The Magic Numbers - Alias

Het meest opvallende aspect aan deze nieuwe van The Magic Numbers is het feit dat ik de beste tracks in het midden van deze plaat aantref. Een stuk of drie nummers die op een bepaalde manier afwijken van de andere liedjes. En ze zijn zo verdomd sterk! Poeh! De rest van Alias is namelijk herkenbaar voor de melodieuze Indie rockstijl van deze Britse band die bestaat uit 2x2 broers en zussen.

Wat is er dan aan de hand met deze drie tracks? In tegenstelling tot de andere nummers op Alias raakten deze mij direct. Ze zijn bijna te vrolijk. Dit in tegenstelling tot de rest. Ook daar is met de melodie niets mis, maar overheerst een meer donkere sfeer en loopt deze plaat tegen hetzelfde euvel aan als de nieuwe Interpol (Zie hieronder). Daarin overheerst een sound die past bij een donkere herfstdag als de regen tegen het raam klettert. Bij de meeste nummers is direct merkbaar dat ze moeten groeien. Luister naar You Know, Out on The Streets, de single Shot in the Dark of Accidental Song en je weet wat ik bedoel. Tracks waar de melodieuze samenhang weliswaar aanwezig is, maar toch niet direct liedjes zijn voor bij de laatste barbecue-avonden van deze zomer.


Maar terug naar die drie liedjes in het midden van deze plaat: Roy Orbison, Thought I wasn't Ready en E.N.D. Puur goud. Drie pareltjes op een rij en alleen daarvoor al verdient deze band het om gehoord te worden.

Te beginnen met Roy Orbison. Vanaf de eerste openingsklanken met zoete violen nemen The Magic Numbers ons mee naar de jaren zestig. De sound van The Big O zelf of misschien zelfs wel van The Beach Boys. Melodieuze pure sixties pop to the max. En dan Thought I wasn't Ready. Zowel de vocalen als de melodie betoveren vanaf de eerste luisterbeurt. Hoor ik hier Dusty Springfield? Soulvolle sixties pop waarmee The Magic Numbers bewijzen goud in handen te hebben. Dan de laatste van deze bijna heilige drie-eenheid: E.N.D.  Plots staan we midden op een jaren 70 dansvloer en lijkt Nile Rodgers van Chic aan de knoppen te zitten. De bekende viooltjes, de bassound… alles is aanwezig om dit tot het lijstje met beste nummers van het jaar te laten doordringen. Hier laten de gebroeders en zusters zich van hun beste kant horen. Plots gaat de zon op deze plaat schijnen

Eigenlijk zijn dit drie vreemde eenden in de bijt, maar aangezien de rest van het album meer voldoende fraaie melodieën laat horen, neigt dit een plaat met groeipotentie te zijn. Maar vooralsnog houd ik het op drie genoemde tracks want oijoijoijoi…. zo worden ze zelden gemaakt. Volgende keer graag een volledig album in deze stijlen dames en heren Magic Numbers.

Cijfer: 7.5