Lenny Kravitz - Strut

Hier hoeft niemand moeilijk over te doen. Dit is Lenny Kravitz zoals we hem al 25 jaar kennen. De inmiddels 50-jarige rocker presenteert op zijn tiende studioalbum weer een mix van rock, pop met een scheutje soul en funk waarbij vooral de sound uit de jaren zeventig centraal staat. Waar op zijn vorige album - het veelvuldig geprezen Black and White America - vaak de soul en funk centraal stond, daar rockt het op Strut weer regelmatig.

Is het dan ook allemaal weer absolute top? Mwah, niets menselijks is Lenny vreemd want ook uit zijn pen vloeiend wel eens mindere tracks. Deze zijn op dit album vooral in het tweede deel te vinden. Luister maar eens naar niemendalletjes als Frankenstein, Happy Birthday of She's a Beast. Maar even terug naar het prima begin van deze plaat. Er is weinig fantasie voor nodig om in de openingstrack Sex de sound uit David Bowie van medio jaren 70 te horen. Bij New York City is de eerste gedachte: He, Bowie's Fame. Ook The Chamber en titelnummer Strut zijn prima rockers, maar dan is daar toch dat tweede deel van dit album waar ik meer moeite mee heb. Te veel midtempo nummers. Persoonlijk vind ik Kravitz het beste als hij vet rockt of soulvol swingt. Beiden komen hier te weinig terug. Misschien zijn wij als liefhebbers van Classic Rock wel te veel verwend en dus vaak te kritisch, want hoeveel klassiekers uit dit genre hebben we al in onze platenkast staan? Inclusief wat werk van Kravitz. We zijn een bepaald niveau gewend. Ik vrees dat Strut dat niveau niet gaat halen.

Cijfer: 6,9
Toptracks: Sex, The Chamber