Freestyle column: Het belang van muziek

Dat ik een groot liefhebber van muziek ben, mag duidelijk zijn. Als begin je er geen blog over. Veel leeftijdsgenoten hebben dezelfde passie. Of mensen die van oudere generaties zijn. Ook bij een deel van jeugd proef ik een grote liefde voor muziek, maar er is ook een grote groep tieners en twintigers die muziek wel waarderen, maar meer als behang. Er zijn te veel andere zaken die de nieuwe generatie bezig houden. Soms voel je je dan een ouwe lul als je met vrienden diep in gesprek bent over een nieuw album van… of een concert, nieuwsfeitje, hitje of herinnering. 

Natuurlijk is de muziekindustrie veranderd. Het is een andere wereld dan waarin ik opgroeide. Sinds de jaren 60, bij de doorbraak van het begrip 'popmuziek' zoals we dat nu kennen, ontstonden allerlei nieuwe fenomenen zoals fans, concerten, hitlijsten et cetera. De generaties die daarna groot werden, namen dat over en hadden muziek als hobby. Bob Geldof sprak daar deze week ook tijdens een interview over de nieuwste versie van Band Aid, naar aanleiding van het 30-jarig jubileum van de kersthit 'Do they know it's Christmas.'

Toen ontstond er een arsenaal aan echte sterren die ook nu nog relevant zijn of volle zalen trekken. Ondanks het feit dat ik een groot muziekliefhebber ben, moest ik bij toch bij het lijstje namen van Band Aid 30 even over de bol krabben. Alfie Deyes? Jessie Ware? Nick Grimshaw? Voor mijn gevoel volg ik muziek van nu nog steeds redelijk intensief, maar er gaat me bij deze namen echt geen belletje rinkelen. Kijk ik naar het lijstje namen van de eerste Band Aid dan hebben velen toch het predicaat wereldster: George Michael, Sting, Phil Collins, Duran Duran, Paul Weller et cetera. En als de kids van nu deze of andere deelnemers niet kennen, dan zullen ze toch minimaal een aantal liedjes van deze artiesten herkennen. Of niet?

Want waar wij in de jaren 80 de platenzaken afstruinden op zoek naar muziek uit de jaren 50, 60 en 70 en zo veel andere artiesten van 'voor onze tijd' leerde kennen, daar is bij veel jongeren van nu weinig besef wie de grote namen van toen waren. Natuurlijk, er is een grote groep die het wel volgt, maar vaak is het hap-slik-weg. Het gaat om dat leuke hitje en de rest boeit niet. Artiesten komen en gaan. Worden groot en verdwijnen weer. Dat is van alle tijden. Maar voor mijn gevoel speelt dit nu nog veel meer dan ooit eerder. Muziek is een wegwerpproduct. Zoals nu zo veel zaken wegwerp zijn. De oorsprong daarvan kun je leggen in het downloaden. Je haalt 'iets' binnen (legaal danwel illegaal), maar het is niet tastbaar. Hoe kun je het dan omarmen? Ja wij, moet ik dan als ouwe lul zeggen, kochten een fysiek product. Een schijf van vinyl of een kleiner zilveren schijfje in een plastic doosje. Er zijn ook liefhebbers van nu die zeggen: ja, ik download veel, maar wat ik echt goed vind, koop ik. Op vinyl wel te verstaan. De aloude elpee is al jaren aan sterke opmars bezig. Gelukkig zijn er groepen die het fysieke aspect bij muziek nog wel waarderen en het niet slechts als behang zien.

Als een jonger persoon dit artikel al leest, of liever gezegd al tot het einde van dit stukje is gekomen, zal deze waarschijnlijk zeggen: man, waar maak je je druk om. Het is slechts muziek. En daarin zit waarschijnlijk de kern. Voor hun is het slechts muziek. De nieuwe generatie legt de focus op mobieltjes, games, kleding, reallife soaps et cetera. Voor gekken zoals ik is het veel meer dan 'slechts muziek'. Het is een essentieel onderdeel van ons leven.

Rob