Mercury & Carr

Vandaag is voor veel muziekliefhebbers de dag waarop ze stilstaan bij de dood van Freddie Mercury, de zanger van Queen. Hij overleed op 24 november 1991 aan de gevolgen van AIDS. Op precies diezelfde dag stierf ook Eric Carr, drummer van KISS. Dit als gevolg van een tumor aan zijn hart. 

Het overlijden van de drummer stond toen vanzelfsprekend volledig in de schaduw van de dood van de flamboyante Mercury die pas een paar dagen voor hij stierf bekend maakte aan AIDS te lijden.

Eric Carr volgde in 1980 Peter Criss op bij KISS, de drummer van de originele line-up. Carr maakte in de eerste jaren de vrije val mee waarin de Amerikaanse band terecht kwam. Pas toen in 1983 de maskers afgingen, nam ook de populariteit weer toe en scoorde KISS diverse hits, zoals Crazy Crazy Nights, Heaven's on Fire en Forever. Begin jaren 90 kwam ook God Gave Rock n Roll to you II in de hitlijsten. Op dat nummer had Carr nog de background vocals ingezongen. Ook was hij te zien in de videoclip. Op 24 november 1991 stierf de sympathieke drummer. Te jong, slechts 41 jaar oud.

Zijn overlijden was zoals gezegd slechts bijzaak in kranten en tijdschriften. Alle aandacht ging uit naar Mercury. Ondanks het feit dat KISS mijn eerste muzikale liefde was, stond voor mij ook de periode na 24 november 1991 meer in het teken van de dood van Mercury en Queen. Ik werd meegesleurd door de massale media-aandacht en de hits die de band toen scoorde. The Show must go On en Those were the Days of our Lives stonden samen met oudere nummers in de hitlijsten. Die twee genoemde tracks waren te vinden op het laatste album van Queen 'Innuendo'. Een plaat die Mercury opnam met de wetenschap dat zijn leven snel ten einde zou komen. De teksten van veel nummers kregen daardoor een nog diepere betekenis.

Wat mij van die dag het meeste is bijgebleven is de klasgenoot - een rasechte Queenfan - die zich ziek melde. Stil en bedeesd verscheen hij die maandagmorgen op school. Na een uurtje of twee stond hij op, zei tegen de leraar en de rest van de klas dat hij ziek was en vertrok. Pas twee of drie dagen later keerde hij terug. Nooit vertelde hij iets over die maandag, maar iedereen wist waarom deze klasgenoot zich zo ellendig voelde. Zijn held was gestorven. Daar kun je als tiener met verder weinig problemen dus goed ziek van zijn.

Ik rouwde niet om beide heren. Daarvoor staan muzikanten toch te ver van mij af. Wel heb ik in de afgelopen 23 jaar vaak gedacht aan families en bandleden hoe het was om deze entertainers te verliezen. Beide heren waren te jong. Mercury was pas 45. Bij het zien van documentaires, maar ook ieder jaar op 24 november komt het weer even voorbij; die maandag in 1991. De dood van Mercury was 's ochtends al wereldnieuws. Het overlijden van Carr sijpelde later pas door. Maar beide gevallen zijn even triest.

Rob