Normaal gesproken ben ik niet zo van de voorprogramma's, support-acts, opwarmertjes of hoe oneerbiedig men ze ook noemen wil. Niet dat ik het een (vaak beginnend) bandje niet gun om zich voor een groter publiek te presenteren, maar na jaren en jaren van concertbezoeken, leert de ervaring dat ik te vaak na een nummertje of drie denk: leuk, maar het was nu wel genoeg. Niet boeiend, te onzeker, te slap materiaal; gewoon niet goed genoeg.
De uitzonderingen bevestigen natuurlijk de regel. Zo zijn er acts die zich toch al redelijk bewezen hebben, voldoende podiumervaring hebben, maar vooral over goed uitgebalanceerd repertoire beschikken om het publiek te vermaken. Hoe ondankbaar (zeker bij grote concerten) deze taak soms ook is. Een andere uitzondering was gisteravond in Grenswerk, Venlo te bewonderen. Daar had No Man's Valley de uitdaging om als support-act de bezoekers te amuseren. Nu deed zich de omgekeerde situatie voor. Bij de eerste twee a drie liedjes dacht ik nog: aardig, wat moet ik hier mee? Toen de 5 heren klaar waren met hun act, was ik vooral aangenaam verrast. Een groep (er worden invloeden genoemd als The Doors, maar ook Nick Cave) met een idee, afwijkende, maar goed in elkaar gezette songs, prima muzikanten en een charismatische zanger. "En dat voor zo'n lullig lokaal bandje," ben je als verwende en dus arrogante concertbezoeker dan te denken. Daarmee doe ik No Man's Valley te kort. Een vluchtige blik op hun website leert dat ze al in Paradiso speelden tijdens het 30x20minuten festival, maar ook al airplay kregen op 3FM. Dus zeker meer dan een lullig lokaal bandje. Als ze nogmaals in de buurt zijn, check ik de groep zeker nog een keer.
Dan de hoofdact zelf. In een goed gevuld Grenswerk kwam tijdens het optreden van DeWolff ongeveer de halve geschiedenis van de rockmuziek voorbij. Invloeden van Led Zeppelin, The Doors, (vroege) Joe Cocker, Thin Lizzy, Black Sabbath, Allman Brothers, Jimi Hendrix, oer Pink Floyd, vleugje Stones en ga zo maar door.
Voor mij als liefhebber van het Classic Rock genre dus smullen to tha max. Veel lang uitgereikte songs zoals de meesters van de late jaren 60 en de 70's dat volop deden. Nummers waar geen einde aan lijkt te komen dankzij vuige gitaarsolo's, een 'ouderwetse' drumsolo en smeuïg hammondorgelwerk. Puik vakwerk heren.
DeWolff zag ik ooit eerder, waarschijnlijk op Pinkpop, en die herinnering was voor mij voldoende om te denken: ooit wil ik een complete show van deze jonge Limburgers zien. Ook al bestaat de band inmiddels acht jaar en brachten ze in die korte tijd al vier albums plus een EP uit: het zijn nog steeds jonkies, maar die jaren van ervaring dragen ze wel mee op het podium. En na die acht jaren is voor de heren nog steeds voldoende terrein te winnen en is nog meer aandacht alleen maar terecht. Voor mijn muziekvrienden en ondergetekende een prima start van een lang en mooi concertjaar; voor Max (zoon van één van die muziekvrienden) zijn eerste rockconcert ooit. In meerdere opzichten dus een historische avond. En dat dankzij een paar jonge gasten who are to young to know, maar de soul van Classic Rock in hun lijf hebben en dit evangelie weer doorgeven aan een volgende generatie... zoals Max dus.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten