Recensie : Pink Floyd - The Endless River

Normaal gesproken heb ik moeite met instrumentale albums uit de popmuziek. Zelfs bij de meest fabuleuze gitaristen mis ik na verloop van tijd toch een zanger. Dat ik dit nu bij The Endless River van Pink Floyd geen moment zo ervaar, zegt voldoende over dit nieuwe album. De plaat, die mogelijk de belangrijkste release voor de muziekindustrie van dit jaar en misschien wel van dit decennium is, is een definitief slotstuk. Nog één keer een volwaardig album en dan kan het boek Pink Floyd als band voor altijd gesloten worden.

Er is in de afgelopen weken al veel gezegd en geschreven over deze plaat. Het is een album bestaande uit vier lange instrumentale suites. Alleen het laatste nummer 'Louder than words' is voorzien van zang. Maar zoals gezegd: het verveelt geen moment. En nee, The Endless River is ook geen voortkabbelende rivier, zoals sommigen het album al genoemd hebben. Sinds de release afgelopen vrijdag heb ik deze plaat al ontelbare keren gedraaid en hij verveelt geen moment. Nooit. Een ideale plaat bij het werk (lees schrijven van teksten), voor onderweg, om te relaxen en weg te dromen of om je in te verdiepen. Elke nieuwe luisterbeurt biedt weer iets nieuws. Voor zeer traditionele Floyd-adepten is er misschien te weinig spanning. Die missen misschien nog steeds Waters of de absolute hoofdrol voor het gitaarspel van Gilmour.

Waters is al drie decennia weg en Gilmour is wel degelijk aanwezig, maar heeft zichzelf toch enigszins weggecijferd voor het geluid van Richard Wright, de helaas in 2008 overleden toetsenist. De enige twee overgebleven leden David Gilmour en Nick Mason besloten om een heel pakket (20 uur) aan opnames - afkomstig van het Division Bell album uit 1994 - te beluisteren en op te poetsen. Het toetsenwerk van Wright staat dan ook centraal in deze ambient-achtige plaat.

Floyd zou Floyd niet zijn als het niet toch vele verwijzingen naar het verleden in deze plaat zou stoppen. It's what we Do lijkt op Shine on you crazy Diamond. We horen verder de herkenbare stijl van het complete The Wall album terug in Sum, maar ook in Allons-Y (dat duidelijk de stijl van Run like Hell heeft). Hoewel de toetsen van Wright de hoofdrol hebben gekregen, wist Gilmour toch heel veel van zijn briljante en herkenbare gitaarspel in het geheel te verwerken waardoor dit meer een typische Pink Floyd plaat is geworden dan The Division Bell.

Ik blijf dit meesterwerk dan ook draaien, telkens weer. En er is nog geen moment van verveling geweest. Ergens stemt de The Endless River ook tot treurnis; want eens te meer is duidelijk dat één van de belangrijkste acts uit de historie van de popmuziek definitief passé is. Dat waren ze misschien al sinds hun laatste tour in 1995, maar toch: die reünie op Live Aid 2, het meespelen van Gilmour bij Waters en vice versa zorgden telkens voor nieuwe hoop. 'Zonder het geluid van Wright zijn wij echter geen Pink Floyd meer," aldus een nuchtere Gilmour. Het is definitief voorbij. Pink Floyd rust vanaf nu voor eeuwig, maar wat hebben ze de wereld een prachtige erfenis achtergelaten; inclusief dit nieuwe album.

Cijfer: 9.2