Volgens frontman Paul Banks is de cirkel met deze plaat rond. Interpol keert weer terug naar het vertrouwde geluid van hun debuutalbum Turn on the Bright Lights uit 2002. Vaak nemen bands een dergelijk besluit als de voorganger(s) met een andere sound minder succesvol waren. In dit geval kan dat kloppen. Het vorige album uit 2010 kreeg enige kritiek te verwerken en nadat bassist Carlos Dengler ook nog eens de pijp aan Maarten gaf, leken er zware tijden voor Interpol aan te breken.
Nu vier jaar later is er dus
El Pintor. Niet alleen een anagram van de groepsnaam, maar tevens het Spaanse woord voor schilder. Interpol keert dus terug naar hun sound van Waverock. Alternatieve rock met een sterk vroeg jaren 80 sausje. Luister bijvoorbeeld maar eens naar het gitaargeluid en de drums op
Anywhere en je hoort U2 zoals ze op hun eerste platen klonken. Met
Anywhere noem ik tevens één van de sterkere tracks op dit album. Want na vijf, zes of zeven keer luisteren blijft er nog te weinig hangen. Nee, Interpol zakt nergens door de ondergrens, maar een aantal nummers raakt me nog te weinig. Natuurlijk is er de ijzersterke openingstrack cq single
All the Rage Back Home of het stevig rockende
Ancient Ways, maar volledig overtuigen doet dit vijfde album nog niet.
Het mooie van bands als Interpol is, dat als ik de plaat over een tijdje nog eens opzet het kwartje zomaar wel kan vallen. Misschien als de herfst definitief is gevallen. Daar past de sound van Interpol namelijk beter bij dan bij het zomerse weer van afgelopen week. En als gevoelsmens heeft dat zeker invloed op mijn beoordeling. Toen Editors verleden jaar hartje zomer een nieuw album uitbrachten, zei ik direct: die plaat beluister ik in de herfst wel een keer. Voor deze New Yorkers geldt misschien wel hetzelfde want vooralsnog ben ik nog niet volledig overtuigd.
Cijfer: 6.8
Geen opmerkingen:
Een reactie posten