KISS The Rolling Beatle : De liefde voor Hardrock, Metal en dus ook Metallica

Het is allemaal de schuld van KISS. Was ik als dreumes niet vatbaar geweest voor het virus van deze geschminkte heren, dan zou mijn muzikale smaak er heel anders uit hebben gezien. Dankzij KISS kwam ik in contact met Van Halen, AC/DC, Motorhead, Iron Maiden, Judas Priest, Saxon en… Metallica. 

Eigenlijk stonden de jaren 80 voor mij in het teken van de hardere muzieksoort. Hoewel ik andere stijlen nooit uit het oog ben verloren (top-40, Soul, Disco, Funk, maar ook sixtiesmuziek en nog veel meer) bepaalde de Hardrock en Heavy Metal (zoals dat toen nog heel eenvoudig werd genoemd) grotendeels mijn koers. Ik vloog nooit echt uit bocht. Harder dan acts als Maiden, Priest en Motorhead werd het niet snel. Ik las erover in het metaltijdschrift Aardschok (toen nog een undergroundblaadje), vond het fascinerend om die rare heren uit de death, speed en trashmetal te zien; maar echte liefde is het nooit tussen ons geworden. Ik koos later eerder voor de Def Leppards en Bon Jovi's van deze wereld dan voor acts Testament en Slayer.

Zoals al eerder hier vermeld: downloaden bestond niet. Bovendien was die stevigere muziek niet populair op de radio. Hoogtepunt wasvoor mij het moment toen medio jaren 80 de Britse soldatenzender BFBS op maandagavond in een speciaal programma twee uur achter elkaar hardrock- en metalmuziek liet horen. Daar leerde ik veel bands pas echt kennen. Bands waarover ik tot dat moment alleen in Aardschok las. Tot de grootste herrieschoppers behoorde toen Metallica. De eerste track van deze Trashmetalact die ooit tot mij doordrong was Phantom Lord. Afkomstig van hun debuutalbum. Hoewel ik geen liefhebber van Trashmetal was, fascineerde de sound van deze band mij juist wel. Toen ik in de zomer van 1984 van vakantie terugkeerde, startte traditioneel de zoektocht naar nieuw plaatwerk. Het vakantiegeld werd niet in zonnige oorden besteed, maar al jaren kocht ik bij thuiskomst liever een aantal nieuwe elpees. Bij het binnenwandelen van de plaatselijke platenboer zaten daar vier heren naast elkaar op een barkrukje met een koptelefoon. Alle vier lang haar, spijkerjasje, studs en opnaaiemblemen. En alle vier hadden ze hetzelfde album in hun handen: Ride the Lightning van Metallica. Net die dag of dat weekend uitgekomen.

Dat beeld is mij altijd bij gebleven. De vier heren hoorden niet bij elkaar, maar er was duidelijk een band. Die blauwe hoes fascineerde mij. Toch kocht ik het album niet. Metallica en Slayer; dat waren niet alleen de hardst spelende, maar ook de snelst spelende acts. Rotherrie dus. Al kende ik Phantom Lord; een heel album van dit werk, leek mij te veel van het goede.

Misschien wel diezelfde maandagavond of anders een week later kwam bij die BFBS radioshow de nieuwe Metallica aan bod. For Whom the Bell Tolls werd gedraaid. En weer was ik onder de indruk. Dit was anders, dit was iets nieuws, maar dit was ook vooral heel erg bijzonder. Via een schoolvriendje kreeg ik de plaat op een cassettebandje en sindsdien groeide de liefde. Twee jaar later met de release van Master of Puppets was het 'definitief aan' tussen Metallica en mij. Sindsdien behoren ze tot mijn favoriete acts. In 1996 zag ik ze pas voor het eerst live. In de Jaarbeurshal te Utrecht. Vooraan, tegen het podium. Metallica speelde toen en nu nog steeds vol vuur. Plaatwerk mag in de 21e eeuw dan schaars zijn. Live behoren ze nog steeds tot de allerbesten. Tijdens die avond in Utrecht kwam ook dat nummer van Ride the Lightning voorbij: For Whom the Bell Tolls. Het is één van de vele hoogtepunten tijdens mijn muzikale zoektocht. Toch bedankt hiervoor KISS.

Rob