woensdag 29 oktober 2014

Recensie van de week -1: Devon Allman - Ragged & Dirty

Devon Allman is inderdaad zoon van… In dit geval Gregg Allman van de Allman Brothers Band. En als zoon van een beroemd muzikant krijg je vanzelfsprekend direct een stempel opgedrukt en zijn de verwachtingen bij het maken van eigen muziek misschien wel onverantwoord hoog. Daarom is het goed om Devon gewoon als Devon te beoordelen. Niets meer en niets minder. We kunnen hem ook lastig vergelijken met zijn beroemde vader omdat zoonlief zijn ouwe heer pas op 16-jarige leeftijd ontmoette. "Ik ben muzikaal niet direct door hem beïnvloed," aldus Allman Jr.

Deze 42-jarige in Texas geboren zanger en gitarist levert namelijk gewoon een goed te verteren bluesrock album af. De appel valt dus niet ver van de boom. Ooit hoorde hij - zonder het zelf te weten - muziek van The Allman Brothers op de radio en vroeg aan zijn moeder wie deze artiesten waren. Het sprak de jonge Devon aan. Het antwoord van zijn moeder was duidelijk: "Dit is de band van je vader." Zijn vader heeft hem dan misschien niet direct beïnvloed; de sound van the Allman Brothers band zit wel bij Devon in het bloed. Daarover is geen discussie mogelijk. Andere invloeden voor hem waren The Stones, Santana en The Doors. Dit Ragged & Dirty is zijn tweede solo-album en al eerder timmerde hij aan de weg met zijn eigen band Honeytribe. Wat mij direct opviel is dat zijn stem gewoon verrekte veel op die van de inmiddels overleden Gary Moore lijkt. Als iemand mij - zonder voorkennis - had verteld dat een aantal nummers door de overleden gitarist waren gemaakt, had ik het verhaal direct voor waar aangenomen.

Deze mijnheer schuwt het niet om wat stevig gitaarwerk te voorschijn te toveren, maar vliegt daarbij nergens uit de bocht. Alle nummer liggen eigenlijk prettig in het gehoor. Meest opvallende track is het negen minuten durende instrumentale nummer 'Midnight Lake Michigan' waar Devon zich als gitarist duidelijk mag bewijzen. Verder krijgen we vooral veel bluesrock, een scheutje soul (I'll be there) en wat Folkrock.
Gewoon een plaatje dat verrekte lekker weg luistert.

Cijfer: 7,4


Rob

Geen opmerkingen:

Een reactie posten