Classic album van de week: Rolling Stones - Tattoo You

Het was geen liefde op het eerste gezicht tussen The Rolling Stones en mij. De eerste kennismaking was Miss You en daarvan was ik allerminst onder de indruk. Muziek van onder andere Grease, Supertramp, Queen en Status Quo was veel meer mijn ding. De tweede hit van Jagger & Co die ik leerde kennen, sprak mij veel meer aan: Respectable. Een smerige rocker voorzien van een clip die een baldadige band liet zien. Dat deed mij meer dan het nichterige Miss You. Die zanger met die rare stem. Nee, niks voor mij.

Het volgende Stones-album 'Emotional Rescue' ging eigenlijk volledig aan mij voorbij, maar weer een jaar later sloeg de vlam in de pan. De nieuwe single Start me Up veranderde alles. Wat een plaat. Wat een hit. Wat een eerlijk uptempo rocknummer. Niet alleen bij mij was duidelijk dat The Rolling Stones een klassieker op de wereld hadden losgelaten, bijna iedereen leek Jagger & Co weer massaal te omarmen, want al in 1981 werden de heren als oudjes weggezet. De band startte een nieuwe wereldtournee en Tattoo You zag het levenslicht. Een nieuwe Stonesplaat en wat voor één. Volgens velen de laatste echte goede plaat die ze hebben gemaakt. Daar kun je over discussiëren, maar ik begrijp wel wat de critici bedoelen. De pogingen die volgden brachten veel goede nummers, maar klassiekers kwamen niet meer voorbij. Ook live teren The Rolling Stones nog steeds grotendeels op werk uit de eerste twee decennia. Dus zeg maar de periode 1962-1981. Hits volgden nog wel, maar klassiekers zijn het zeker niet meer. 

Terug naar het vroege najaar van 1981. Terug naar de release van Tattoo You. Omdat Start me Up mij zo vol in het muzikale hart wist te raken, moest en zou ik vanzelfsprekend ook de elpee hebben. Dat zorgde toch nog niet direct voor een complete adoratie. Kant 1 vond ik briljant. Zes rockers achter elkaar. Ik vond het geweldig. Maar die tweede kant; nee, daar kon ik weinig mee. Vijf ballads. Beetje vreemde ballads. Weer Jagger met dat hoge falsetto stemmetje; rare tempo's, traag. Nee, toen was ik vooral liefhebber van stevig werk. Tot het moment dat eind 1981 Waiting on a Friend op single verscheen.  Een van die ballads op kant 2 die ik eigenlijk niet kende. Wat een prachtig nummer. Stond dat ook echt op Tattoo You? Ja dus. Ik gaf die vreemde plaatkant een herkansing en sindsdien is het 'definitief aan' tussen The Stones en mij. Sterker, die vijf beetje vreemd klinkende nummers op kant B van Tattoo You behoren nu tot mijn alttime favourite Stonessongs. Ze zijn briljant. Worried About You, Tops, Heaven, No Use in Crying en dus Waitin' on a Friend. De ene song nog briljanter dan de andere. 

In de muziekblaadjes zag ik de foto's van de triomftocht die The Rolling Stones door de USA vierden. Jagger in rare kleren met gekkere pastelkleuren, geadoreerd door tienduizenden opeengepakte fans in de allergrootste stadions van het land. 60.000/70.000/80.000 toeschouwers. Alle stadions liepen vol. Mijn platencollectie van The Greatest Rock 'n Roll Band groeide gestaag. In de zomer van 1982 speelden ze drie avonden in de Rotterdamse Kuip. Geen enkele discussie met mijn ouders had zin: ik was te jong om naar de Randstad te reizen. Om eerlijk te zijn: ik protesteerde ook niet heel sterk. Voor mij waren de plaatjes in de bladen en kranten, de radio-uitzendingen, televisiebeelden en de muziek die ik nog volop aan het ontdekken was, voldoende. Concerten bezoeken was voor mij nog een andere wereld. Maar wat was ik onder de indruk van alles wat The Stones deden en hadden gedaan. Rebellen waren het. De eerste boeken werden aangeschaft, de eerste documentaires vol schandalen kwamen voorbij. Dit integreerde mij bijzonder. Volgens mijn ouders en veel andere mensen waren het hasjkikkers. Voor mij waren het nieuwe muzikale helden. Tattoo You had daarin een belangrijke bijdrage en dan vooral die tweede kant. Die is nog steeds briljant! 

Rob