuze werk waar de relatieproblematiek van de twee koppels (want daaruit bestond Abba) centraal stond. 

Voulez-Vous was hun echte discoplaat. Dit dubbele live album is opgenomen tijdens de tour van die plaat. Het is dus geen volledig carriere overzicht of pure Greatest hits show, maar geeft wel uitstekend de tijdsgeest van 1979 weer. Bovendien was dit de allerlaatste concertreeks van een band die sowieso nooit vaak op het podium heeft gestaan. Deze reeks concerten onder de naam 'The Tour' was een bevestiging dat de Zweden veel meer waren dan een clubje artiesten dat grote hits scoorde. Met 25 nummers op één avond gaf Abba een volwaardige show.
Ik mis op dit livedocument dus helaas de nummers van die laatste twee albums (met uitzondering van The way old friends Do dat later in een liveversie op Super Trouper verscheen), maar daar staan flink wat tracks van Voulez Vous tegenover(6). Twee daarvan zijn voor mij ook anno 2014 nog steeds te zoet om te verteren: Chiquitita en I Have a Dream. Maar goed, wat verder voorbij komt is meer dan uitstekend. 

Want muzikaal bleef Abba tijdens hun liveshows recht overeind. Vocaal laat de groep wel eens een steekje vallen, maar daarvoor is het een live album. Ik krijg niet het idee dat er veel aan is gesleuteld en dat Live in Wembley niet alleen een prima, maar ook volledige weergave van hun livetournee uit 79/80 is. Inclusief een minder bekende pareltjes als I'm Still Alive (dat nu voor het eerst op plaat verschijnt), maar natuurlijk vooral met kneiters als : Waterloo, Money Money Money, Name of the Game, Dancing Queen, S,O,S., Fernando etc etc. Een mooi souvenir dat misschien wel weer een voedingsbodem is voor meer. Want samen met Led Zeppelin en Pink Floyd is Abba waarschijnlijk de enige band die met een concertreeks de entertainment industrie volledig op zijn kop kan zetten. De kans lijkt bij alledrie de bands echter minder dan minimaal.

Toptracks: I'm Still Alive, Does Your Mother Know
Cijfer: 7,9

Threshold - For the Journey

In 2012 maakte ik voor de eerste keer kennis met Threshold,  een progressieve rockband. Hun plaat March of Progress maakte op mij zoveel indruk dat de Britten er zomaar met de titel Album van het Jaar 2012 aan de haal gingen. Threshold maakt een progrockstijl die mij bijzonder aanspreekt. Bij de koortjes hoorde is een stijl ala Yes op hun 90125 album te horen. Diezelfde ingrediënten die March of Progress zo smakelijk maakten, zijn ook nu op hun tiende studio-album For the Journey the horen.

Vanaf het eerste nummer Watchtower on the Moon herken ik dezelfde pakkende stijl, de fraaie melodieën plus de kenmerkende en uitstekende zang van Damian Wilson. Threshold maakt progrock die niet alleen voor liefhebbers van het stevige werk het beluisteren waard is. In een recent interview met Karl Groom plaatst de gitarist zelfs zijn twijfels of Threshold wel een echte progrockband is. Volgens hem willen ze vooral de nadruk leggen op het sterk melodieuze aspect van hun muziek. Toegankelijk is het absoluut. De band is geïnspireerd door grootheden als Genesis, Rush en Pink Floyd. Dat is vooral goed te horen op het absolute prijsnummer van deze plaat: het twaalf minuten durende epos The Box. Het begint met een melodieuze pianopartij en maakt vervolgens een muzikale trip met diverse tempowisselingen. The Box is daarmee de absolute eyecatcher van dit album geworden.

Natuurlijk valt er veel meer te genieten. Wat te denken van de fraaie ballad Lost in your Memory of het meeslepende The Mystery Show.  Het beluisteren van dit nieuwe werk - waar persoonlijke ervaringen en levenslessen het centrale thema zijn - zorgt weer voor een avontuurlijke en afwisselende reis. Voor de mensen die de band al langer volgen, gebeurt er misschien weinig nieuws. Threshold houdt met For the Journey vast aan hun eigen stijl, maar daarin legt het zoveel kwaliteit en diversiteit dat deze plaat weer hoge ogen scoort. Of het opnieuw het predicaat 'Album van het jaar' gaat scoren, laat ik nog in het midden. Maar The Box maakt in ieder geval grote kans de beste albumtrack van dit muzikale jaar te worden.

Cijfer: 8.8
Toptracks: The Box, Lost in your Memory, Watchtower on the Moon

Prince & 3rd Eye Girl - Plectrum Electrum

Prince gaat er prat op altijd met de beste backing bands te werken. Die uitleg kregen we al te horen met The Revolution, later met The New Power Generation en nu dus ook weer met 3RD Eye Girl. Drie dames die hem sinds een jaar of twee begeleiden op het podium en nu dus ook op de plaat. Ze zijn de beste band ter wereld, aldus Prince. Dat mogen wij hooghartig vinden; aan de andere kant zou het vreemder klinken als hij zou zeggen: ach, het is wel een leuk clubje muzikanten, maar er zijn betere. Wat de ware kracht van deze drie dames is, mag iedereen zelf beoordelen. 

Voor mij was Plectrumelectrum vooraf gewoon één van de twee nieuwe albums van Prince zelf die we op één dag kregen aangeboden. Art Official Age zou het soul- en funkalbum moeten worden. Deze plaat moet meer het stevige werk laten horen. Deels lukt dat ook.  Omdat het hier toch echt om een groepsalbum gaat, is bij tracks als Boytrouble, Ainttuninround of de ballad Whitecaps de microfoon in handen van de dames. Muzikaal is het wel allemaal typisch Prince. Een stevig potje rocken kan hij absoluut, de dames van 3RD Eye girl ook. Dat bewezen ze tijdens de recente concerten in Nederland, maar de kwaliteit wisselt. Ook al is het niet allemaal stevige rock wat op deze plaat de klok slaat. Wat te denken van Fixurlifeup. Deze studio-uitvoering is beduidend minder vet dan de versie die live was te horen. Jammer.

Echte uitschieters zijn pas tegen het einde van dit album te horen. Zoals het fraaie Tictactoe en het korte maar krachtige Marz. Ook afsluiter FunknRoll is uitstekend, maar dat nummer is ook al te vinden op het andere nieuwe Prince-plaat dat afgelopen vrijdag het levenslicht zag. En dat conceptalbum is de winnaar van deze dubbelrelease. Slecht is het allerminst, maar de term bijzonder mogen we dit product ook niet geven. Zonder de medewerking van Prince zou waarschijnlijk niemand van Plectrumelectrum wakker liggen.

Toptracks: FunknRoll, Tictactoe
Cijfer: 6,5

Prince - Art Official Age

We hebben er even op moeten wachten, maar afgelopen week verraste Prince de wereld met niet één, maar twee nieuwe albums. Deze Art Official Age én Plectrumelectrum (met 3RD Eye Girl). Dat was een lange periode voor fans van His Royal Badness, die sinds zijn debuutalbum in 1978 bijna elk jaar een nieuwe studioplaat fabriceerde. De teller stond op 29. In de afgelopen vier jaar bezocht Prince ons land wel vaak voor spraakmakende concerten (Gelredome, North Sea Jazz, Paradiso, Melkweg en afgelopen voorjaar nog in de Ziggo Dome). Tijdens die shows was al regelmatig nieuw werk te horen. Soms niemendalletjes, vaak veelbelovend.

De verwachtingen waren dan ook hooggespannen. Bij aankoop dacht ik zelfs: zo, gaat het het Prinsenkind eens effe met twee albums hoge ogen gooien in mijn album top 10 over dit jaar. Was die gedachte terecht? Om eerlijk te zijn: nee, dat niet. Wat krijgen we op deze conceptplaat voorgeschoteld? Met enige regelmaat heb ik het gevoel naar een 80's album van His Royal Badness te luisteren. Daar is natuurlijk niets mis mee. Voor de kenners: Camille en Bob George komen onder andere voorbij. Soms doet Art Official Age me denken aan zijn werk van begin jaren 90 toen hij met platen als Diamonds & Pearls plus The Love Symbol inhaakte op toen opkomende stijlen als Rap en Hiphop. Maar natuurlijk ontbreken ook traditionele ballads. Bij Breakdown schreeuwt Prince alle ach en wee's van zich af. Deze track past in het rijtje 'Oh moeder, wat maak ik toch een hoop ellende mee' ballads zoals we die van hem gewend zijn. Maar ook dit is typisch Prince. Alleen, ik ben er geen liefhebber van.

Maar natuurlijk is het ook regelmatig feest op deze plaat. Wat te denken van The Gold Standard als Prince zijn alter ego Bob George van het obscure Black Album van stal halt. Een heerlijk nummer vol vette horns en funky riffs in de stijl van 80's hit Kiss. Breakfast can Wait zou weer prima op Sign o' the Times hebben gepast.

Het tweede deel van deze plaat wordt gedomineerd door nummers die ideaal zijn om te relaxen, met uitzondering van FunknRoll. Daar is niets mis mee, maar ik prefereer Prince de gitaarheld of de koning van de Funk. Dat hoor ik over de gehele linie toch te weinig terug. Op het podium blijft deze man een fenomeen. Op zijn platen gebeurt dat toch minder. Goede vraag: hoe kan dat Mr. Nelson?

Cijfer: 7.2
Toptracks: The Gold Standard, FunknRoll.

Lenny Kravitz - Strut

Hier hoeft niemand moeilijk over te doen. Dit is Lenny Kravitz zoals we hem al 25 jaar kennen. De inmiddels 50-jarige rocker presenteert op zijn tiende studioalbum weer een mix van rock, pop met een scheutje soul en funk waarbij vooral de sound uit de jaren zeventig centraal staat. Waar op zijn vorige album - het veelvuldig geprezen Black and White America - vaak de soul en funk centraal stond, daar rockt het op Strut weer regelmatig.

Is het dan ook allemaal weer absolute top? Mwah, niets menselijks is Lenny vreemd want ook uit zijn pen vloeiend wel eens mindere tracks. Deze zijn op dit album vooral in het tweede deel te vinden. Luister maar eens naar niemendalletjes als Frankenstein, Happy Birthday of She's a Beast. Maar even terug naar het prima begin van deze plaat. Er is weinig fantasie voor nodig om in de openingstrack Sex de sound uit David Bowie van medio jaren 70 te horen. Bij New York City is de eerste gedachte: He, Bowie's Fame. Ook The Chamber en titelnummer Strut zijn prima rockers, maar dan is daar toch dat tweede deel van dit album waar ik meer moeite mee heb. Te veel midtempo nummers. Persoonlijk vind ik Kravitz het beste als hij vet rockt of soulvol swingt. Beiden komen hier te weinig terug. Misschien zijn wij als liefhebbers van Classic Rock wel te veel verwend en dus vaak te kritisch, want hoeveel klassiekers uit dit genre hebben we al in onze platenkast staan? Inclusief wat werk van Kravitz. We zijn een bepaald niveau gewend. Ik vrees dat Strut dat niveau niet gaat halen.

Cijfer: 6,9
Toptracks: Sex, The Chamber

Barbra Streisand - Partners

Met het stijgen der jaren krijg ik steeds meer waardering voor artiesten als deze. De artiesten die hun roots hebben in de jaren 50 en 60; de hoogtij jaren voor crooners, big band- en swing sterren. Dat begon al ruim tien jaar geleden met Frank Sinatra. Op elke cd wist The Voice mij te verrassen. Of het nu een swingende Bigband track was of de melancholieke nummers. De stem, de stijl, de productie, de liedjes. Alles klopte. Andere namen als Nat King Cole volgden snel.

Nu is er de stijgende waardering voor de eerste dame: Barbra Streisand. En dit nieuwe album vol duetten is daarin zeker bepalend. Het komt voor mij in ieder geval op het juiste moment. Sterren van toen en nu delen de microfoon met deze Amerikaanse actrice/zangeres. Of het nu nieuwe namen zijn als John Mayer en Babyface, oude gedienden als Billy Joel en Barry Manilow of zelfs overleden sterren als Frank Sinatra en Elvis Presley. Er is hier op deze plaat gezocht naar perfectie en die is gevonden. Inmiddels is Streisand 72 jaar, maar wat heeft ze nog een fantastische stem en wat is dit een sfeervol album geworden. Een album dat geschapen lijkt voor de tijd van het jaar. Moet ik voorbeelden noemen van uitschieters? Door de constante hoge kwaliteit is dat bijna onmogelijk. Het begint al bij de opener It had to be You dat ze samen met Michael Bublé zingt. Zo staat Partners vol met dergelijke klassiekers. Want er is vanzelfsprekend gekozen voor een repertoire waar iemand als Streisand niets fout kan doen. De ene na de andere klassiekers passeert de revue. Wat te denken van New York State of Mind. Een persoonlijke all time favourit waarin de sfeer van deze prachtstad perfect wordt weergegeven. Wie eenmaal in The Big Apple is geweest, hoeft slechts dit nummer te horen om er weer terug te zijn.

Het bulkt van de klasse en iedereen krijgt de ruimte van deze diva om op zijn manier - er doen alleen heren mee - te excelleren. Liedjes uit een American Songbook van lang geleden tot redelijk recent. Vanaf de jaren 20 zoals It had to be You tot en met I Finally Found Someone met Bryan Adams uit de jaren 90. Kippenvel zegt u? Luister eens naar het duet met haar zoon Jason Gould: How deep is the Ocean.

Er zullen vast mensen zijn die andere versies van deze klassiekers prefereren, maar de komende maanden gaat dit juweeltje mij veel plezier geven. Want oh mijn God, wat is dit mooi.

Cijfer: 9,2
Top tracks: How deep is the Ocean, New York State of Mind, Somewhere

The Tea Party - The Ocean at the End

Het is hun eerste nieuwe album sinds 2004. The Tea Party was even van het muzikale toneel verdwenen. Voor de mensen die ze daarom niet (meer) kennen: deze Canadezen brengen een mix van Progrock, Industrial en traditionele Hardrock. Stevige jongens dus maar met gevoel voor stijl, melodie en kwaliteit. Kenmerkend is vooral de donkere stem van zanger Jeff Martin. Een vocaal geluid dat anno nu vergelijkingen oproept met Tom Smith van Editors.

The Tea Party (een groepsnaam die je tegenwoordig als band minder snel zult kiezen), laat op hun achtste plaat verschillende stijlen horen. Altijd herkenbaar, maar diverse keren zijn de songs ook weer van een eigen stijl voorzien; zoals The Black Sea de sfeer van een ouderwets zeemanslied met zich meedraagt, daar horen we in Brazil passende Zuid-Amerikaanse ritmes. Onder de streep ben ik echter nog niet volledig overtuigd. Er zijn in de afgelopen jaren diverse andere bands geweest uit de Progressieve Rocksector waar ik bij een eerste luisterbeurt al snel termen als fabuleus en meeslepend aan diverse songs toekende. Dat is een gevoel dat ik bij The Tea Party nog mis. Nee, je mag ze niet vergelijken met Riverside of Threshold. Daarvoor hebben deze heren te zeer een eigen geluid, maar voor mij ligt het probleem dan ook in het feit dat ik vrees deze plaat over een tijdje al weer snel vergeten te zijn. Hoe hoog de lat ook ligt en ondanks de kwaliteit. The Ocean at the End weet mij (nog) niet te betoveren. Of het zou het sterke Floydiaanse titelnummer moeten zijn.

Cijfer: 6,9
Toptracks: The Maker,  The Ocean at the End.

Slash - World on Fire

In september 1991 verscheen Use Your Illusion I & II van Guns n' Roses. Twee albums! Eigenlijk twee dubbelalbums, gemeten naar de maatstaven van de aloude elpee. Na tweemaal 80 minuten kennismaking was ik behoorlijk onder de indruk. Ondanks de lange stroom aan onbekend, nieuw werk. Beide albums waren uiterst gevarieerd. Prachtige ballads als November Rain, Civil War en Estranged. Lange, minder makkelijk in het gehoor liggende tracks als Coma of Breakdown. Rockende rampestampers als Right Next Door to Hell en The Garden of Eden. Maar ook een opgefokt nummer waarin Axl Rose alles en iedereen voor rotte vis (of erger) uitmaakte. Er gebeurde van alles op zowel Use Your Illusion deel 1 als deel 2. Het was een belevenis die geen moment verveelde. 

Dan is er nu 23 jaar later dit derde solo-album van voormalig Guns n' Roses gitarist Slash. Waarom dat intro over Use Your Illusion? Ook Slash pakt hier met zijn band flink uit. Zeventien nummers; bijna 80 minuten muziek. Er waren tijden dat we dit dus gewoon het stempel dubbelalbum gaven. Want: poeh, poeh, het is een lange zit. Als World on Fire net zo variabel was als het Magnus Opus van G n' R dan zou dat geen enkel probleem zijn, maar deze plaat mist variatie. Ja, het rockt allemaal als een tiet. Maar daar schuilt juist het probleem. Het gaat maar door. Te veel volgens hetzelfde stramien. Geen enkel nummer is slecht, maar er is simpelweg te weinig variatie om echt 80 minuten lang te blijven boeien. Het luistert allemaal lekker weg, maar ergens mis ik iets. Zoals die 10 minuten durende track waar je je in vast moet bijten. Of die simpele knaller die na één keer luisteren niet meer uit je kop te branden is. 

Ja natuurlijk is er dat vurige, smerige gitaarwerk van de meestergitarist zelf. Ja en ook is er die prima stem van Myles Kennedy (zanger van Alter Bridge). Bij elke draaibeurt krijg ik de neiging de plaat in stukken te hakken. Om even los te komen, zoals je dat vroeger deed bij het omdraaien van een vinyl-album. Even de balans op te maken. Want als je zeventien nummers blijft doorluisteren, ontstaat het gevaar dat de liedjes te weinig onderscheidend zijn. Of het moeten tracks als Wicked Stone (Hallo Motley Crue) of Withered Delilah zijn. En bij het intro van 30 Years to Life is weinig fantasie nodig om het vergelijk met Paradise City te maken. 

Herkenbaar, smerig, best lekker, maar een mens als ik is gesteld op iets meer variatie

Cijfer: 7.0

Toptracks: Withered Delilah, Wicked Stone

Ruthie Foster - Promise of a Brand New Day

Van diverse kanten was ik vooraf lekker gemaakt door het nieuwe album van Ruthie Foster. Ik kende haar niet en toch maakte ze al sinds de jaren 90 diverse albums. Deze 48-jarige zangeres brengt een mix van Blues, Gospel, Singer-Songwriter en Soul. Hierdoor wordt ze qua muzikale stijl vaak vergeleken met Bonnie Rait. Door haar stem klinkt regelmatig een vergelijk met Aretha Franklin.

Ik had tot voor kort dus nog nooit van haar gehoord. Toch heeft ze binnen de genoemde stijlen een behoorlijke naam opgebouwd, al wist ze nooit op grote schaal door te breken. In 2009 ontving ze zelfs een Grammy nominatie in de categorie Blues albums. Toch deel ik niet ieders enthousiasme. Misschien kwam het omdat ik te vaak de term 'ouderwetse vette soul' moest horen of lezen. Dus waren mijn verwachtingen misschien te hoog. Voor mijn smaak overheerst hier echter de relaxte blues, gospel en singer-songwriter stijl. De manier waarop Foster haar nummers brengt is kwalitatief sterk en smaakvol, maar voor mij iets te braaf en degelijk of ontroert het mij gewoon niet. Als ik haar muziek in een rokerige kroeg of kleine concertzaal zou horen, verwacht ik meer vuurwerk en passie te beleven.


Op Promise of a Brand New Day komt het naar mijn bescheiden mening nooit echt los. Ondanks haar prettige stem. Ik kan er niet echt een nummer uit lichten. Het kabbelt mij te veel voort. Maar voor de liefhebber van deze stijl is dat misschien ook niet echt nodig. Diezelfde liefhebbers zullen na het lezen van mijn recensie zeggen: "Parels voor de zwijnen. Je snapt het niet." Er is namelijk een grote groep die orakelt over zowel haar stem als songs. Misschien wel terecht. Vind ik het dan zo vervelend? Nee, dat ook weer niet. Het raakt mij gewoon niet.

Cijfer: 6.0
Toptracks: Singing the Blues

Robert Plant - Lullaby… and the Ceaseless Roar

Ja, deze nieuwe van Robert Plant had even tijd nodig om te groeien en te laten bezinken. Plant die de laatste jaren al bekend staat als iemand die graag met muziek experimenteert, laat hier een mix horen van Wereldmuziek, Country, Folk, Progrock en ballads. Samen met zijn huidige band The Senstational Spaceshifters zorgt hij er voor dat deze tiende soloplaat weer een avontuurlijke luisterervaring is die tijd kost. Tijd om alles goed te bevatten.

We horen de nodige tegendraadse ritmes, maar wat vooral opvalt is de nog steeds loepzuivere stem van Plant. Eigenlijk is dat geen verrassing want wie het fantastische optreden van deze voormalig Led Zeppelin zanger afgelopen zomer op Pinkpop heeft ondergaan, weet dat de 66-jarige Plant in ieder geval nog niets aan kracht heeft ingeboet. Dat is vooral te horen bij adembenemend mooie ballads als Embrace Another Fall (met passend ondersteunende vocalen van Julie Murphy) of A Stolen Kiss. Mysterieus, broeierig, somber, maar vooral sfeervol. Wat moet ik hier nog meer over zeggen? Dit is een album dat je moet ondergaan. Na één keer luisteren, valt het kwartje nog niet. Lullaby kost tijd en aandacht. 

Na twee weken weet ik dat mijn oordeel nog steeds niet definitief is. Er valt nog veel te ontdekken. Een eigenschap die uiteindelijk vaak leidt tot de term 'Klassieker'. Geen kost voor liefhebbers van hapklare brokken.

Maakt dat de roep op een Led Zeppelin reünie minder? Nee, integendeel juist. Omdat Plant zowel op het podium als op plaat bewijst nog in de kracht van zijn leven te zijn, zeg ik: doe het nu! Voordat het laat is. Al is het maar voor een jaartje. En ga daarna weer fraaie platen als deze maken. Ik blijf hoop houden.

(Voorlopig) cijfer: 8.3

Toptracks: Embrace Another Fall, A Stolen Kiss

Queen - Live at he Rainbow '74

Direct vanaf de eerste klanken van het intro Procession is het duidelijk: dit is onmiskenbaar Queen. Het oh zo fameuze gitaargeluid van Brian May herkent ieder zichzelf respecterende muziekliefhebber zonder enige vorm van twijfel. Maar ondanks het feit dat dit typisch Queen is, horen we een andere band dan de hitmachine die het vanaf eind jaren 70 werd. 

Dit is een dubbel livealbum met twee shows uit 1974 waarop de sound van Queen nog gedomineerd wordt door Hardrock en Progrock. De eerste show is afkomstig uit maart van dat jaar. Registratie nummer twee is van ruim een half jaar later toen de band net hun derde album Sheer Heart Attack had uitgebracht. De tracks van dat album (o.a Killer Queen, Stone Cold Crazy, Now I'm here) zorgen voor het verschil. Verder zijn er qua songs veel overlappingen. Maar dat mag de pret niet drukken. Het is fantastisch om vergeten hoogtepunten uit het vroege Queen oeuvre te horen zoals Ogre Battle, Great King Rat plus Father and Son. Tracks die vrij snel na deze shows, toen het succes alleen maar groter werd van de setlist verdwenen. Eigenlijk hoeven we weinig over dit dubbelalbum te vertellen, of het moet zijn dat de bekende Queenkoortjes wel erg perfect klinken. Maar aan welk live-album is niet achteraf in de studio gesleuteld? Verder valt op dat Queen ook in die beginjaren al de gewoonte had een oude rock'n roll cover in de setlist op te nemen. Hier is dat op beide albums Jailhouse Rock. En bij de tweede show horen we al God Save the Queen als afsluiter voorbij komen.
Kenners weten voldoende. Iedere liefhebber van Queen haalt met deze dubbelaar geen miskoop in huis. Nadelen? Ach, het is maar hoe je het bekijkt. De platenmaatschapij zorgt dat de fan weer iets te kiezen heeft of moet ik zeggen dat ze consument weer geld uit de beurs weten te kloppen door verschillende uitvoeringen van dit dubbelalbum uit te brengen. Een enkel cd, de vinyl uitgave, een DVD plus een superdeluxe box met prachtig boek. U mag kiezen.

Wat deze liveplaat ook nog duidelijk maakt, is hoezeer we Freddie Mercury missen: als frontman, zanger, liedjesschrijver, maar ook als ras-entertainer. Zo komen ze tegenwoordig nog maar zelden voorbij.

Cijfer: 8.5
Toptracks: Ogre Battle, Keep Yourself Alive, White Queen

Huiskamerconcert Jake Clemons in Tegelen

Om weer dichter in contact met de mensen te zijn. Dat is de reden dat Jake Clemons, saxofonist van de E-Street Band deze bijzondere tour doet. Een tour langs diverse huiskamers over de hele wereld. "Artiesten traden een eeuw geleden ook op deze manier op. In woonkamers, dicht bij de mensen," zo klonk zijn uitleg. "Zo is het ooit begonnen en zo kunnen mensen muziek het beste ervaren." Samen met Springsteen speelt hij in de grootste stadions, op enorme festivalweides en de bekendste sportarena's van de wereld. Nu weer back to basics. 

Een paar weken geleden nog in Australië, nu in zijn eentje op reis door Europa. En deze reis bracht hem dus ook in Tegelen, bij Venlo. In de woonkamer van Ellen van den Assem. Een echte Springsteen en Clemons fan. In de zomer van 2013 had zij nog de eer om tijdens Dancing in the Dark een dansje met Jake op het podium in Werchter te maken, ze ontmoette hem tijdens een soloconcert in Ierland en nu behoorde ze tot de chosen few op deze wereld waar het neefje van The Big Man in de huiskamer speelt. Eigenlijk stonden wij in die woonkamer en Jake in de keuken, maar dat tekent de bijzondere entourage van deze avond.

Zelf behoorde ik vrij onverwacht tot de gelukkigen. Ik kende haar tot gisteren niet, maar via Twitter kreeg ik via een vriend van Ellen - Raoul Sturme - onverwacht een uitnodiging om aanwezig te zijn. Ik was even in de veronderstelling ook Raoul niet te kennen, maar het bleek dat we verleden jaar gezamenlijk met vrienden een taxi vanaf station Nijmegen naar het Goffertpark deelden om daar Bruce met zijn E-Street band te zien optreden.

Jake stond er gisteravond dus echt alleen… met een gitaar en op het einde even de bekende saxofoon. Een fan uit Frankrijk had de eer om voor twee liedjes het podium met Jake te delen. Het grootste deel van de avond speelde Clemons zijn eigen werk afgewisseld met een aantal covers. Nee, geen songs van Springsteen. Wel kregen de zestig aanwezigen onder andere Wonderwall van Oasis en de solohit You're a friend of Mine van oom Clarence (die hij medio jaren 80 had met Jackson Browne) te horen. En ja… soms, heel soms, bij een bepaalde mimiek lijkt hij op zijn oom.

De liedjes van Jake zelf gaan over verlies, het einde van relaties, maar ook over hoop. Wat dat betreft is er duidelijk een link met 'baas Bruce'. Mooi waren de diverse anekdotes als inleiding bij de nummers. Zoals het verhaal over de tattoo van een meisje dat in een bar in Australië werkte. Op haar arm was de afbeelding van een notenbalk gegraveerd. "Welk liedje is dat," vroeg Jake haar? "Desperado van The Eagles," luidde het antwoord. "Dit is gespeeld op de begrafenis van mijn vader." Voor Clemons een klein slikmomentje. Hij had net zijn vader verloren, dus ontstond er een boeiend gesprek.

Een andere anekdote ging over oom Clarence Clemons. The Big Man belde in 2008 zijn neefje omdat hij 'the one' had ontmoet. De vrouw van zijn dromen. En Oom Clarence vroeg of Jake zijn 'best man' wilde zijn. "The one? Het wordt je vijfde vrouw, oom," zo klonk de reactie van Jake. "Vind je het goed als ik haar eerst een keer ontmoet. En is het misschien niet beter als jullie eerst gaan samenwonen," aldus de lachende Clemons Jr. Clarence trouwde toch en deze dame had wel de eer wel om 'tot de dood ons scheiden zal' zijn echtgenote te blijven. De saxofonist en vriend van Springsteen overleed helaas in 2011 en Jake nam zijn plaats in de Legendary E-Street band in.

En zo werd het een bijzondere avond in deze Tegelse woonkamer die gevuld was met familie en vrienden van Ellen plus Springsteen fans uit diverse delen van Europa. En ik dus….tussen eigenlijk louter voor mij vreemde mensen. Maar door de aanwezigheid van Jake en de gastvrijheid van Ellen van den Assem en haar familie voelde ik me geen vreemde. Bedankt dat ik hierbij aanwezig mocht zijn.