Recensie van de week -2: Neil Diamond - Melody Road

Zijn 32e studioplaat. Alleen daarom verdient deze man een diepe buiging. Neil Diamond is op zijn 73e nog steeds niet ingekakt. Integendeel. Op zijn laatste eigen albums met Rick Rubin (12 Songs en Home Before Dark) wist Diamond vriend en vooral vijand te verrassen. Velen twijfelen namelijk nog steeds of ze hardop mogen roepen dat ze de liedjes van deze hartenbreker voor senioren mooi vinden of dat ze het gewoon onder de noemer jaren 70 kitsch moeten plaatsen. Wie dat laatste denkt, doet deze oude rot op alle fronten te kort. Want behalve het maken van relevante popalbums is Neil Diamond ook op het podium nog of wederom ongekend populair. Sterker: hij levert gewoon topkwaliteit. Zo stond hij twee jaar geleden nog tweemaal in een uitverkocht Ahoy en voor volgend jaar zomer is de Ziggo Dome inmiddels geboekt. 

Van absolute topkwaliteit is ook Melody Road. Een plaat waarmee hij direct een eerste plaats in de Amerikaanse Billboard charts wist te pakken. In tegenstelling tot die laatste twee ingetogen albums met Rick Rubin (er zat o.a nog een plaat vol coverhits tussen) keert Diamond weer regelmatig terug naar zijn bekende orkestrale sound. Dus volle arrangementen en voldoende blazers en strijkers. Nee, geen toeters en bellen. Er is nergens een overdaad. De liedjes blijven ook op Melody Road centraal staan. Want de samenwerking met Rubin heeft ook op deze plaat in diverse tracks zijn sporen nagelaten. Er is een mooie balans tussen basis en franje. Er staan dan ook voldoende nummers op die zich kunnen meten met zijn grootste hits uit de jaren 70 en 80. Luister onder andere eens naar Alone at the Ball, First Time of Seongah & Jimmy. Dit is Neil zoals we hem kennen, zoals we hem willen horen. Vol melodie en nog steeds met die krachtige stem. Een plaat die per draaibeurt groeit en meer moois laat horen. Ik zag deze grootheid uit de popmuziek nog nooit op het podium. Volgend jaar heb ik mijn kans en die wil ik graag pakken.

Cijfer; 7,9

Rob