Laat ik maar direct met de deur in huis vallen: ik heb niets met de Franse taal. Het is mij allemaal te gemaakt; te veel opgeklopte poeha. Daarom begrijp ik ook niet wat er mooi aan is. Ik kan er niets aan doen. Dat zit in mij. Al sinds het voortgezet onderwijs zijn Frans en ik geen vrienden. Doe mij maar Spaans, Italiaans, Portugees of gewoon en vooral Engels. Wat heeft dat met een cd-recensie te maken? In dit geval alles. Bij een mooie chanson kan ik nog wel eens een oogje dichtknijpen. Gaat het echter om vette, traditionele soul zoals hier bij Ben L'oncle Soul, dan heb ik er meer moeite mee.
Maar ik ben niet zo flauw om daar een heel album op af te rekenen. Dat ga ik dus ook niet doen. Ten eerste omdat oom Ben niet alle nummers op zijn tweede plaat in het Frans zingt. Ten tweede omdat ik een groot liefhebber van traditionele Soul ben en daardoor van mening ben dat elke professionele poging een kans verdient. Dus ook
A coup de Rêves; zeker als het wordt uitgebracht door de moeder aller soullabels: Motown.
Muzikaal is het dan ook gewoon allemaal dik in orde wat deze Fransman ons voorschotelt.
Walk the Line opent vol emotie en is voorzien van een flinke scheut blues. Met
Hallelujah gaan we swingend terug naar de jaren zestig. Het enigszins reggeagetinte
Lord we Know zorgt voor een vrolijke noot. Het zijn vooral de vette blazers die zorgen voor het echte soul gevoel. Voor wie van traditionele soul houdt en geen moeite heeft met de Franse taal is dit album alles behalve een miskoop. Voor mij krijgt deze plaat door de taal zeker een dik punt minder, maar is het nog altijd ruim voldoende.
Cijfer: 6,8
Top Tracks: Walk the Line, Hallelujah
Geen opmerkingen:
Een reactie posten