Hij is pas 37 jaar. Bracht in 2000 zijn eerste album uit, maar heeft inmiddels een oeuvre om U tegen te zeggen. Met elf eigen studioalbums, twee platen met zowel Beth Hart als supergroep Black Country Communion en een stuk of tien live-albums weet hij zijn fans wel bezig te houden. Dan heb ik het nog niet eens over zijn serie DVD's. Joe Bonamassa dus. De bluesrock gitarist (om hem maar eens een stempel te geven) heeft dankzij deze ongekende werklust in redelijk korte tijd een prominente rol in de historie van de rockmuziek weten op te eisen.
Dit Different shades of Blue is dus zijn elfde album. Nieuwe paden bewandelt Bonamassa hier niet, maar de kwaliteit van deze plaat staat weer als een huis. De diverse smakelijke blazerspartijen zorgen er voor dat het album nergens droog klinkt. Regelmatig moest ik bij het luisteren ook terugdenken aan de bluesalbums die wijlen Gary Moore begin jaren 90 uitbracht.
Different shades of Blue komt met de eerste twee tracks misschien wat traag op gang, maar daarna zorgt ieder nummer er voor dat deze plaat een musthave is voor elke liefhebber van dit genre. Ja, we hebben het kunstje -zeker door de royale hoeveelheid aan releases - vaker gehoord, maar zowel op het gitaarspel van deze nieuwe meester zelf, de productie en de liedjes is niets, maar dan ook niets aan te merken.
Om er - ondanks de meer dan herkenbare sound - toch een aantal tracks uit te lichten, vallen zeker het funky
Love ain't a Lovesong, de titeltrack (waarbij ik zeker aan Gary Moore's
Still got the Blues moet denken) en de afwijkende afsluiter
So, what would I Do op. Maar ook alles wat er tussen door voorbij komt, is gewoon top. Chicago-blues, Texas blues, hardrock, soul, een Ray Charles stijl. Zeg het maar. Bonamassa presenteert en presteert het op deze plaat allemaal. Topalbum.
Cijfer: 8,3
Toptracks: Love ain't a Lovesong, Different shades of Blue.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten