Toptracks van de week: AC/DC, Owl City, David Bowie

De zaterdag is de ideale tijd om liedjes die toch niet meer in de hitlijsten verschijnen eens alle aandacht te geven. Deze week drie nieuwe songs. Eigenlijk allemaal van helden van toen, waarvan eentje uitgevoerd door een muzikant van de nieuwe generatie.

AC/DC - Play Ball

Het is geen eenvoudige tijd voor AC/DC. Mede-oprichter Malcolm Young kan niet verder omdat hij lijdt aan dementie. Drummer Phil Rudd heeft problemen met zichzelf en justitie. Toch krijgen we volgende maand een nieuw album en…. nog veel belangrijker… er lijkt een tour aan te komen. Deze nieuwe single biedt (gelukkig) niks nieuws. AC/DC zoals iedereen wil dat ze klinken. Het is misschien allemaal wat braver en minder ruw dan in het verleden, maar Play Ball klinkt toch weer lekker vertrouwd. Soms heb je daar als mens behoefte aan.

Owl City - Listen to what the man Said
Een kort clipje, geen compleet nummer. Dat is nog niet te vinden. Woensdag plaats ik op dit blog een recensie van het album The Art of Paul McCartney. Velen groten der aarden zingen liedjes van Sir Paul. Vooral veel helden van toen, ook een paar jonkies. Zoals Owl City. Een eerdere hit van deze eenmansformatie vond ik niks. Zijn versie van Listen to what the man Said behoort tot de hoogtepunten van het tributealbum. Ik zeg: uitbrengen als single.

David Bowie - Sue (or in a season of Crime)
Ik weet niet of ik deze nieuwe single van David Bowie ooit echt ga omarmen. Het is weer compleet anders dan wat hij ooit eerder heeft gedaan. Een beetje free-style Jazz achtig. Maar juist daarom waardeer ik deze muzikale held zo ontzettend en beschouwen velen hem als dé Kameleon van de popmuziek. Bowie is een echte kunstenaar. Hij doet waar hij zin in heeft en werkt alleen ideeën uit die echt bij hem passen. Bowie vond het tijd om dit te doen, wie zijn wij/ik dan om dit te bekritiseren?