U2 - Songs of Innocence

En daar was die dan. Bijna uit het niets. Het nieuwe album van U2: Songs of Innocence. De afgelopen dagen is er al veel gezegd en geschreven over de release tijdens een feestje van Apple, maar natuurlijk ook over de liedjes op deze 13e studioplaat van de Ieren. Songs of Innocence werd met de grond gelijk maakt, als een gemiddeld U2 album beschouwd, maar ook de hemel ingeprezen. Iedereen hoorde iets anders. Iedereen had een mening.

2014 was tot nu toe een raar jaar voor Bono & Co. Het begon met de release van de single Invisible. Ook toen pakte de band de promotie al groots aan. De track werd middels een spotje tijdens de commercial break van de Superbowl gepresenteerd. Een nieuwe plaat zou spoedig in het voorjaar volgen. Er gebeurde echter niets. Over de redenen van de vertraging bleef alles en iedereen rondom de band vaag. Maar goed, nu is er dus Songs of Innocence. Al na de eerste keer luisteren was het voor mij duidelijk. Dit is typisch U2. Veel tracks in de U2-stijl van de 21e eeuw met daarover een sausje vol ingrediënten uit de vroege jaren 80.  Zo heeft Song for Someone dezelfde stijl als Sometimes you can't make it on your Own uit 2004. Klinkt aan het einde van Raised by Wolves het bekende pianolijntje dat we zo goed kennen van New Years Day uit 1983.

Volcano is weer typisch U2 van nu zonder vergelijk naar een specifieke track uit het verleden. Iris (Hold me Close) kent de opbouw van een dancetrack zonder beats. In Cedarwood Road huist een dreigende sfeer die wordt aangewakkerd door de kenmerkende gitaarstijl van The Edge. The Troubles (met gastvocalen van Lykke Li) is de bekende sfeervolle afsluiter zoals we van de meest recente U2 albums gewend zijn. Verder zijn er odes aan oude muzikale helden. This is where you came In gaat over de kennismaking met The Clash. En openingstrack cq single The Miracle refereert aan The Ramones, zonder dat U2 overigens probeert om de stijl van beide bands te kopieëren. Kortom: de hele plaat ademt U2 zoals we de band al 35 jaar lang kennen.

Opvallend vind ik daarom de kritiek dat de plaat geen eenheid vormt, mede door het gebruik van vijf verschillende producers. Pure nonsens. In de teksten vormen de jeugdjaren de rode draad en muzikaal is het ook allemaal zeer herkenbaar. U2 bewandelt op deze plaat geen vreemde paden. Of het zou de ballad Sleep like a Baby moeten zijn. Maar nergens op Songs for Innocence horen we de heren vreemde afwijkende dingen doen. Het is geen ratjetoe van stijlen. Het is gewoon U2!

Ook opvallend was de kritiek op de gratis verspreiding via iTunes. Mensen willen al 15 jaar lang dat muziek zo goedkoop mogelijk is en bij voorkeur gratis,. Gebeurt het een keer, is het weer niet goed. Bij veel tijdschriften krijg ik ook een gratis cd waar ik niet om vraag. Boeien? Nee! Er werd ook al door iemand gezegd: "U2 bashen is hip." Absoluut waar. Sommige mensen willen te graag te vaak hip zijn en rennen hopeloos achter iedere trend aan. Of het nu om muziek gaat, uiterlijk vertoon of een mening.

Wat de uiteindelijke positie van Songs of Innocence in de geschiedenis van U2 en de complete pophistorie zal zijn, weten we pas over een aantal jaren. 

Cijfer: 8,8
Toptracks: Cedarwood Road, Raised by Wolves, Song for Someone