Robin Gibb - 50 St. Catherine's Drive

Persoonlijk vond ik hem altijd de minst prettige stem van de gebroeders Gibb hebben. Of het nu bij zijn solohits als Saved by the Bell was of bij liedjes van de Bee Gees; Robin had naar mijn bescheiden mening iets te veel de snik in zijn stem. Maar voor nu geldt: over de doden niets dan goeds. Hij overleed namelijk twee jaar geleden op 62-jarige leeftijd aan de gevolgen van lever- en darmkanker.

In de jaren voor zijn dood werkte Gibb tijdens verschillende momenten aan nieuwe nummers. Deze zijn nu terug te vinden op dit postuum uitgebrachte album; samengesteld door zijn vrouw Dwina en zoon RJ. De snik vergeven we hem nu. Sterker, die snik past nu prima bij dit melancholische album. Robin Gibb had jarenlang veel verdriet over de plotselinge dood van zijn broer Maurice. We horen een man die zich meer dan ooit bewust is van het feit dat het leven eindig is. Dat komt het meest duidelijk bij het laatste nummer van deze plaat - de demoversie van Sydney - tot uiting. Gibb werkte aan deze track op het moment dat hij zelf al ziek was. Het had tot een duet met andere broer Barry moeten leiden. "Barry is vrij om dat alsnog te doen, " zo laat de weduwe van Robin weten. Het nummer - dat gaat over de jeugd van de broertjes Gibb in thuisland Australië- krijgt hierdoor natuurlijk een nog grotere lading.

Het is niet de enige track waar zakdoeken vereist zijn. Ook Mother of Love of het met het London Philharmonic orchestra opgenomen Don't cry Alone zijn regelrechte tranentrekkers, maar wel verdomd mooie. Die melancholie en pijn is bij meer nummers voelbaar. Ook Cherish en Instant Love zitten vol emotie. Vrolijke herinneringen zijn te vinden in tracks als Alan Freeman Days of Avalanche.

Zeker voor echte Bee Gees fan is deze plaat een waardig afscheid. Of de laatst overgeblevene, Barry Gibb, moet nog iets in het vat hebben. Voor nu zeggen we: Vaarwel Robin. Bedankt voor die talrijke mooie nummers. 

Toptracks: Don't cry Alone, Avalanche, Days of wine and Roses
Cijfer: 7.5