Ouwe lullen bandjes kijken

Het was een apart moment vanmorgen. De postbode bezorgde mij een kleine enveloppe. De inhoud? Een ticket voor KISS volgend jaar juni in de Ziggodome. Wie had dat 35 jaar geleden tijdens mijn eerste kennismaking met de band verwacht? In 2015 nog naar een optreden van die geschminkte heren. 2015? Dat klonk toen als Science Fiction kan ik zeggen. Het magische jaar 2000 was gevoelsmatig al ver weg, laat staan nog eens vijftien jaar verder. Inmiddels is het toch zo ver. En gaat die dreumes van toen nog gewoon naar zijn helden van toen kijken.

Behalve het kaartje voor KISS heb ik inmiddels ook een ticket voor Fleetwood Mac in bezit. Zelfde maand, zelfde locatie. Deze groep speelt voor het eerst sinds de jaren 90 weer volledig in de bezetting van de hoogtijdagen. Dus met Christine McVie. Het kan zomaar de laatste keer zijn. Dat geldt voor Fleetwood Mac; dat geldt ook voor KISS. Voor mij dan ook reden om te zeggen dat ik in 2015 alleen maar ouwe lullen bands ga kijken. De kans dat ze met hun laatste rondjes bezig zijn, wordt steeds groter. Jonge honden als Muse, Foo Fighters of weet ik wie kan ik over vijf of tien jaar nog in actie zien. En gelet op de dure prijzen voor een concertkaartje moet een mens keuzes maken.

Ik kies dus komend jaar voor de klassiekers. Want behalve twee genoemde acts zijn al meer artiesten bekend die komen en verwacht ik er nog wel een aantal bij. Ook Neil Diamond (nog nooit gezien) en de combi Sting met Paul Simon staan op mijn lijstje. Judas Priest kan daar nog makkelijk bij met hun optreden in Utrecht en AC/DC lijkt ook spoedig een grote tour aan te kondigen. Net zoals U2. Een tour die door de val bij een stukje fietsen van Bono al voorlopig lijkt te zijn verschoven. Dat mag allemaal oubollig klinken, maar de meeste acts hebben nu nog voldoende kwaliteit om een goede show neer te zetten. Dat hebben ze vaak genoeg bewezen. Dat het einde nadert, is vooral duidelijk bij een band als AC/DC waar zelfs oprichter Malcolm Young niet meer meekan wegens dementie. Dat is triest, maar tevens de harde werkelijkheid. Ja, een val van de fiets en flink in de lappenmand. Erger: dementie. tel daar de leeftijden van veel van mijn helden bij op (zestig- en soms zelfs zeventig-plus) Zie daar mijn redenen om er velen nog eens te gaan bekijken.

Al deze artiesten waren in mijn leven een constante factor. Of ik ze nu intensief volgde (KISS_ of niet (Neil Diamond). Ze waren er vanaf het begin bijna continu. Dan is het goed om ergens ook tabé te zeggen. Daarom is het belangrijk langzaamaan bewust te zijn als muziekliefhebber dat bij veel acts de dagen gaan tellen. Over vijf of tien jaar zullen veel namen die de pop- en rockmuziek groot hebben gemaakt niet meer op het podium staan. De kansen die nog komen, wil ik zeker als liefhebber van Classic Rock pakken. En ik verheug me erop.

Rob