Freestyle column: Het moet me gewoon raken

Veel positieve stukjes op dit blog? Yep. Weinig kritische recensies? Ja, klopt ook. Ten eerste houd ik niet van afzeiken. Dat doen al voldoende mensen. Er komen ontelbaar veel cd's uit, nog veel meer gave liedjes en ook het aantal concerten in ons land is niet meer te tellen. Daarom de focus op het voor mij beste werk. Bovendien: ik ben zelf geen muzikant. Wat geeft mij dan het recht om iemands werk af te kraken? Die kennis heb ik niet. Heb ik echt, maar dan ook écht verstand van muziek? Nee! Het is een passie. Meer niet.

Natuurlijk vind ik dingen goed en niet goed. Vanzelfsprekend roep ik wel eens dat ik een bepaalde band compleet ruk vind. Niets menselijks is mij vreemd. Het plaatsen en geven van zure reacties laat ik echter graag aan anderen over. Want wat heb ik op muzikaal front gepresteerd om iemand neer te sabelen of belachelijk te maken? Ja, ik heb ooit in een Joekskapel (voor Brabo's en mensen van boven de rivieren: boerenkapel, dweilorkest of hoe het daar ook heten mag) trompet en klarinet gespeeld. Dat vond ik bij het volwassen worden niet meer leuk. Daarna koos ik - hoe logisch - voor de gitaar. Inclusief professionele lessen. Het werd geen succes. Waarom? Geen idee. Studie, de kroeg, vrienden, muziek luisteren. Ik vond het allemaal belangrijker.

Misschien was het wel gewoon zo dat ik verkeerd om speelde. Dat verdient een uitleg. Volgens mij ben ik namelijk motorisch gestoord. Ik schrijf gewoon rechts, maar mijn sterke voetbalbeen is links. Zie mij eten en het word helemaal dolkomisch. Ik snij zoals normale mensen doen; rechts. Maar op een bepaald moment moet ik een deel van die handeling ook linkshandig uitvoeren. Kunt u het nog volgen? Ik heb dus ook gewoon geleerd om rechtshandig gitaar te spelen, maar als ik iemand iets wil laten zien, luchtgitaar speel of wat dan ook doe wat met gitaarspelen te maken heeft, ben ik gewoon linkshandig. Dus waarschijnlijk zaten de snaren tijdens die actieve jaren gewoon verkeerd en was dat de reden dat het mis ging. Misschien geef ik mezelf in de toekomst ooit een herkansing.

Goed, dat terzijde. Terug naar de stukjes en de recensies hier. Het is geen geheim dat ik een liefhebber ben van alles waarbij gitaren aan te pas komen. Rock, Classic Rock, Progrock, Heavy Rock, Pop-rock en alles wat ermee samenhangt. Daarbij mag ik de traditionele Soul en Funk niet vergeten. Als ik iets recenseer of bespreek moet er een klik zijn. Ik kan wel stoer roepen iets ruk te vinden, keihard beweren dat een band bagger maakt, maar wie ben ik om dat te zeggen? Bij elke vorm van kunst- en cultuur mag iedereen een mening geven; dat doe ik ook. Maar als het niet mijn ding is, komt het er simpelweg op neer dat het mij niet raakt. Het komt niet binnen. Verder valt er eigenlijk niets te zeggen. Het raakt je of het raakt je niet. Natuurlijk ontwikkel je een muzikale smaak. Ik luister al mijn hele leven muziek. Op mijn derde verjaardag kreeg ik mijn eerste pick-up. Dan heb je veel gehoord. Mooie en minder fraaie dingen. Ik volgde in 2013 een fantastische cursus Popjournalistiek op de Hoge School van Utrecht. Misschien dat ik mede daardoor, maar vooral door mijn passie, veel weet… Maar echte muziekkennis? Nee, heb ik niet. Uiteindelijk komt het meestal op één ding neer. Het komt in je hart binnen of niet. Het kan muzikaal verantwoord zijn of een simpel kitscherig popdeuntje, maar als het je raakt, raakt het je. Ieder mens heeft zijn guilty pleasures. Misschien wel meer dan menigeen toegeeft. Echt verstand van muziek hebben daarentegen maar weinig mensen. Ook ik niet.

Rob