Het waren de 14 meest inspirerende, maar ook vooral ook meest positieve minuten ooit waar dan ook ter wereld op TV uitgezonden. Deze SuperBowl Halftime show zorgde ervoor dat ik Springsteen definitief als mijn favoriete artiest ben gaan zien.
Tot die tijd, drie decennia lang, haddenThe Rolling Stones het alleenrecht op die plek. Nooit gedacht dat ze van de eerste positie verdreven zouden worden, maar het gebeurde… toch.
Ik leerde Bruce kennen vanaf The River en vond hem gewoon goed. Hij was één van de vele artiesten die ik waardeerde, maar nog nergens speciaal vond. Dat veranderde in de zomer van 1985. Zoals zovelen werd ik ‘fan’ (blijf het lastig vinden om mezelf als een fan neer te zetten) door het megasucces van Born in the USA. De plaat die al in 1984 was uitgebracht, maar Bruce pas een jaar later in Nederland echt groot maakte. Drie hits op hetzelfde moment in de top 10. Al zijn albums in de albumcharts en twee maal een uitverkochte Kuip. In al die jaren daarna groeide mijn waardering voor hem, stukje voor stukje, beetje bij beetje, meer en meer. Het was geen complete adoratie. Het groeide. Telkens ontdekte ik weer iets nieuws in zijn muziek of zijn teksten. Soms gebeurde er een jaar niets, dan viel plots het kwartje weer.
De volgende fase in het 'fan zijn' gebeurde bij de reunieconcerten van The E-Street Band in 99. Ik zag Bruce voor het eerst live in 1993 in Dortmund, maar nooit met E-Street Band. Die avond in het Gelredome in juni 1999 was bijzonder. En sindsdien werd Bruce elk jaar een stukje belangrijker: The Rising, The Seeger Sessions band, de akoestische Devils and Dust tour, het magische Magic Album. De waardering nam toe; ik begreep de boodschap steeds beter.
Maar…The Rolling Stones bleven nummer één. Tot maandag 2 februari 2009. De dag na de superbowl finale in de US. Ik zag zijn optreden terug op internet - het sportevenement werd ’s nachts uitgezonden - en bijna 15 minuten lang keek ik ademloos toe. De blazers, het gospelkoor, het enthousiasme van het publiek, maar vooral de power en positiviteit die Bruce met zijn band uitstraalde waren van een hogere orde. Hier stond onze Lieve Heer zelf op het podium. Alles wat ik tot dan over Springsteen had gelezen bleek ineens te kloppen, het kwartje viel plots definitief.
Springsteen live was magisch, een belevenis. "Je snapt het pas als je het ziet," zou een beroemde ex voetballer zeggen. Een uitspraak die zeker op The Boss van toepassing is. Dat bevestigde hij dat jaar op Pinkpop, maar nog meer tijdens zijn meest recente Wrecking ball tour in 2012/2013. Tot dat jaar zag ik Bruce eenmaal per tour. Dat leek voldoende. Omdat ik telkens hoorde hoe veelvuldig hij zijn setlist per avond wisselde, besloot ik in 2012 2x te gaan: Frankfurt en Keulen. Daar kwam later ook nog een keer Pinkpop bij. In 2013 bevestigde Bruce zijn status van 'hogere macht' in Nijmegen en Mönchengladbach. Nee, ik schud niet mijn hoofd als mensen zeggen Springsteen en de adoratie van zijn volgers niet te begrijpen. Het is bij mij ook een hele lange reis geweest voordat het zover was. Maar ik ben blij deze bestemming bereikt te hebben.
Bruce op positie nummer één als mijn meest favoriete artiest aller tijden. En het begon op die maandag de 2e februari met deze Halftime show, de dag na de Superbowl. Ik stond op het punt om die zomer te starten met American Studies. Een droom werd werkelijkheid. Obama was net als nieuwe president van de US gekozen. De wereld van 2009 leek mooier, positiever en beter dan de wereld van 2014. Om de één of andere reden koppel ik die momenten voor altijd aan elkaar. Obama, Springsteen en de opleiding American Studies.
Als het even tegen zit in het leven, zijn deze inspirerende en positieve 14 minuten voldoende om weer vrolijk verder te gaan. Tenth Avenue Freeze Out, Born to Run, Working on a Dream en Glory Days in een medley. Van de hoop, de dromen en de magie van begin 2009 zijn deze veertien minuten gelukkig vereeuwigd om in ieder geval weer iets van het gevoel van toen terug te brengen naar het heden. Het is nu slechts wachten op de volgende concertreeks van Springsteen.
Rob
Geen opmerkingen:
Een reactie posten