Rob
woensdag 26 november 2014
Nieuwe AC/DC - Rock or Bust
Vanaf de eerste seconde heb ik deze nieuwe videoclip van AC/DC met een grote grijns bekeken. Het is alweer de tweede single en tevens titeltrack van de plaat die vanaf aanstaande vrijdag in de winkels ligt. Spoedig volgt hier ook een recensie van het Rock or Bust album dat inmiddels op diverse manieren via het internet te beluisteren is. Dit is AC/DC op zijn best… en zo willen we ze horen. Ik word er vrolijk van. Een diepe buiging heren!
Rob
Rob
dinsdag 25 november 2014
Classic track: Noel Harrison - The Windmills of your Mind
Op het moment dat ik keuzes moet maken voor de Top 2000 betrap ik me er zelf op een zwak voor gevoelige, melancholische liedjes uit de jaren zestig te hebben. God Only Knows, The Boxer, Penny Lane et cetera et cetera. Daar schaam ik me niet voor, maar opvallend is het wel. Het zijn liedjes van voor ik geboren ben. Ze raken schijnbaar iets in mij.
In het najaar van 2013 kwam Noel Harrison te overlijden. Ik kende hem niet, maar via Facebook maakte radiopresentator en DJ Ferry Maat mij hier attent op. Niet mij persoonlijk natuurlijk, maar Maat plaatste een bericht op zijn timeline. Hij zette er tevens het clipje bij van een liedje: 'The Windmills of your Mind.' De enige hit die deze man had was onderdeel van de soundtrack bij de film The Thomas Crown Affair uit 1968. Behalve zanger was Harrison tevens acteur en deed als skiër mee aan de Olympische Spelen van 1952 en 1956.
Het liedje raakte mij. Navraag bij de plaatselijke platenzaak bracht me deze keer niets verder. Van Noel Harrison waren geen cd's verkrijgbaar. Ik moet het dus met de clip en een MP 3 van dit prachtige liedje blijven doen. Een liedje - waarvan overigens een deel gejat is uit een compositie van Mozart - is onder andere ook door José Feliciano, Dusty Springfield en Petula Clark gezongen. Verder maakte Herman van Veen een Nederlandse versie (Cirkels) van dit oorspronkelijk Franstalige nummer en zong Sting het opnieuw in voor de remake van The Thomas Crown Affair in 1999. Daarmee is de cirkel rond. Voldoende informatie. Het is tijd om te luisteren.
Rob
In het najaar van 2013 kwam Noel Harrison te overlijden. Ik kende hem niet, maar via Facebook maakte radiopresentator en DJ Ferry Maat mij hier attent op. Niet mij persoonlijk natuurlijk, maar Maat plaatste een bericht op zijn timeline. Hij zette er tevens het clipje bij van een liedje: 'The Windmills of your Mind.' De enige hit die deze man had was onderdeel van de soundtrack bij de film The Thomas Crown Affair uit 1968. Behalve zanger was Harrison tevens acteur en deed als skiër mee aan de Olympische Spelen van 1952 en 1956.
Het liedje raakte mij. Navraag bij de plaatselijke platenzaak bracht me deze keer niets verder. Van Noel Harrison waren geen cd's verkrijgbaar. Ik moet het dus met de clip en een MP 3 van dit prachtige liedje blijven doen. Een liedje - waarvan overigens een deel gejat is uit een compositie van Mozart - is onder andere ook door José Feliciano, Dusty Springfield en Petula Clark gezongen. Verder maakte Herman van Veen een Nederlandse versie (Cirkels) van dit oorspronkelijk Franstalige nummer en zong Sting het opnieuw in voor de remake van The Thomas Crown Affair in 1999. Daarmee is de cirkel rond. Voldoende informatie. Het is tijd om te luisteren.
Rob
maandag 24 november 2014
Mercury & Carr
Vandaag is voor veel muziekliefhebbers de dag waarop ze stilstaan bij de dood van Freddie Mercury, de zanger van Queen. Hij overleed op 24 november 1991 aan de gevolgen van AIDS. Op precies diezelfde dag stierf ook Eric Carr, drummer van KISS. Dit als gevolg van een tumor aan zijn hart.
Het overlijden van de drummer stond toen vanzelfsprekend volledig in de schaduw van de dood van de flamboyante Mercury die pas een paar dagen voor hij stierf bekend maakte aan AIDS te lijden.
Eric Carr volgde in 1980 Peter Criss op bij KISS, de drummer van de originele line-up. Carr maakte in de eerste jaren de vrije val mee waarin de Amerikaanse band terecht kwam. Pas toen in 1983 de maskers afgingen, nam ook de populariteit weer toe en scoorde KISS diverse hits, zoals Crazy Crazy Nights, Heaven's on Fire en Forever. Begin jaren 90 kwam ook God Gave Rock n Roll to you II in de hitlijsten. Op dat nummer had Carr nog de background vocals ingezongen. Ook was hij te zien in de videoclip. Op 24 november 1991 stierf de sympathieke drummer. Te jong, slechts 41 jaar oud.
Zijn overlijden was zoals gezegd slechts bijzaak in kranten en tijdschriften. Alle aandacht ging uit naar Mercury. Ondanks het feit dat KISS mijn eerste muzikale liefde was, stond voor mij ook de periode na 24 november 1991 meer in het teken van de dood van Mercury en Queen. Ik werd meegesleurd door de massale media-aandacht en de hits die de band toen scoorde. The Show must go On en Those were the Days of our Lives stonden samen met oudere nummers in de hitlijsten. Die twee genoemde tracks waren te vinden op het laatste album van Queen 'Innuendo'. Een plaat die Mercury opnam met de wetenschap dat zijn leven snel ten einde zou komen. De teksten van veel nummers kregen daardoor een nog diepere betekenis.
Wat mij van die dag het meeste is bijgebleven is de klasgenoot - een rasechte Queenfan - die zich ziek melde. Stil en bedeesd verscheen hij die maandagmorgen op school. Na een uurtje of twee stond hij op, zei tegen de leraar en de rest van de klas dat hij ziek was en vertrok. Pas twee of drie dagen later keerde hij terug. Nooit vertelde hij iets over die maandag, maar iedereen wist waarom deze klasgenoot zich zo ellendig voelde. Zijn held was gestorven. Daar kun je als tiener met verder weinig problemen dus goed ziek van zijn.
Ik rouwde niet om beide heren. Daarvoor staan muzikanten toch te ver van mij af. Wel heb ik in de afgelopen 23 jaar vaak gedacht aan families en bandleden hoe het was om deze entertainers te verliezen. Beide heren waren te jong. Mercury was pas 45. Bij het zien van documentaires, maar ook ieder jaar op 24 november komt het weer even voorbij; die maandag in 1991. De dood van Mercury was 's ochtends al wereldnieuws. Het overlijden van Carr sijpelde later pas door. Maar beide gevallen zijn even triest.
Rob
Eric Carr volgde in 1980 Peter Criss op bij KISS, de drummer van de originele line-up. Carr maakte in de eerste jaren de vrije val mee waarin de Amerikaanse band terecht kwam. Pas toen in 1983 de maskers afgingen, nam ook de populariteit weer toe en scoorde KISS diverse hits, zoals Crazy Crazy Nights, Heaven's on Fire en Forever. Begin jaren 90 kwam ook God Gave Rock n Roll to you II in de hitlijsten. Op dat nummer had Carr nog de background vocals ingezongen. Ook was hij te zien in de videoclip. Op 24 november 1991 stierf de sympathieke drummer. Te jong, slechts 41 jaar oud.
Zijn overlijden was zoals gezegd slechts bijzaak in kranten en tijdschriften. Alle aandacht ging uit naar Mercury. Ondanks het feit dat KISS mijn eerste muzikale liefde was, stond voor mij ook de periode na 24 november 1991 meer in het teken van de dood van Mercury en Queen. Ik werd meegesleurd door de massale media-aandacht en de hits die de band toen scoorde. The Show must go On en Those were the Days of our Lives stonden samen met oudere nummers in de hitlijsten. Die twee genoemde tracks waren te vinden op het laatste album van Queen 'Innuendo'. Een plaat die Mercury opnam met de wetenschap dat zijn leven snel ten einde zou komen. De teksten van veel nummers kregen daardoor een nog diepere betekenis.
Wat mij van die dag het meeste is bijgebleven is de klasgenoot - een rasechte Queenfan - die zich ziek melde. Stil en bedeesd verscheen hij die maandagmorgen op school. Na een uurtje of twee stond hij op, zei tegen de leraar en de rest van de klas dat hij ziek was en vertrok. Pas twee of drie dagen later keerde hij terug. Nooit vertelde hij iets over die maandag, maar iedereen wist waarom deze klasgenoot zich zo ellendig voelde. Zijn held was gestorven. Daar kun je als tiener met verder weinig problemen dus goed ziek van zijn.
Ik rouwde niet om beide heren. Daarvoor staan muzikanten toch te ver van mij af. Wel heb ik in de afgelopen 23 jaar vaak gedacht aan families en bandleden hoe het was om deze entertainers te verliezen. Beide heren waren te jong. Mercury was pas 45. Bij het zien van documentaires, maar ook ieder jaar op 24 november komt het weer even voorbij; die maandag in 1991. De dood van Mercury was 's ochtends al wereldnieuws. Het overlijden van Carr sijpelde later pas door. Maar beide gevallen zijn even triest.
Rob
zondag 23 november 2014
Jett Rebel in Poppodium Grenswerk
Afgelopen vrijdag speelde Jett Rebel in Grenswerk. Bij het betreden van het Venlose poppodium hinkte ik op twee gedachten. Aan de ene kant wandelde ik blanco de popzaal binnen; het album Hits for Kids was een paar keer door mij beluisterd, maar zorgde voor nog geen definitief oordeel. Aan de andere kant waren er behoorlijk hoge verwachtingen door de positieve geluiden vanuit de pers en andere muziekkenners.
Om maar direct met de deur in huis te vallen: we zijn voor het einde van het concert weggelopen. Dat had meerdere redenen. Laat ik positief beginnen, want uiteindelijk deel ik niet de extase waarin popminnend Nederland zich nu bevindt als het om Jett Rebel gaat. Ja, de man heeft potentie en is een entertainer. Daarnaast heeft hij een fantastische band bij zich. Daar valt niets over te zeggen. Bovendien heeft Jett Rebel pas één volwaardig album uit, maar daar zit ook direct de pijn. Wie een show van 2.5 uur opvoert (en dat juich ik normaal gesproken ook alleen maar toe) dient wel over veel en ijzersterk materiaal te beschikken. Dat heeft hij nog niet.
Na ruim een uur spelen, checkte ik voor de eerste keer de tijd en dacht: hoe lang zullen ze nog spelen? Pas ruim een uur later kwam er een einde aan de reguliere show. De liedjes lijken echter te veel op elkaar of zijn m.i niet spannend genoeg om 2.5 uur te boeien. Wij bedankten dan ook vriendelijk voor de toegift. Jett Rebel is in de afgelopen maanden terecht met Prince vergeleken, maar het kopiëren is mij iets te ver doorgeschoten. Iedere gitaarlick, elk melodietje, gewoon alles, ja zelfs de mimiek van Prince was puur één op één gejat. Er werd mij te veel gejat. Geef er dan een eigen draai aan. Voor mijn gevoel is daar nu nog geen sprake van. Jett Rebel is een Prince coverband, zonder dat er nummers van His Royal Badness gespeeld worden. Het begon na een tijdje zelfs te storen. Een beetje 'too much'. Zelfs de wijze waarop de band op het podium stond opgesteld deed mij aan The Revolution - de voormalige begeleidingsband van Prince - denken.
Een ander pijnpunt, maar daar kon de band niets aan doen, was het vreselijke publiek in Grenswerk. Bij de eerdere concerten die ik in dit piepjonge poppodium bezocht, was daarvan nog geen sprake. Vanavond stond er een uitgaanspubliek dat bezig was met vergaderen, zuipen, het oefenen voor de 4-daagse en vooral met zichzelf. Zeker op onze plek, ergens op 2/3e van de zaal was het vaak onmogelijk om de focus lang op het concert te houden. Ik waande mij midden in een kroeg. Jammer, maar het speelde mee om eerder te vertrekken.
Laat ik Jett Rebel verder niet te kritisch benaderen. Hij is jong, pas begonnen, heeft zeker veel potentie en weet prima muzikanten om zich heen te verzamelen. Dat zorgt voor een stevig fundament. Nu het repertoire verder uitbouwen en minder op de stijl van Prince leunen. Misschien zeg ik dan over een paar jaar: Is het toch nog goedgekomen met die jongen.
Rob
Na ruim een uur spelen, checkte ik voor de eerste keer de tijd en dacht: hoe lang zullen ze nog spelen? Pas ruim een uur later kwam er een einde aan de reguliere show. De liedjes lijken echter te veel op elkaar of zijn m.i niet spannend genoeg om 2.5 uur te boeien. Wij bedankten dan ook vriendelijk voor de toegift. Jett Rebel is in de afgelopen maanden terecht met Prince vergeleken, maar het kopiëren is mij iets te ver doorgeschoten. Iedere gitaarlick, elk melodietje, gewoon alles, ja zelfs de mimiek van Prince was puur één op één gejat. Er werd mij te veel gejat. Geef er dan een eigen draai aan. Voor mijn gevoel is daar nu nog geen sprake van. Jett Rebel is een Prince coverband, zonder dat er nummers van His Royal Badness gespeeld worden. Het begon na een tijdje zelfs te storen. Een beetje 'too much'. Zelfs de wijze waarop de band op het podium stond opgesteld deed mij aan The Revolution - de voormalige begeleidingsband van Prince - denken.
Een ander pijnpunt, maar daar kon de band niets aan doen, was het vreselijke publiek in Grenswerk. Bij de eerdere concerten die ik in dit piepjonge poppodium bezocht, was daarvan nog geen sprake. Vanavond stond er een uitgaanspubliek dat bezig was met vergaderen, zuipen, het oefenen voor de 4-daagse en vooral met zichzelf. Zeker op onze plek, ergens op 2/3e van de zaal was het vaak onmogelijk om de focus lang op het concert te houden. Ik waande mij midden in een kroeg. Jammer, maar het speelde mee om eerder te vertrekken.
Laat ik Jett Rebel verder niet te kritisch benaderen. Hij is jong, pas begonnen, heeft zeker veel potentie en weet prima muzikanten om zich heen te verzamelen. Dat zorgt voor een stevig fundament. Nu het repertoire verder uitbouwen en minder op de stijl van Prince leunen. Misschien zeg ik dan over een paar jaar: Is het toch nog goedgekomen met die jongen.
Rob
zaterdag 22 november 2014
Top 2000
Goed, nog een
lijstje dan maar. Na de actuele track- en albumlijsten van afgelopen twee dagen
vandaag de 20 liedjes die ik instuurde voor de Top 2000. Mijn keuze, maar wel
een verrekte lastige zo niet onmogelijk keuze.
Twintig
liedjes. Als ik dat lijstje nu weer, morgen of overmorgen weer mocht invullen,
was de keuze zeker weer anders. Er zijn zeker een aantal nummers die jaarlijks
terugkomen: God Only Know, The Boxer, Time Waits for no One, Penny Lane,
Jungleland. Ik zal ze telkens weer opnieuw als ultieme favorieten noemen. De
rest wisselt vaak. Er zijn ook zoveel mooie liedjes gemaakt.Om welke reden
dan ook zijn het deze 20 geworden.
Ik kies een
beetje in de stijl van waar de top 2000 voor staat. Klassiekers en klassieke
artiesten. Liedjes die ook wel passen bij de tijd van het jaar. Het zijn vooral
liedjes, in de ware betekenis van het woord: echte melodieuze tracks die mij
raken, vrolijk stemmen of even stil doen staan. Nummers die nooit vervelen en
van de hoogste kwaliteit zijn. Geen vreemde eenden in de bijt. Daarvoor zijn
weer andere lijsten. Vraag mij dit overzicht nu direct nog een keer in te
vullen en zeker 80% zal weer anders zijn.
In willekeurige
volgorde :
- Wim Sonneveld
- Het Dorp (1965)
- Simon & Garfunkel
- The Boxer (1968)
- AC/DC -
Highway to Hell (1979)
- Rolling Stones
- Time Waits for no One (1974)
- The Beatles -
Penny Lane (1967)
- Bon Jovi -
Livin' on a Prayer (1986)
- Bruce
Springsteen - Workin' on a dream (2009)
- U2 - Vertigo (2004)
- Mama's &
the Papa's - California Dreamin' (1965)
- Odyssey -
Going back to my Roots (1981)
- The Beach Boys
- God only Knows (1966)
- The Police -
Every Breath you Take (1983)
- Sting -
Fragile (1987)
- George Michael
- Careless Whisper (1984)
- Coldplay -
Viva la Vida (2008)
- Bruce
Springsteen - Jungleland (1975)
- R.E.M. -
Leaving New York (2004)
- Frank Sinatra
- Summer Wind (1966)
- The Kooks - See me Now (2014)
- KISS - Shandi (1980)
Hoe zijn de verschillende decennia vertegenwoordigd?
60's : 6x
70's : 3x
80's : 6x
90's : -
00's: 4x
10's: 1x
Hoe zijn de verschillende decennia vertegenwoordigd?
60's : 6x
70's : 3x
80's : 6x
90's : -
00's: 4x
10's: 1x
Rob
vrijdag 21 november 2014
Album top 10
Behalve een Track Top 40, hoort bij een echt muziekblog vanzelfsprekend ook een albumlijst. Daarom een top 10 met de platen die ik op het moment als beste waardeer of het meeste draai. Recente albums dus. Alles door elkaar: Classic Rock, Pop, Hardrock, Metal, Alternative, Verzamel, Reissues; als ze maar nieuw zijn.
Hoe vaak dit fenomeen - en de Track top 40 - terugkeert, staat nog in de sterren geschreven. Wekelijks, 2-wekelijks, maandelijks of compleet at random. Met andere woorden als het uitkomt. Het is aan deze lijst in ieder geval te merken dat we aan het einde van het jaar zitten. Rond deze tijd komen altijd veel reissues, live-albums en verzamelwerk uit. Jullie zien het hieronder terug
Dit is in ieder geval die eerste albumlijst.
1 - Pink Floyd - The Endless River
2 - Various Artists - The Art of Paul McCartney
3 - Bob Dylan - Bootleg Series - Volume 11; The Basement Tapes
4 - Rolling Stones - Live at Hampton Coliseum 1981
5- Guy Smeets Band - Guy Smeets Band
6 - Simple Minds - Big Music
7 - Whitesnake - Back to the Bone - live in 1984
8 - David Bowie - Nothing has Changed
9 - Rolling Stones - L.A Friday - Live in 1975
10 - Jett Rebel - Hits for Kids
Hoe vaak dit fenomeen - en de Track top 40 - terugkeert, staat nog in de sterren geschreven. Wekelijks, 2-wekelijks, maandelijks of compleet at random. Met andere woorden als het uitkomt. Het is aan deze lijst in ieder geval te merken dat we aan het einde van het jaar zitten. Rond deze tijd komen altijd veel reissues, live-albums en verzamelwerk uit. Jullie zien het hieronder terug
Dit is in ieder geval die eerste albumlijst.
1 - Pink Floyd - The Endless River
2 - Various Artists - The Art of Paul McCartney
3 - Bob Dylan - Bootleg Series - Volume 11; The Basement Tapes
4 - Rolling Stones - Live at Hampton Coliseum 1981
5- Guy Smeets Band - Guy Smeets Band
6 - Simple Minds - Big Music
7 - Whitesnake - Back to the Bone - live in 1984
8 - David Bowie - Nothing has Changed
9 - Rolling Stones - L.A Friday - Live in 1975
10 - Jett Rebel - Hits for Kids
donderdag 20 november 2014
Track Top 40
Als kleine opwarmer voor de lijstjestsunami die ons spoedig zal teisteren vanavond vast een voorproefje in de vorm van een heuse top 40. Een lijst met de 40 beste albumtracks en misschien ook wel een paar hits van de afgelopen maanden.
Het is een overzicht dat ook niet zomaar ontstaat. Met enige regelmaat wordt deze hier bijgewerkt, inclusief verschuivingen en nieuwkomers. Voor wie eens wat anders wil dan de standaard top 40 met dance, DJ's en R'n B of een Alternative lijst vol liedjes van betweters en 'echte kenners'. Dit is een mix met van alles wat. En dus echt het beste :-)
Niet gelijk gaan gillen omdat volgens jou bijvoorbeeld de nummer 23 beter is of muzikaal knapper in elkaar steekt dan de nummer 3 van deze lijst; het is een momentopname. Sommige nummers heb ik al heel vaak gedraaid en dalen iets in waarde…. op dit moment.
Het is ook de bedoeling hier met regelmaat een albumlijst te maken, maar vanzelfsprekend zullen hier de komende weken vooral de diverse jaaroverzichten voorbij komen.
Natuurlijk te beginnen met de reguliere album top 10 over 2014, maar deze splits ik tevens op in de tien beste albums uit diverse hoeken, te weten: Pop, Classic Rock, Hardrock & Heavy Metal, Alternative en Reissues/verzamelaars. Tevens mijn concertlijst plus dvd/docu top 10 over 2014. Van verveling dus geen sprake op dit blog maar voor nu om te beginnen de allereerste top 40 van de afgelopen maanden. Alle tracks staan dus op recent verschenen albums.
1 - Mark Ronson & Bruno Mars - Uptown Funk
2 - Threshold - The Box
3 - The Kooks - See Me Now
4 - Robin Gibb - Don't Cry Alone
5 - Mr. Big - East/West
6 - AC/DC - Play Ball
7 - Pink Floyd - Louder Than Words
8 - Jon Allen - Night & Day
9 - Robert Plant - Embrace another Fall
10 - Chicago - Now
11 -The Magic Numbers - E.N.D.
12 - Devon Allman - I'll Be Around
13 - Neil Diamond - Alone at the Ball
14 - U2 - Cedarwood Road
15 - Owl City - Listen to what the man Said
16 - Queen & Michael Jackson - There must be more to life than this
17 - Holly Johnson - Follow your Heart
18 - Waylon - Easy over you
19 - Guy Smeets Band - Bluest Blues
20 - Robert Plant - A Stolen Kiss
21 - Slash - Withered Delilah
22 - Ryan Adams - Stay with me
23 - Guy Smeets Band - Green Light Girl
24 - Magic Numbers - Thought I wasn't Ready
25 - Neil Young - Plastic Flowers (orchestral version)
26 - Henny Vrienten - Lieske
27 - Simple Minds - Imagination
28 - Devon Allman - Half the truth
29 - De Dijk - Alles komt goed
30 - Joe Bonamassa - Different Shades of Blue
31 - Waylon - Love me
32 - Barbra Streisand & Jason Gould - How deep is the Ocean?
33 - The Tea Party - The Ocean at the End
34 - Tony Benett - Don't Wait to Long
35 - Lenny Kravitz - Sex
36 - Interpol - All the rage back Home
37 - Faith no More - Motherfucker
38 - Bryan Adams - Down on the Corner
39 - Nickelback - Edge of a Revolution
40 - Prince - The Gold Standard
Het is een overzicht dat ook niet zomaar ontstaat. Met enige regelmaat wordt deze hier bijgewerkt, inclusief verschuivingen en nieuwkomers. Voor wie eens wat anders wil dan de standaard top 40 met dance, DJ's en R'n B of een Alternative lijst vol liedjes van betweters en 'echte kenners'. Dit is een mix met van alles wat. En dus echt het beste :-)
Niet gelijk gaan gillen omdat volgens jou bijvoorbeeld de nummer 23 beter is of muzikaal knapper in elkaar steekt dan de nummer 3 van deze lijst; het is een momentopname. Sommige nummers heb ik al heel vaak gedraaid en dalen iets in waarde…. op dit moment.
Het is ook de bedoeling hier met regelmaat een albumlijst te maken, maar vanzelfsprekend zullen hier de komende weken vooral de diverse jaaroverzichten voorbij komen.
Natuurlijk te beginnen met de reguliere album top 10 over 2014, maar deze splits ik tevens op in de tien beste albums uit diverse hoeken, te weten: Pop, Classic Rock, Hardrock & Heavy Metal, Alternative en Reissues/verzamelaars. Tevens mijn concertlijst plus dvd/docu top 10 over 2014. Van verveling dus geen sprake op dit blog maar voor nu om te beginnen de allereerste top 40 van de afgelopen maanden. Alle tracks staan dus op recent verschenen albums.
1 - Mark Ronson & Bruno Mars - Uptown Funk
2 - Threshold - The Box
3 - The Kooks - See Me Now
4 - Robin Gibb - Don't Cry Alone
5 - Mr. Big - East/West
6 - AC/DC - Play Ball
7 - Pink Floyd - Louder Than Words
8 - Jon Allen - Night & Day
9 - Robert Plant - Embrace another Fall
10 - Chicago - Now
11 -The Magic Numbers - E.N.D.
12 - Devon Allman - I'll Be Around
13 - Neil Diamond - Alone at the Ball
14 - U2 - Cedarwood Road
15 - Owl City - Listen to what the man Said
16 - Queen & Michael Jackson - There must be more to life than this
17 - Holly Johnson - Follow your Heart
18 - Waylon - Easy over you
19 - Guy Smeets Band - Bluest Blues
20 - Robert Plant - A Stolen Kiss
21 - Slash - Withered Delilah
22 - Ryan Adams - Stay with me
23 - Guy Smeets Band - Green Light Girl
24 - Magic Numbers - Thought I wasn't Ready
25 - Neil Young - Plastic Flowers (orchestral version)
26 - Henny Vrienten - Lieske
27 - Simple Minds - Imagination
28 - Devon Allman - Half the truth
29 - De Dijk - Alles komt goed
30 - Joe Bonamassa - Different Shades of Blue
31 - Waylon - Love me
32 - Barbra Streisand & Jason Gould - How deep is the Ocean?
33 - The Tea Party - The Ocean at the End
34 - Tony Benett - Don't Wait to Long
35 - Lenny Kravitz - Sex
36 - Interpol - All the rage back Home
37 - Faith no More - Motherfucker
38 - Bryan Adams - Down on the Corner
39 - Nickelback - Edge of a Revolution
40 - Prince - The Gold Standard
woensdag 19 november 2014
Changes
Niets mooier dan een nieuw medium dat in ontwikkeling is; zoals dit muziekblog. Ik merk dat de aanpak met vaste dagelijkse items niet voor mij werkt. Er komen dagelijks muzikale zaken in mijn leven voorbij, maar dan sluiten ze weer niet aan bij het - door mij zelf vastgestelde - schema van dit blog. Weg ermee dus. Dat mag! Dat kan!
Dit betekent niet dat de onderwerpen ook van de agenda verdwijnen. Zeker niet. Ze komen allemaal met enige regelmaat terug. Classic albums en tracks hebben allemaal hun verhaal. En het zijn er tientallen, zo niet honderden. Voldoende stof dus. Muzieknieuws één maal per week? Is te weinig. In deze tijden van dagelijks nieuws, kan het al lang achterhaald zijn op het moment dat ik het plaats. Dus gewoon nieuws plaatsen als het actueel is. Cd-recensies blijven ook gewoon komen, maar dan wanneer het uitkomt. Nieuwe clips ook en een soort van column zal ook met regelmaat voorbij komen. Maar voor een muziekliefhebber is nog veel meer te vertellen. Ook dat verdient alle aandacht, dus blijf ik hier dagelijks iets melden, maar dan zonder vast stramien. The times they are a changin' gaf Dylan lang geleden al aan. Bowie zong over Changes. Ze horen bij de muziekwereld en dus ook bij dit blog. Dagelijks een verhaal, maar zonder richtlijnen.
Veel plezier weer de komende tijd en check dagelijks of er iets leuks voor je te lezen of te luisteren valt.
Rob
Veel plezier weer de komende tijd en check dagelijks of er iets leuks voor je te lezen of te luisteren valt.
Rob
dinsdag 18 november 2014
Classic track van de week: George Michael - Careless Whisper
Ja hoor, een mierzoete ballad die deze week alle aandacht krijgt. Dertig jaar na dato vind ik dit nog één van de mooiste jaren 80 ballads (en er zijn er veel gemaakt in dat decennium). Nog steeds val ik even stil als deze George Michael hit ergens voorbij komt. Niet alleen dankzij de zomer van 1984, nog meer dankzij een avond in Ahoy in het najaar van 2006.
Het waren de gloriejaren van Wham. De band die bestond uit Andrew Ridgeley en George Michael. De zanger was niet alleen het gezicht, maar schreef ook alle liedjes. Midden in die periode bracht hij plots een solo-single uit. Vreemd genoeg geschreven door hem en… nu wel Andrew Ridgeley. Niet onder de noemer Wham, maar als George Michael dus. De band die daarna nog twee jaar stand hield waarna de zanger definitief voor een solo-carrière koos.
In 2006 ging hij voor de eerste keer sinds 1991 weer op tournee. Drie maal stond George Michael in Ahoy met zijn 25 Live tour. Een overzicht van al zijn hits en ook dit nummer. Wat er in de zaal gebeurde op het moment dat hij deze hit inzette, is niet te beschrijven, maar het publiek zong woord voor woord mee. Er ontstond zelfs een prachtige samenzang tussen de 12.000 fans en de zanger. Een slikmomentje zoals je ze weinig tegenkomt bij grote concerten. Het Nederlandse publiek - dat alleen nog maar naar concerten gaat om bier te drinken en te ouwehoeren - liet zich die avond van haar beste kant zien. Alle focus op de zanger en zijn optreden. "Jij met je moshpit bij Slayer," zo zei een vriend die erbij was later tegen een Slayerfan. "De complete waanzin hebben wij gisteren bij George Michael meegemaakt."
En inderdaad: Careless Whisper was tijdens die avond niet het enige kippenvel moment. Maar wel wat mij het meeste is bijgebleven. Die samenzang tussen zanger en publiek gaf het nummer sindsdien nog meer schoonheid en kracht. Daarom deze terecht aandacht voor dit prachtige popliedje.
Het waren de gloriejaren van Wham. De band die bestond uit Andrew Ridgeley en George Michael. De zanger was niet alleen het gezicht, maar schreef ook alle liedjes. Midden in die periode bracht hij plots een solo-single uit. Vreemd genoeg geschreven door hem en… nu wel Andrew Ridgeley. Niet onder de noemer Wham, maar als George Michael dus. De band die daarna nog twee jaar stand hield waarna de zanger definitief voor een solo-carrière koos.
In 2006 ging hij voor de eerste keer sinds 1991 weer op tournee. Drie maal stond George Michael in Ahoy met zijn 25 Live tour. Een overzicht van al zijn hits en ook dit nummer. Wat er in de zaal gebeurde op het moment dat hij deze hit inzette, is niet te beschrijven, maar het publiek zong woord voor woord mee. Er ontstond zelfs een prachtige samenzang tussen de 12.000 fans en de zanger. Een slikmomentje zoals je ze weinig tegenkomt bij grote concerten. Het Nederlandse publiek - dat alleen nog maar naar concerten gaat om bier te drinken en te ouwehoeren - liet zich die avond van haar beste kant zien. Alle focus op de zanger en zijn optreden. "Jij met je moshpit bij Slayer," zo zei een vriend die erbij was later tegen een Slayerfan. "De complete waanzin hebben wij gisteren bij George Michael meegemaakt."
En inderdaad: Careless Whisper was tijdens die avond niet het enige kippenvel moment. Maar wel wat mij het meeste is bijgebleven. Die samenzang tussen zanger en publiek gaf het nummer sindsdien nog meer schoonheid en kracht. Daarom deze terecht aandacht voor dit prachtige popliedje.
maandag 17 november 2014
Classic album van de week: Prince - Sign o' the Times
Een echte Prince-fanaat was ik medio jaren 80 nog niet. Een aantal nummers vond ik top. Een ander deel van zijn repertoire raakte mij niet. Tot 1987. Het jaar van Sign o' the times en…. mijn eerste cd-speler.
Ik stak er veel tijd in; de aankoop van mijn eerste cd-speler. De vragen die ik op verkoper afvuurde waren eigenlijk te simpel voor woorden. "Maar als ik bij liedje 2 ben en ik wil ineens liedje 7 horen, kan ik dat dan snel doen?" Dat leek mij namelijk ideaal. Onmogelijk met een pick-up. "Dat hebben ze allemaal," zuchtte de man in grijsblauw pak. Het geld om die eerste cd-speler te kopen had ik verdiend in een casino. Of het legaal was, weet ik niet meer. Maar via via werd ik gevraagd om daar driemaal daags langs te komen. Boodschappen, bankzaken en in de avond even meehelpen bij de bar. Het bedrag dat ik daarmee verdiende was voor een kleine aap als ik gigantisch. Elke avond bij mijn vertrek wandelde ik richting de kassa en kreeg daar een paar oranje en blauwe briefjes in mijn handen gestopt.
Met dat redelijk eenvoudige verdiende geld kocht ik dus mijn eerste cd-speler. Net zo belangrijk was natuurlijk: wat zou mijn eerste cd worden? De hit Sign o' the times van Prince beviel mij prima. Het gelijknamige dubbelalbum werd door de pers bejubeld en als zijn ultieme meesterwerk beschouwd. Die paar andere liedjes die ik hoorde, konden eveneens mijn goedkeuring verdragen. En dus werd Sign ' the Times van Prince mijn eerste cd. Een dubbel cd. En die draaide ik vanzelfsprekend grijs.
Mijn passie voor de muziek van dit genie uit Minneapolis groeide. De tour van dit album ging nog aan mij voorbij. Maar in de zomer van 1988 was het raak. Tickets voor De Kuip had ik niet, maar Nederland kreeg een extra show. Niet zomaar één. Een concert dat live door heel Europa op tv werd uitgezonden en de locatie was… Westfalenhallen Dortmund. Juist Duitsland. Prince was dol op het Nederlandse publiek, maar Ahoy was te klein en de voetbalcompetitie was rond de aankondiging van deze show alweer begonnen, dus vielen stadions af. "Dan maar net over de grens," moet His Royal Badness gedacht hebben. De Westfallenhallen kende een capaciteit van 18.000 bezoekers en 80-90% van de kaartverkoop vond in Nederland plaats.
"Was hab ich dich gesagt," zo fluisterde een meisje schuchter tegen haar vriend bij de ingang van de concertzaal op 9 september 1988. "Nur Holländer." Het was net na de zomer dat Oranje het EK goud in Duitsland had gewonnen en de overwinningsroes was 2.5 maand later nog voelbaar. De Westfalenhallen waren van Oranje.
In juni van dat jaar bezocht ik mijn eerste concert: Michael Jackson in de Kuip. Het was helemaal te gek. Toch merkte ik bij Prince: dit is andere koek. Muzikaal van een ander level. Ik zeg niet van een hoger niveau, maar wat deze man deed was anders. Zowel op plaat als op het podium. Die avond in Dortmund was een bevestiging voor wat ik ruim een jaar eerder al aanvoelde: Prince is een muzikaal genie. Niet alleen Sign o' the Times, maar ook de opvolger Lovesexy en de illegale plaat The Black Album waren in die jaren favoriet. De muziek van Prince opende nieuwe deuren voor mij. En het begon in de zomer van 1987. In dat casino en met die eerste cd-speler. Het was een mooie zomer.
Rob
Met dat redelijk eenvoudige verdiende geld kocht ik dus mijn eerste cd-speler. Net zo belangrijk was natuurlijk: wat zou mijn eerste cd worden? De hit Sign o' the times van Prince beviel mij prima. Het gelijknamige dubbelalbum werd door de pers bejubeld en als zijn ultieme meesterwerk beschouwd. Die paar andere liedjes die ik hoorde, konden eveneens mijn goedkeuring verdragen. En dus werd Sign ' the Times van Prince mijn eerste cd. Een dubbel cd. En die draaide ik vanzelfsprekend grijs.
Mijn passie voor de muziek van dit genie uit Minneapolis groeide. De tour van dit album ging nog aan mij voorbij. Maar in de zomer van 1988 was het raak. Tickets voor De Kuip had ik niet, maar Nederland kreeg een extra show. Niet zomaar één. Een concert dat live door heel Europa op tv werd uitgezonden en de locatie was… Westfalenhallen Dortmund. Juist Duitsland. Prince was dol op het Nederlandse publiek, maar Ahoy was te klein en de voetbalcompetitie was rond de aankondiging van deze show alweer begonnen, dus vielen stadions af. "Dan maar net over de grens," moet His Royal Badness gedacht hebben. De Westfallenhallen kende een capaciteit van 18.000 bezoekers en 80-90% van de kaartverkoop vond in Nederland plaats.
"Was hab ich dich gesagt," zo fluisterde een meisje schuchter tegen haar vriend bij de ingang van de concertzaal op 9 september 1988. "Nur Holländer." Het was net na de zomer dat Oranje het EK goud in Duitsland had gewonnen en de overwinningsroes was 2.5 maand later nog voelbaar. De Westfalenhallen waren van Oranje.
In juni van dat jaar bezocht ik mijn eerste concert: Michael Jackson in de Kuip. Het was helemaal te gek. Toch merkte ik bij Prince: dit is andere koek. Muzikaal van een ander level. Ik zeg niet van een hoger niveau, maar wat deze man deed was anders. Zowel op plaat als op het podium. Die avond in Dortmund was een bevestiging voor wat ik ruim een jaar eerder al aanvoelde: Prince is een muzikaal genie. Niet alleen Sign o' the Times, maar ook de opvolger Lovesexy en de illegale plaat The Black Album waren in die jaren favoriet. De muziek van Prince opende nieuwe deuren voor mij. En het begon in de zomer van 1987. In dat casino en met die eerste cd-speler. Het was een mooie zomer.
Rob
zondag 16 november 2014
Freestyle column: Het belang van muziek
Dat ik een groot liefhebber van muziek ben, mag duidelijk zijn. Als begin je er geen blog over. Veel leeftijdsgenoten hebben dezelfde passie. Of mensen die van oudere generaties zijn. Ook bij een deel van jeugd proef ik een grote liefde voor muziek, maar er is ook een grote groep tieners en twintigers die muziek wel waarderen, maar meer als behang. Er zijn te veel andere zaken die de nieuwe generatie bezig houden. Soms voel je je dan een ouwe lul als je met vrienden diep in gesprek bent over een nieuw album van… of een concert, nieuwsfeitje, hitje of herinnering.
Natuurlijk is de muziekindustrie veranderd. Het is een andere wereld dan waarin ik opgroeide. Sinds de jaren 60, bij de doorbraak van het begrip 'popmuziek' zoals we dat nu kennen, ontstonden allerlei nieuwe fenomenen zoals fans, concerten, hitlijsten et cetera. De generaties die daarna groot werden, namen dat over en hadden muziek als hobby. Bob Geldof sprak daar deze week ook tijdens een interview over de nieuwste versie van Band Aid, naar aanleiding van het 30-jarig jubileum van de kersthit 'Do they know it's Christmas.'
Toen ontstond er een arsenaal aan echte sterren die ook nu nog relevant zijn of volle zalen trekken. Ondanks het feit dat ik een groot muziekliefhebber ben, moest ik bij toch bij het lijstje namen van Band Aid 30 even over de bol krabben. Alfie Deyes? Jessie Ware? Nick Grimshaw? Voor mijn gevoel volg ik muziek van nu nog steeds redelijk intensief, maar er gaat me bij deze namen echt geen belletje rinkelen. Kijk ik naar het lijstje namen van de eerste Band Aid dan hebben velen toch het predicaat wereldster: George Michael, Sting, Phil Collins, Duran Duran, Paul Weller et cetera. En als de kids van nu deze of andere deelnemers niet kennen, dan zullen ze toch minimaal een aantal liedjes van deze artiesten herkennen. Of niet?
Want waar wij in de jaren 80 de platenzaken afstruinden op zoek naar muziek uit de jaren 50, 60 en 70 en zo veel andere artiesten van 'voor onze tijd' leerde kennen, daar is bij veel jongeren van nu weinig besef wie de grote namen van toen waren. Natuurlijk, er is een grote groep die het wel volgt, maar vaak is het hap-slik-weg. Het gaat om dat leuke hitje en de rest boeit niet. Artiesten komen en gaan. Worden groot en verdwijnen weer. Dat is van alle tijden. Maar voor mijn gevoel speelt dit nu nog veel meer dan ooit eerder. Muziek is een wegwerpproduct. Zoals nu zo veel zaken wegwerp zijn. De oorsprong daarvan kun je leggen in het downloaden. Je haalt 'iets' binnen (legaal danwel illegaal), maar het is niet tastbaar. Hoe kun je het dan omarmen? Ja wij, moet ik dan als ouwe lul zeggen, kochten een fysiek product. Een schijf van vinyl of een kleiner zilveren schijfje in een plastic doosje. Er zijn ook liefhebbers van nu die zeggen: ja, ik download veel, maar wat ik echt goed vind, koop ik. Op vinyl wel te verstaan. De aloude elpee is al jaren aan sterke opmars bezig. Gelukkig zijn er groepen die het fysieke aspect bij muziek nog wel waarderen en het niet slechts als behang zien.
Als een jonger persoon dit artikel al leest, of liever gezegd al tot het einde van dit stukje is gekomen, zal deze waarschijnlijk zeggen: man, waar maak je je druk om. Het is slechts muziek. En daarin zit waarschijnlijk de kern. Voor hun is het slechts muziek. De nieuwe generatie legt de focus op mobieltjes, games, kleding, reallife soaps et cetera. Voor gekken zoals ik is het veel meer dan 'slechts muziek'. Het is een essentieel onderdeel van ons leven.
Rob
Toen ontstond er een arsenaal aan echte sterren die ook nu nog relevant zijn of volle zalen trekken. Ondanks het feit dat ik een groot muziekliefhebber ben, moest ik bij toch bij het lijstje namen van Band Aid 30 even over de bol krabben. Alfie Deyes? Jessie Ware? Nick Grimshaw? Voor mijn gevoel volg ik muziek van nu nog steeds redelijk intensief, maar er gaat me bij deze namen echt geen belletje rinkelen. Kijk ik naar het lijstje namen van de eerste Band Aid dan hebben velen toch het predicaat wereldster: George Michael, Sting, Phil Collins, Duran Duran, Paul Weller et cetera. En als de kids van nu deze of andere deelnemers niet kennen, dan zullen ze toch minimaal een aantal liedjes van deze artiesten herkennen. Of niet?
Want waar wij in de jaren 80 de platenzaken afstruinden op zoek naar muziek uit de jaren 50, 60 en 70 en zo veel andere artiesten van 'voor onze tijd' leerde kennen, daar is bij veel jongeren van nu weinig besef wie de grote namen van toen waren. Natuurlijk, er is een grote groep die het wel volgt, maar vaak is het hap-slik-weg. Het gaat om dat leuke hitje en de rest boeit niet. Artiesten komen en gaan. Worden groot en verdwijnen weer. Dat is van alle tijden. Maar voor mijn gevoel speelt dit nu nog veel meer dan ooit eerder. Muziek is een wegwerpproduct. Zoals nu zo veel zaken wegwerp zijn. De oorsprong daarvan kun je leggen in het downloaden. Je haalt 'iets' binnen (legaal danwel illegaal), maar het is niet tastbaar. Hoe kun je het dan omarmen? Ja wij, moet ik dan als ouwe lul zeggen, kochten een fysiek product. Een schijf van vinyl of een kleiner zilveren schijfje in een plastic doosje. Er zijn ook liefhebbers van nu die zeggen: ja, ik download veel, maar wat ik echt goed vind, koop ik. Op vinyl wel te verstaan. De aloude elpee is al jaren aan sterke opmars bezig. Gelukkig zijn er groepen die het fysieke aspect bij muziek nog wel waarderen en het niet slechts als behang zien.
Als een jonger persoon dit artikel al leest, of liever gezegd al tot het einde van dit stukje is gekomen, zal deze waarschijnlijk zeggen: man, waar maak je je druk om. Het is slechts muziek. En daarin zit waarschijnlijk de kern. Voor hun is het slechts muziek. De nieuwe generatie legt de focus op mobieltjes, games, kleding, reallife soaps et cetera. Voor gekken zoals ik is het veel meer dan 'slechts muziek'. Het is een essentieel onderdeel van ons leven.
Rob
zaterdag 15 november 2014
Toptracks van de week: AC/DC, Owl City, David Bowie
De zaterdag is de ideale tijd om liedjes die toch niet meer in de hitlijsten verschijnen eens alle aandacht te geven. Deze week drie nieuwe songs. Eigenlijk allemaal van helden van toen, waarvan eentje uitgevoerd door een muzikant van de nieuwe generatie.
AC/DC - Play Ball
Het is geen eenvoudige tijd voor AC/DC. Mede-oprichter Malcolm Young kan niet verder omdat hij lijdt aan dementie. Drummer Phil Rudd heeft problemen met zichzelf en justitie. Toch krijgen we volgende maand een nieuw album en…. nog veel belangrijker… er lijkt een tour aan te komen. Deze nieuwe single biedt (gelukkig) niks nieuws. AC/DC zoals iedereen wil dat ze klinken. Het is misschien allemaal wat braver en minder ruw dan in het verleden, maar Play Ball klinkt toch weer lekker vertrouwd. Soms heb je daar als mens behoefte aan.
Owl City - Listen to what the man Said
Een kort clipje, geen compleet nummer. Dat is nog niet te vinden. Woensdag plaats ik op dit blog een recensie van het album The Art of Paul McCartney. Velen groten der aarden zingen liedjes van Sir Paul. Vooral veel helden van toen, ook een paar jonkies. Zoals Owl City. Een eerdere hit van deze eenmansformatie vond ik niks. Zijn versie van Listen to what the man Said behoort tot de hoogtepunten van het tributealbum. Ik zeg: uitbrengen als single.
David Bowie - Sue (or in a season of Crime)
Ik weet niet of ik deze nieuwe single van David Bowie ooit echt ga omarmen. Het is weer compleet anders dan wat hij ooit eerder heeft gedaan. Een beetje free-style Jazz achtig. Maar juist daarom waardeer ik deze muzikale held zo ontzettend en beschouwen velen hem als dé Kameleon van de popmuziek. Bowie is een echte kunstenaar. Hij doet waar hij zin in heeft en werkt alleen ideeën uit die echt bij hem passen. Bowie vond het tijd om dit te doen, wie zijn wij/ik dan om dit te bekritiseren?
AC/DC - Play Ball
Het is geen eenvoudige tijd voor AC/DC. Mede-oprichter Malcolm Young kan niet verder omdat hij lijdt aan dementie. Drummer Phil Rudd heeft problemen met zichzelf en justitie. Toch krijgen we volgende maand een nieuw album en…. nog veel belangrijker… er lijkt een tour aan te komen. Deze nieuwe single biedt (gelukkig) niks nieuws. AC/DC zoals iedereen wil dat ze klinken. Het is misschien allemaal wat braver en minder ruw dan in het verleden, maar Play Ball klinkt toch weer lekker vertrouwd. Soms heb je daar als mens behoefte aan.
Owl City - Listen to what the man Said
Een kort clipje, geen compleet nummer. Dat is nog niet te vinden. Woensdag plaats ik op dit blog een recensie van het album The Art of Paul McCartney. Velen groten der aarden zingen liedjes van Sir Paul. Vooral veel helden van toen, ook een paar jonkies. Zoals Owl City. Een eerdere hit van deze eenmansformatie vond ik niks. Zijn versie van Listen to what the man Said behoort tot de hoogtepunten van het tributealbum. Ik zeg: uitbrengen als single.
David Bowie - Sue (or in a season of Crime)
Ik weet niet of ik deze nieuwe single van David Bowie ooit echt ga omarmen. Het is weer compleet anders dan wat hij ooit eerder heeft gedaan. Een beetje free-style Jazz achtig. Maar juist daarom waardeer ik deze muzikale held zo ontzettend en beschouwen velen hem als dé Kameleon van de popmuziek. Bowie is een echte kunstenaar. Hij doet waar hij zin in heeft en werkt alleen ideeën uit die echt bij hem passen. Bowie vond het tijd om dit te doen, wie zijn wij/ik dan om dit te bekritiseren?
vrijdag 14 november 2014
Muzieknieuws: Band Aid 30, Culture Club, Festivals 2015
Het verhaal achter nieuwe Band Aid
Het is hier verleden week ook al aangehaald. De legendarische kerstsingle uit 1984 'Do They Know it's Christmas' wordt in een nieuw jasje gestoken. Afgelopen week vonden de opnames plaats en vanaf aanstaande maandag is de single al verkrijgbaar. Deze keer is niet hongerend Afrika het doel, maar de bestrijding van Ebola. Nieuwe sterren als Ed Sheeran en One Direction doen mee, maar ook gevestigde namen als Bono en Chris Martin.
Wie meer wil weten over de motivatie van Bob Geldof , de drijvende kracht achter dit project, kan dit artikel op Rolling Stone magazine lezen. Geldof weet dat de muziekindustrie van toen booming was en dus heel anders dan de situatie in 2014. Toch vind hij de tijd rijp voor een nieuwe versie. Persoonlijk zou ik graag een remake van de eerste hit zien, met alle sterren van toen. Alle deelnemers die de plaat in 1984 opnamen, zijn ten slotte nog in leven.
Culture Club cancelt tournee
Over sterren van toen gesproken - en ook deelnemers aan dit Band Aid project: Culture Club is weer bij elkaar. De formatie die in de jaren 80 miljoenen platen verkocht en vele top-10 hits scoorde was in navolging van diverse andere acts uit dat tijdperk weer bij elkaar gekomen. Zanger Boy George liet weten zelfs aan een nieuw album te werken. In oktober startte Culture Club een tour door de UK, maar deze is al volledig gecanceld. De zanger heeft helaas te maken met een poliep op zijn stembanden. Bijzonder jammer. Of ik deze band nog live aan het werk zou willen zien, betwijfel ik overigens. Dan zou een nieuwe plaat wel heel bijzonder moeten zijn. Deze verschijnt overigens gewoon begin volgend jaar onder de titel 'Tribes'.
Festivalkoorts komt alweer op gang
Nu het jaar zijn einde nadert, komen de grote Europese festivals al met de eerste namen. In Duitsland staan een aantal van deze events al behoorlijk in de stijgers door acts als KISS, Metallica, Muse en Foo Fighters te boeken. De verwachtingen in Nederland zijn ook hoog. Waar komt Pinkpop mee? Coldplay, Foo Fighters en U2 als hoofdacts? Of doet U2 geen festivals? De liefhebbers van het stevige werk weten dat grote namen als KISS, Metallica en AC/DC gaan touren. Waar spelen ze in Nederland? De verwachting was dat Fortarock tenminste één van deze acts zou boeken. Helaas koos de organisatie voor Slipknot als hoofdact. Gelet op de rest van het aangekondigde programma, bespaar ik dus al minimaal het geld van één festival uit. Haalt Mojo het Arrow Classic Rock Festival of Fields of Rock uit de mottenballen om deze grote namen te boeken? De komende weken zal meer duidelijk worden. Het Engelse Download Festival komt maandag met de eerste namen.
Rob
Het is hier verleden week ook al aangehaald. De legendarische kerstsingle uit 1984 'Do They Know it's Christmas' wordt in een nieuw jasje gestoken. Afgelopen week vonden de opnames plaats en vanaf aanstaande maandag is de single al verkrijgbaar. Deze keer is niet hongerend Afrika het doel, maar de bestrijding van Ebola. Nieuwe sterren als Ed Sheeran en One Direction doen mee, maar ook gevestigde namen als Bono en Chris Martin.
Wie meer wil weten over de motivatie van Bob Geldof , de drijvende kracht achter dit project, kan dit artikel op Rolling Stone magazine lezen. Geldof weet dat de muziekindustrie van toen booming was en dus heel anders dan de situatie in 2014. Toch vind hij de tijd rijp voor een nieuwe versie. Persoonlijk zou ik graag een remake van de eerste hit zien, met alle sterren van toen. Alle deelnemers die de plaat in 1984 opnamen, zijn ten slotte nog in leven.
Culture Club cancelt tournee
Over sterren van toen gesproken - en ook deelnemers aan dit Band Aid project: Culture Club is weer bij elkaar. De formatie die in de jaren 80 miljoenen platen verkocht en vele top-10 hits scoorde was in navolging van diverse andere acts uit dat tijdperk weer bij elkaar gekomen. Zanger Boy George liet weten zelfs aan een nieuw album te werken. In oktober startte Culture Club een tour door de UK, maar deze is al volledig gecanceld. De zanger heeft helaas te maken met een poliep op zijn stembanden. Bijzonder jammer. Of ik deze band nog live aan het werk zou willen zien, betwijfel ik overigens. Dan zou een nieuwe plaat wel heel bijzonder moeten zijn. Deze verschijnt overigens gewoon begin volgend jaar onder de titel 'Tribes'.
Festivalkoorts komt alweer op gang
Nu het jaar zijn einde nadert, komen de grote Europese festivals al met de eerste namen. In Duitsland staan een aantal van deze events al behoorlijk in de stijgers door acts als KISS, Metallica, Muse en Foo Fighters te boeken. De verwachtingen in Nederland zijn ook hoog. Waar komt Pinkpop mee? Coldplay, Foo Fighters en U2 als hoofdacts? Of doet U2 geen festivals? De liefhebbers van het stevige werk weten dat grote namen als KISS, Metallica en AC/DC gaan touren. Waar spelen ze in Nederland? De verwachting was dat Fortarock tenminste één van deze acts zou boeken. Helaas koos de organisatie voor Slipknot als hoofdact. Gelet op de rest van het aangekondigde programma, bespaar ik dus al minimaal het geld van één festival uit. Haalt Mojo het Arrow Classic Rock Festival of Fields of Rock uit de mottenballen om deze grote namen te boeken? De komende weken zal meer duidelijk worden. Het Engelse Download Festival komt maandag met de eerste namen.
Rob
donderdag 13 november 2014
KISS The Rolling Beatle : Waarom Springsteen Onze Lieve Heer op aarde is
Ik ontkom er natuurlijk niet aan om tijdens deze wekelijkse ode aan mijn favoriete artiesten iets over Springsteen te schrijven. Mijn waardering voor hem is een groeiproces geweest dat ergens in de jaren 80 begon en uiteindelijk een aantal jaren geleden ervoor zorgde dat hij voor mij de echte 'Boss' is.
Het waren de 14 meest inspirerende, maar ook vooral ook meest positieve minuten ooit waar dan ook ter wereld op TV uitgezonden. Deze SuperBowl Halftime show zorgde ervoor dat ik Springsteen definitief als mijn favoriete artiest ben gaan zien.
Tot die tijd, drie decennia lang, haddenThe Rolling Stones het alleenrecht op die plek. Nooit gedacht dat ze van de eerste positie verdreven zouden worden, maar het gebeurde… toch.
Ik leerde Bruce kennen vanaf The River en vond hem gewoon goed. Hij was één van de vele artiesten die ik waardeerde, maar nog nergens speciaal vond. Dat veranderde in de zomer van 1985. Zoals zovelen werd ik ‘fan’ (blijf het lastig vinden om mezelf als een fan neer te zetten) door het megasucces van Born in the USA. De plaat die al in 1984 was uitgebracht, maar Bruce pas een jaar later in Nederland echt groot maakte. Drie hits op hetzelfde moment in de top 10. Al zijn albums in de albumcharts en twee maal een uitverkochte Kuip. In al die jaren daarna groeide mijn waardering voor hem, stukje voor stukje, beetje bij beetje, meer en meer. Het was geen complete adoratie. Het groeide. Telkens ontdekte ik weer iets nieuws in zijn muziek of zijn teksten. Soms gebeurde er een jaar niets, dan viel plots het kwartje weer.
De volgende fase in het 'fan zijn' gebeurde bij de reunieconcerten van The E-Street Band in 99. Ik zag Bruce voor het eerst live in 1993 in Dortmund, maar nooit met E-Street Band. Die avond in het Gelredome in juni 1999 was bijzonder. En sindsdien werd Bruce elk jaar een stukje belangrijker: The Rising, The Seeger Sessions band, de akoestische Devils and Dust tour, het magische Magic Album. De waardering nam toe; ik begreep de boodschap steeds beter.
Maar…The Rolling Stones bleven nummer één. Tot maandag 2 februari 2009. De dag na de superbowl finale in de US. Ik zag zijn optreden terug op internet - het sportevenement werd ’s nachts uitgezonden - en bijna 15 minuten lang keek ik ademloos toe. De blazers, het gospelkoor, het enthousiasme van het publiek, maar vooral de power en positiviteit die Bruce met zijn band uitstraalde waren van een hogere orde. Hier stond onze Lieve Heer zelf op het podium. Alles wat ik tot dan over Springsteen had gelezen bleek ineens te kloppen, het kwartje viel plots definitief.
Springsteen live was magisch, een belevenis. "Je snapt het pas als je het ziet," zou een beroemde ex voetballer zeggen. Een uitspraak die zeker op The Boss van toepassing is. Dat bevestigde hij dat jaar op Pinkpop, maar nog meer tijdens zijn meest recente Wrecking ball tour in 2012/2013. Tot dat jaar zag ik Bruce eenmaal per tour. Dat leek voldoende. Omdat ik telkens hoorde hoe veelvuldig hij zijn setlist per avond wisselde, besloot ik in 2012 2x te gaan: Frankfurt en Keulen. Daar kwam later ook nog een keer Pinkpop bij. In 2013 bevestigde Bruce zijn status van 'hogere macht' in Nijmegen en Mönchengladbach. Nee, ik schud niet mijn hoofd als mensen zeggen Springsteen en de adoratie van zijn volgers niet te begrijpen. Het is bij mij ook een hele lange reis geweest voordat het zover was. Maar ik ben blij deze bestemming bereikt te hebben.
Bruce op positie nummer één als mijn meest favoriete artiest aller tijden. En het begon op die maandag de 2e februari met deze Halftime show, de dag na de Superbowl. Ik stond op het punt om die zomer te starten met American Studies. Een droom werd werkelijkheid. Obama was net als nieuwe president van de US gekozen. De wereld van 2009 leek mooier, positiever en beter dan de wereld van 2014. Om de één of andere reden koppel ik die momenten voor altijd aan elkaar. Obama, Springsteen en de opleiding American Studies.
Als het even tegen zit in het leven, zijn deze inspirerende en positieve 14 minuten voldoende om weer vrolijk verder te gaan. Tenth Avenue Freeze Out, Born to Run, Working on a Dream en Glory Days in een medley. Van de hoop, de dromen en de magie van begin 2009 zijn deze veertien minuten gelukkig vereeuwigd om in ieder geval weer iets van het gevoel van toen terug te brengen naar het heden. Het is nu slechts wachten op de volgende concertreeks van Springsteen.
Rob
Het waren de 14 meest inspirerende, maar ook vooral ook meest positieve minuten ooit waar dan ook ter wereld op TV uitgezonden. Deze SuperBowl Halftime show zorgde ervoor dat ik Springsteen definitief als mijn favoriete artiest ben gaan zien.
Tot die tijd, drie decennia lang, haddenThe Rolling Stones het alleenrecht op die plek. Nooit gedacht dat ze van de eerste positie verdreven zouden worden, maar het gebeurde… toch.
Ik leerde Bruce kennen vanaf The River en vond hem gewoon goed. Hij was één van de vele artiesten die ik waardeerde, maar nog nergens speciaal vond. Dat veranderde in de zomer van 1985. Zoals zovelen werd ik ‘fan’ (blijf het lastig vinden om mezelf als een fan neer te zetten) door het megasucces van Born in the USA. De plaat die al in 1984 was uitgebracht, maar Bruce pas een jaar later in Nederland echt groot maakte. Drie hits op hetzelfde moment in de top 10. Al zijn albums in de albumcharts en twee maal een uitverkochte Kuip. In al die jaren daarna groeide mijn waardering voor hem, stukje voor stukje, beetje bij beetje, meer en meer. Het was geen complete adoratie. Het groeide. Telkens ontdekte ik weer iets nieuws in zijn muziek of zijn teksten. Soms gebeurde er een jaar niets, dan viel plots het kwartje weer.
De volgende fase in het 'fan zijn' gebeurde bij de reunieconcerten van The E-Street Band in 99. Ik zag Bruce voor het eerst live in 1993 in Dortmund, maar nooit met E-Street Band. Die avond in het Gelredome in juni 1999 was bijzonder. En sindsdien werd Bruce elk jaar een stukje belangrijker: The Rising, The Seeger Sessions band, de akoestische Devils and Dust tour, het magische Magic Album. De waardering nam toe; ik begreep de boodschap steeds beter.
Maar…The Rolling Stones bleven nummer één. Tot maandag 2 februari 2009. De dag na de superbowl finale in de US. Ik zag zijn optreden terug op internet - het sportevenement werd ’s nachts uitgezonden - en bijna 15 minuten lang keek ik ademloos toe. De blazers, het gospelkoor, het enthousiasme van het publiek, maar vooral de power en positiviteit die Bruce met zijn band uitstraalde waren van een hogere orde. Hier stond onze Lieve Heer zelf op het podium. Alles wat ik tot dan over Springsteen had gelezen bleek ineens te kloppen, het kwartje viel plots definitief.
Springsteen live was magisch, een belevenis. "Je snapt het pas als je het ziet," zou een beroemde ex voetballer zeggen. Een uitspraak die zeker op The Boss van toepassing is. Dat bevestigde hij dat jaar op Pinkpop, maar nog meer tijdens zijn meest recente Wrecking ball tour in 2012/2013. Tot dat jaar zag ik Bruce eenmaal per tour. Dat leek voldoende. Omdat ik telkens hoorde hoe veelvuldig hij zijn setlist per avond wisselde, besloot ik in 2012 2x te gaan: Frankfurt en Keulen. Daar kwam later ook nog een keer Pinkpop bij. In 2013 bevestigde Bruce zijn status van 'hogere macht' in Nijmegen en Mönchengladbach. Nee, ik schud niet mijn hoofd als mensen zeggen Springsteen en de adoratie van zijn volgers niet te begrijpen. Het is bij mij ook een hele lange reis geweest voordat het zover was. Maar ik ben blij deze bestemming bereikt te hebben.
Bruce op positie nummer één als mijn meest favoriete artiest aller tijden. En het begon op die maandag de 2e februari met deze Halftime show, de dag na de Superbowl. Ik stond op het punt om die zomer te starten met American Studies. Een droom werd werkelijkheid. Obama was net als nieuwe president van de US gekozen. De wereld van 2009 leek mooier, positiever en beter dan de wereld van 2014. Om de één of andere reden koppel ik die momenten voor altijd aan elkaar. Obama, Springsteen en de opleiding American Studies.
Als het even tegen zit in het leven, zijn deze inspirerende en positieve 14 minuten voldoende om weer vrolijk verder te gaan. Tenth Avenue Freeze Out, Born to Run, Working on a Dream en Glory Days in een medley. Van de hoop, de dromen en de magie van begin 2009 zijn deze veertien minuten gelukkig vereeuwigd om in ieder geval weer iets van het gevoel van toen terug te brengen naar het heden. Het is nu slechts wachten op de volgende concertreeks van Springsteen.
Rob
woensdag 12 november 2014
Recensie : Pink Floyd - The Endless River
Normaal gesproken heb ik moeite met instrumentale albums uit de popmuziek. Zelfs bij de meest fabuleuze gitaristen mis ik na verloop van tijd toch een zanger. Dat ik dit nu bij The Endless River van Pink Floyd geen moment zo ervaar, zegt voldoende over dit nieuwe album. De plaat, die mogelijk de belangrijkste release voor de muziekindustrie van dit jaar en misschien wel van dit decennium is, is een definitief slotstuk. Nog één keer een volwaardig album en dan kan het boek Pink Floyd als band voor altijd gesloten worden.
Er is in de afgelopen weken al veel gezegd en geschreven over deze plaat. Het is een album bestaande uit vier lange instrumentale suites. Alleen het laatste nummer 'Louder than words' is voorzien van zang. Maar zoals gezegd: het verveelt geen moment. En nee, The Endless River is ook geen voortkabbelende rivier, zoals sommigen het album al genoemd hebben. Sinds de release afgelopen vrijdag heb ik deze plaat al ontelbare keren gedraaid en hij verveelt geen moment. Nooit. Een ideale plaat bij het werk (lees schrijven van teksten), voor onderweg, om te relaxen en weg te dromen of om je in te verdiepen. Elke nieuwe luisterbeurt biedt weer iets nieuws. Voor zeer traditionele Floyd-adepten is er misschien te weinig spanning. Die missen misschien nog steeds Waters of de absolute hoofdrol voor het gitaarspel van Gilmour.
Waters is al drie decennia weg en Gilmour is wel degelijk aanwezig, maar heeft zichzelf toch enigszins weggecijferd voor het geluid van Richard Wright, de helaas in 2008 overleden toetsenist. De enige twee overgebleven leden David Gilmour en Nick Mason besloten om een heel pakket (20 uur) aan opnames - afkomstig van het Division Bell album uit 1994 - te beluisteren en op te poetsen. Het toetsenwerk van Wright staat dan ook centraal in deze ambient-achtige plaat.
Floyd zou Floyd niet zijn als het niet toch vele verwijzingen naar het verleden in deze plaat zou stoppen. It's what we Do lijkt op Shine on you crazy Diamond. We horen verder de herkenbare stijl van het complete The Wall album terug in Sum, maar ook in Allons-Y (dat duidelijk de stijl van Run like Hell heeft). Hoewel de toetsen van Wright de hoofdrol hebben gekregen, wist Gilmour toch heel veel van zijn briljante en herkenbare gitaarspel in het geheel te verwerken waardoor dit meer een typische Pink Floyd plaat is geworden dan The Division Bell.
Ik blijf dit meesterwerk dan ook draaien, telkens weer. En er is nog geen moment van verveling geweest. Ergens stemt de The Endless River ook tot treurnis; want eens te meer is duidelijk dat één van de belangrijkste acts uit de historie van de popmuziek definitief passé is. Dat waren ze misschien al sinds hun laatste tour in 1995, maar toch: die reünie op Live Aid 2, het meespelen van Gilmour bij Waters en vice versa zorgden telkens voor nieuwe hoop. 'Zonder het geluid van Wright zijn wij echter geen Pink Floyd meer," aldus een nuchtere Gilmour. Het is definitief voorbij. Pink Floyd rust vanaf nu voor eeuwig, maar wat hebben ze de wereld een prachtige erfenis achtergelaten; inclusief dit nieuwe album.
Cijfer: 9.2
Waters is al drie decennia weg en Gilmour is wel degelijk aanwezig, maar heeft zichzelf toch enigszins weggecijferd voor het geluid van Richard Wright, de helaas in 2008 overleden toetsenist. De enige twee overgebleven leden David Gilmour en Nick Mason besloten om een heel pakket (20 uur) aan opnames - afkomstig van het Division Bell album uit 1994 - te beluisteren en op te poetsen. Het toetsenwerk van Wright staat dan ook centraal in deze ambient-achtige plaat.
Floyd zou Floyd niet zijn als het niet toch vele verwijzingen naar het verleden in deze plaat zou stoppen. It's what we Do lijkt op Shine on you crazy Diamond. We horen verder de herkenbare stijl van het complete The Wall album terug in Sum, maar ook in Allons-Y (dat duidelijk de stijl van Run like Hell heeft). Hoewel de toetsen van Wright de hoofdrol hebben gekregen, wist Gilmour toch heel veel van zijn briljante en herkenbare gitaarspel in het geheel te verwerken waardoor dit meer een typische Pink Floyd plaat is geworden dan The Division Bell.
Ik blijf dit meesterwerk dan ook draaien, telkens weer. En er is nog geen moment van verveling geweest. Ergens stemt de The Endless River ook tot treurnis; want eens te meer is duidelijk dat één van de belangrijkste acts uit de historie van de popmuziek definitief passé is. Dat waren ze misschien al sinds hun laatste tour in 1995, maar toch: die reünie op Live Aid 2, het meespelen van Gilmour bij Waters en vice versa zorgden telkens voor nieuwe hoop. 'Zonder het geluid van Wright zijn wij echter geen Pink Floyd meer," aldus een nuchtere Gilmour. Het is definitief voorbij. Pink Floyd rust vanaf nu voor eeuwig, maar wat hebben ze de wereld een prachtige erfenis achtergelaten; inclusief dit nieuwe album.
Cijfer: 9.2
dinsdag 11 november 2014
Classic track van de week: R.E.M. Leaving New York
Ik ben niet direct een groot liefhebber van R.E.M. Maar er zijn momenten dat ik ze redelijk goed kan hebben. Albums van hun staan niet in mijn collectie. Het raakt me te weinig. Uitzonderingen daargelaten. Zoals met dit nummer: Leaving New York uit 2004. Een liedje met een verhaal.
In september 2005 ging een grote wens in vervulling. Eindelijk naar New York. Maar liefst elf dagen. Alles klopte. Alle belangrijke - of liever gezegd : de meest bekende - aspecten van The Big Apple kwamen voorbij. Broadway (inclusief - vanzelfsprekend - muziekgerelateerde musicals van Lennon en Elvis), Madison Square Garden (Rolling Stones gezien), Lady Liberty, Harlem (incl uitgebreide tour en kerkdienst), Wall Street, Ground Zero, avond- cq lichttrip, Greenwich Village, Empire State Building, Central Park et cetera, et cetera. Wat een stad. Een stad die inspireert. Het is een wereld op zichzelf. Amsterdam is geen Nederland, Londen is geen Engeland en New York is geen Amerika. Het zijn unieke steden. Buiten mijn eigen stad, mijn drie favoriete steden op deze wereld.
Er zijn veel prachtige nummers over New York geschreven. Sommige zijn zo treffend dat je als luisteraar soms het gevoel hebt echt bij het verhaal aanwezig te zijn. Liedjes met teksten die filmisch zijn beschreven. Met name Billy Joel en Bruce Springsteen hebben in de jaren 70 fantastische nummers over hun stad gemaakt.
Waarom dan nu de keuze voor Leaving New York van R.E.M? Het antwoord is simpel. Mijn MP3 speler stond op de shufflemodus op het moment van vertrek. Eenmaal redelijk op hoogte in de lucht, keek ik door het raam en had een fantastisch overzicht over Manhattan. Juist op dat moment kwam Leaving New York van REM op de MP3 speler voorbij. Toeval bestaat niet. Als ik dankzij mijn beeld vanuit de lucht al geen gevoel van weemoed had bij dit vertrek, dan gaf dit liedje het laatste zetje.
'Leaving New York, never easy. I saw the light fading out.'
Er zijn veel prachtige nummers over New York geschreven. Sommige zijn zo treffend dat je als luisteraar soms het gevoel hebt echt bij het verhaal aanwezig te zijn. Liedjes met teksten die filmisch zijn beschreven. Met name Billy Joel en Bruce Springsteen hebben in de jaren 70 fantastische nummers over hun stad gemaakt.
Waarom dan nu de keuze voor Leaving New York van R.E.M? Het antwoord is simpel. Mijn MP3 speler stond op de shufflemodus op het moment van vertrek. Eenmaal redelijk op hoogte in de lucht, keek ik door het raam en had een fantastisch overzicht over Manhattan. Juist op dat moment kwam Leaving New York van REM op de MP3 speler voorbij. Toeval bestaat niet. Als ik dankzij mijn beeld vanuit de lucht al geen gevoel van weemoed had bij dit vertrek, dan gaf dit liedje het laatste zetje.
'Leaving New York, never easy. I saw the light fading out.'
maandag 10 november 2014
Classic album van de week: Queensryche - Operation: MIndcrime
"Wat The Wall voor de jaren 70 was, dat is Operation: Mindcrime voor de jaren 80," zo las ik ten tijde van de release van dit album van de Amerikaanse band Queensryche in 1988. Ik snap deze mening en eigenlijk ben ik het daar mee eens. Met dat verschil dat het album van Pink Floyd echt baanbrekend was en niet alleen de generatie van toen, maar ook anno 2014 nog steeds mensen raakt. De invloed van The Wall was groter.
Toen ik gisteravond naar de integrale uitvoering van The Wall keek en luisterde in Poppodium Grenswerk, dwaalden mijn gedachten ook af en toe af naar dit meesterwerk. Er zijn overeenkomsten. Het is een conceptplaat. Maatschappijkritisch en briljant. 'Nadeel' voor deze Amerikaanse band is dat zij in het hoekje van Hardrock en Heavy Metal zitten. Dan zijn er complete volksstammen die je dan al niet meer serieus nemen. In dit geval onterecht. Operation: Mindcrime is gewoon één van de beste albums uit de historie van de pop- en rockmuziek. Het is een rock-opera waarin het verhaal van een afkickende drugsverslaafde wordt verteld. Een patiënt die teleurgesteld is in de maatschappij, door de zorg wordt gehersenspoeld en zich aansluit bij een protestbeweging. Een beweging tegen de heersende machthebbers van deze wereld.
De hoofdpersonen zijn patiënt Nikki, Dr. X, de priester Father William en de vertrouwenspersoon van Nikki, zuster Mary. Operation: Mindcrime is een album dat je moet ondergaan. Direct vanaf mijn kennismaking in de zomer van 1988 was ik onder de indruk. "Dit moet je horen, dit is geen muziek meer," zo oreerde ik tegen een vriend. "Waarom koop je het dan," zo luidde het nuchtere antwoord. "Die is er bij duidelijk nog niet klaar voor," dacht ik toen. Misschien wel begrijpelijk. Dit is geen dagelijkse kost, maar een luisterervaring die ook ruim 25 jaar later blijft boeien.
Queensryche heeft dit meesterwerk regelmatig integraal gespeeld. Net zoals Pink Floyd en Roger Waters deden met The Wall. Er is van deze conceptplaat zelfs een - minder indrukwekkend - tweede deel verschenen. De zanger Geoff Tate is na in de pers royaal uitgevochten strijd twee jaar geleden bij deze band vertrokken. Er volgde een lange juridische strijd over de naam Queensryche. De overgebleven bandleden hebben dit recht nu gekregen. Tate vormt een nieuwe band. De naam? Juist: Operation: Mindcrime. Daarmee legt hij de lat wel bijzonder hoog.
Rob
De hoofdpersonen zijn patiënt Nikki, Dr. X, de priester Father William en de vertrouwenspersoon van Nikki, zuster Mary. Operation: Mindcrime is een album dat je moet ondergaan. Direct vanaf mijn kennismaking in de zomer van 1988 was ik onder de indruk. "Dit moet je horen, dit is geen muziek meer," zo oreerde ik tegen een vriend. "Waarom koop je het dan," zo luidde het nuchtere antwoord. "Die is er bij duidelijk nog niet klaar voor," dacht ik toen. Misschien wel begrijpelijk. Dit is geen dagelijkse kost, maar een luisterervaring die ook ruim 25 jaar later blijft boeien.
Queensryche heeft dit meesterwerk regelmatig integraal gespeeld. Net zoals Pink Floyd en Roger Waters deden met The Wall. Er is van deze conceptplaat zelfs een - minder indrukwekkend - tweede deel verschenen. De zanger Geoff Tate is na in de pers royaal uitgevochten strijd twee jaar geleden bij deze band vertrokken. Er volgde een lange juridische strijd over de naam Queensryche. De overgebleven bandleden hebben dit recht nu gekregen. Tate vormt een nieuwe band. De naam? Juist: Operation: Mindcrime. Daarmee legt hij de lat wel bijzonder hoog.
Rob
zondag 9 november 2014
Freestyle Column: Integrale uitvoering The Wall in Grenswerk Venlo
Wat was ik vooraf sceptisch. Sterker, ik wilde in eerste instantie niet eens gaan. Venloos nieuwste poppodium Grenswerk kondigde eerder dit najaar aan dat Pink Floyd's The Wall een integrale uitvoering zou krijgen; precies in het weekend dat de val van de Berlijnse muur 25 jaar geleden was. Dit weekend dus.
Waarom was ik sceptisch? Het album van de Britse band is een dusdanig meesterwerk - misschien wel één van de beste albums uit de historie van de popmuziek - dat iemand van verrekte goede huize moet komen, wil men dit Magnus Opus weten te benaderen. Ten tweede zag ik een aantal jaren geleden de integrale uitvoering in het Arnhemse Gelredome door de meester - Roger Waters - zelf. Een van de meest indrukwekkende spektakelstukken die ik ooit op een podium zag. Ook het feit dat er andere Limburgse muzikanten een bijdrage leverden, maakten het voor mij twijfelachtig. "Als het maar geen carnavalesk gebeuren wordt," zo dacht ik vooraf enigszins bevreesd. Tenslotte ben ik geen fan van coverbands. Ik waardeer wat ze doen, maar je zult mij niet snel bij een tributeband zien. Ik prefereer het origineel.
De enthousiaste geluiden vooraf en het rumoer onder muziekliefhebbers in Venlo zorgden ervoor dat ik toch een kaartje kocht. Als dit het topic van het weekend werd, wilde ik toch een goed gefundeerde mening geven. En daarom stond ik vanavond bij de tweede uitvoering in Grenswerk. Voor het Venlose stadhuis verscheen afgelopen vrijdag al een muur als eerbetoon aan het 25-jarig jubileum van deze historische dag, maar ook in relatie tot de uitvoering in het poppodium. Ik zal beginnen met de conclusie. Onder de streep blijft een ruime voldoende over. Met name muzikaal en theatraal was het subliem, uitstekend en imponerend. Dat staat als een huis. Het waren echter de door mij vooraf gevreesde elementen die af en toe voor een bedenkelijke blik zorgden. Met name de opening was voor mij lastig te verteren en was er debet aan dat ik een tijdje nodig had om het geheel weer positief te zien. De opkomst van een jongeman met een trompet (ik vreesde echt even het Bronsgroen Eikenhout te moeten verwerken) plus het te dik aangezette gedicht door de stadsdichteres; het was aan mij niet besteed.
Natuurlijk mag iedereen met een uitvoering doen wat hij of zij wil; daarvoor is het kunst. Bovendien waren het voetnoten in de totale uitvoering, maar juiste die kleine zaken kunnen iets groots neerhalen. De opkomst van de eerste zanger was direct pijnpunt nummer drie. Ja, het hoorde bij de bombast en het theatrale aspect. De manier waarop hij het publiek direct probeerde te bespelen, deed mij aan Bruce Dickinson van Iron Maiden denken. Een wilde frontman met gebalde vuisten. Drie minpunten, drie voetnoten, maar wel in amper 2 minuten tijd. Bovendien was ik verre van onder de indruk van zijn zangkunsten. Geen sterk begin derhalve.
Ergens vanaf Mother was ik weer bij zinnen. Ik telde deze avond vier zangers, waarvan er één volgens mij echt van deze Limburgse Tribute band The Pink Floyd Sound zelf was. Dat was ook direct de beste. Bij één van de andere heren had ik het gevoel dat hij bij andere projecten iets in de Metalsfeer doet. Zijn zang paste m.i. niet bij The Wall. Ook het vriendelijke en lieflijke oerlimburgse woord van welkom tussen de serieuze nummers van deel 1 door, was pijnlijk. "Hallo, leuk det geur d'r allemaol ziet." Het paste niet. Ik vond het zelfs pijnlijk. Alsof iemand een fantastische speech neerzet en plots een compleet foute opmerking plaatst. Wie bezig is met een integrale uitvoering van een bepaald stuk, stapt niet uit zijn rol.
Ja, het is muggenziften en ik ben nu ook klaar met zeuren. Het waren allemaal details. Maar voor mij wel op bepalende momenten. Maar goed, ze waren allemaal verwerkt in deel 1 van deze uitvoering en ik ben eerlijk genoeg om te zeggen dat ik voor de pauze toch niet doof was voor het fantastische muzikale aspect. En ook de showelementen waren gewoon van een akelig hoog niveau. Licht, geluidseffecten, videobeelden. Alles klopte; het was top.
In deel 2 nam ik mindere zang voor lief en genoot van alle pluspunten. De bijdrage van Kamerkoor Cantate was een wezenlijke en maakte indruk. De zanger van The Pink Floyd Sound zelf wist met name tijdens Comforably Numb de show te stelen: niet alleen als zanger, maar ook als gitarist.
De verrassing van de avond kwam op het einde. Het publiek werd uitgenodigd om samen met de band naar het stadhuis - om de hoek van het poppodium - te gaan om daar de show te beëindigen en de geplaatste muur ter plekke figuurlijk te slopen. In een aantal typisch Oostduitse voertuigen vertrok de band en gevolg naar de Markt. De ruim 550 bezoekers in een optocht er achteraan om voor het stadhuis deze toch historische avond af te sluiten. Inclusief verzoeknummer: Wish you Were Here, dat dus niet op The Wall staat, maar wel paste bij dit bijzondere slotakkoord.
Onder de streep dus toch groot respect en een ruime voldoende. De pijnpunten zijn persoonlijk en misschien leg ik de lat te hoog, maar uiteindelijk overheerst dus een positief gevoel. Het getuigt van lef dat zowel de mensen van Grenswerk als de tributeband dit aandurfden.
Rob
Waarom was ik sceptisch? Het album van de Britse band is een dusdanig meesterwerk - misschien wel één van de beste albums uit de historie van de popmuziek - dat iemand van verrekte goede huize moet komen, wil men dit Magnus Opus weten te benaderen. Ten tweede zag ik een aantal jaren geleden de integrale uitvoering in het Arnhemse Gelredome door de meester - Roger Waters - zelf. Een van de meest indrukwekkende spektakelstukken die ik ooit op een podium zag. Ook het feit dat er andere Limburgse muzikanten een bijdrage leverden, maakten het voor mij twijfelachtig. "Als het maar geen carnavalesk gebeuren wordt," zo dacht ik vooraf enigszins bevreesd. Tenslotte ben ik geen fan van coverbands. Ik waardeer wat ze doen, maar je zult mij niet snel bij een tributeband zien. Ik prefereer het origineel.
Natuurlijk mag iedereen met een uitvoering doen wat hij of zij wil; daarvoor is het kunst. Bovendien waren het voetnoten in de totale uitvoering, maar juiste die kleine zaken kunnen iets groots neerhalen. De opkomst van de eerste zanger was direct pijnpunt nummer drie. Ja, het hoorde bij de bombast en het theatrale aspect. De manier waarop hij het publiek direct probeerde te bespelen, deed mij aan Bruce Dickinson van Iron Maiden denken. Een wilde frontman met gebalde vuisten. Drie minpunten, drie voetnoten, maar wel in amper 2 minuten tijd. Bovendien was ik verre van onder de indruk van zijn zangkunsten. Geen sterk begin derhalve.
Ja, het is muggenziften en ik ben nu ook klaar met zeuren. Het waren allemaal details. Maar voor mij wel op bepalende momenten. Maar goed, ze waren allemaal verwerkt in deel 1 van deze uitvoering en ik ben eerlijk genoeg om te zeggen dat ik voor de pauze toch niet doof was voor het fantastische muzikale aspect. En ook de showelementen waren gewoon van een akelig hoog niveau. Licht, geluidseffecten, videobeelden. Alles klopte; het was top.
De verrassing van de avond kwam op het einde. Het publiek werd uitgenodigd om samen met de band naar het stadhuis - om de hoek van het poppodium - te gaan om daar de show te beëindigen en de geplaatste muur ter plekke figuurlijk te slopen. In een aantal typisch Oostduitse voertuigen vertrok de band en gevolg naar de Markt. De ruim 550 bezoekers in een optocht er achteraan om voor het stadhuis deze toch historische avond af te sluiten. Inclusief verzoeknummer: Wish you Were Here, dat dus niet op The Wall staat, maar wel paste bij dit bijzondere slotakkoord.
Onder de streep dus toch groot respect en een ruime voldoende. De pijnpunten zijn persoonlijk en misschien leg ik de lat te hoog, maar uiteindelijk overheerst dus een positief gevoel. Het getuigt van lef dat zowel de mensen van Grenswerk als de tributeband dit aandurfden.
Rob
zaterdag 8 november 2014
Toptracks van de week: Pink Floyd, Simple Minds,Guy Smeets, Robin Gibb, Joe Bonamassa
Op zaterdag dus de liedjes die het verdienen om gehoord te worden. Vaak albumtracks, soms de singles. Maar aangezien de singles die ik goed vind, niet meer in de hitlijsten zijn terug te vinden, verdienen ze alle aandacht. Dus ook hier
Pink Floyd - Louder than Words
De cd-recensie van The Endless River volgt woensdag. Sinds een tijdje is deze track al beluisteren. Het enige nummer van dit laatste Floyd album waarop gezongen wordt. De stem van Gilmour is weer uit duizenden herkenbaar. Sfeervol, zoals we van deze groep gewend zijn. Zelfs na een stilte van 20 jaar.
Simple Minds - Blindfolded
Met hun nieuwe album Big Music grijpen de Simple Minds terug op het geluid van voor het allergrootste succes. Meer electro dus. Een stijl die voor het laatst op New Gold Dream te horen was. Daarna volgden de echte grote rockhits als Don't You, Alive & Kicking et cetera. Voor de liefhebbers van het eerste uur - ook al zal het nooit meer zo klinken - als toen, is dat toch een aangename verrassing.
Guy Smeets Band - I Just Don't Care
Afgelopen woensdag was er al de terecht juichende recensie van het debuutalbum van de Guy Smeets Band, vandaag komt de videoclip hier voorbij. Een grappige clip van een nummer dat bij de bezoekers van de concerten al is uitgegroeid tot een meezinger van formaat.
Robin Gibb - Don't Cry Alone
Een requiem van deze ex-Bee Gee. Een absolute tranentrekker, maar oh zo mooi. Opgenomen samen met The London Philharmonic Orchestra. Soms kan triestheid prachtig zijn. Het feit dat Robin niet meer onder ons is, maakt de lading van dit liedje extra zwaar.
Joe Bonamassa - Love ain't a Lovesong
Uptempo Bluesrock met vette blazerspartijen. Een swingend nummer dat terug is te vinden op het meest recente album van meestergitarist Joe Bonamassa. Commercieel verantwoord? Ja. Lekker? Absoluut. Hitpotentie? Niet in de wereld van moderne hitlijsten waar DJ's, Hiphop en RnB de dienst uitmaken, maar voor alle andere muziekliefhebbers is dit verplichte kost. Voor Rockers, maar ook voor brave huisvaders en -moeders.
vrijdag 7 november 2014
Muzieknieuws: The Band, Bob Dylan, Supergroep & ELO
Garth Hudson bezoekt de Big Pink
Afgelopen week verscheen deel 11 van de inmiddels legendarische Bootleg Series van Bob Dylan. Deze keer ging het om de complete opnames die Dylan samen met The Band maakte in de zomer van 1967. De box verscheen als 2-cd versie maar ook met zes schijfjes voor de verzamelaar die alles compleet wil hebben. In onderstaande video bezoekt Garth Hudson (ex bandlid van The Band) voor het eerst sinds die zomer The Big Pink, het huis waar deze opnames plaatsvonden.
De ultieme supergroep
Het zou de supergroep zijn geworden die alle andere supergroepen tot bijna nul had gereduceerd. Bob Dylan had in de zomer van 1969 plannen om een plaat te maken met zowel The Beatles als The Rolling Stones. Dat beweert althans producer Glyn Johns in zijn nieuwe boek 'Sound Man'. Hoewel een aantal bandleden aan beide zijden het een topplan vonden, waren McCartney en Jagger tegen dit idee. Of het slim was om het niet te doen, of de misser van de eeuw? We zullen het nooit weten.
Comeback voor ELO?
Jeff Lynne zou bezig zijn met de opnames van een nieuwe album voor The Electric Light Orchestra, ook wel bekend als E.L.O. Tevens zou hij plannen hebben om volgend jaar weer met deze band te gaan touren. De plannen zijn ontstaan nadat hij afgelopen zomer voor het eerst in 28 jaar weer op het podium stond. Dit gebeurde in het Londense Hyde Park.
Afgelopen week verscheen deel 11 van de inmiddels legendarische Bootleg Series van Bob Dylan. Deze keer ging het om de complete opnames die Dylan samen met The Band maakte in de zomer van 1967. De box verscheen als 2-cd versie maar ook met zes schijfjes voor de verzamelaar die alles compleet wil hebben. In onderstaande video bezoekt Garth Hudson (ex bandlid van The Band) voor het eerst sinds die zomer The Big Pink, het huis waar deze opnames plaatsvonden.
De ultieme supergroep
Het zou de supergroep zijn geworden die alle andere supergroepen tot bijna nul had gereduceerd. Bob Dylan had in de zomer van 1969 plannen om een plaat te maken met zowel The Beatles als The Rolling Stones. Dat beweert althans producer Glyn Johns in zijn nieuwe boek 'Sound Man'. Hoewel een aantal bandleden aan beide zijden het een topplan vonden, waren McCartney en Jagger tegen dit idee. Of het slim was om het niet te doen, of de misser van de eeuw? We zullen het nooit weten.
Comeback voor ELO?
Jeff Lynne zou bezig zijn met de opnames van een nieuwe album voor The Electric Light Orchestra, ook wel bekend als E.L.O. Tevens zou hij plannen hebben om volgend jaar weer met deze band te gaan touren. De plannen zijn ontstaan nadat hij afgelopen zomer voor het eerst in 28 jaar weer op het podium stond. Dit gebeurde in het Londense Hyde Park.
donderdag 6 november 2014
KISS The Rolling Beatle : De liefde voor Hardrock, Metal en dus ook Metallica
Het is allemaal de schuld van KISS. Was ik als dreumes niet vatbaar geweest voor het virus van deze geschminkte heren, dan zou mijn muzikale smaak er heel anders uit hebben gezien. Dankzij KISS kwam ik in contact met Van Halen, AC/DC, Motorhead, Iron Maiden, Judas Priest, Saxon en… Metallica.
Eigenlijk stonden de jaren 80 voor mij in het teken van de hardere muzieksoort. Hoewel ik andere stijlen nooit uit het oog ben verloren (top-40, Soul, Disco, Funk, maar ook sixtiesmuziek en nog veel meer) bepaalde de Hardrock en Heavy Metal (zoals dat toen nog heel eenvoudig werd genoemd) grotendeels mijn koers. Ik vloog nooit echt uit bocht. Harder dan acts als Maiden, Priest en Motorhead werd het niet snel. Ik las erover in het metaltijdschrift Aardschok (toen nog een undergroundblaadje), vond het fascinerend om die rare heren uit de death, speed en trashmetal te zien; maar echte liefde is het nooit tussen ons geworden. Ik koos later eerder voor de Def Leppards en Bon Jovi's van deze wereld dan voor acts Testament en Slayer.
Zoals al eerder hier vermeld: downloaden bestond niet. Bovendien was die stevigere muziek niet populair op de radio. Hoogtepunt wasvoor mij het moment toen medio jaren 80 de Britse soldatenzender BFBS op maandagavond in een speciaal programma twee uur achter elkaar hardrock- en metalmuziek liet horen. Daar leerde ik veel bands pas echt kennen. Bands waarover ik tot dat moment alleen in Aardschok las. Tot de grootste herrieschoppers behoorde toen Metallica. De eerste track van deze Trashmetalact die ooit tot mij doordrong was Phantom Lord. Afkomstig van hun debuutalbum. Hoewel ik geen liefhebber van Trashmetal was, fascineerde de sound van deze band mij juist wel. Toen ik in de zomer van 1984 van vakantie terugkeerde, startte traditioneel de zoektocht naar nieuw plaatwerk. Het vakantiegeld werd niet in zonnige oorden besteed, maar al jaren kocht ik bij thuiskomst liever een aantal nieuwe elpees. Bij het binnenwandelen van de plaatselijke platenboer zaten daar vier heren naast elkaar op een barkrukje met een koptelefoon. Alle vier lang haar, spijkerjasje, studs en opnaaiemblemen. En alle vier hadden ze hetzelfde album in hun handen: Ride the Lightning van Metallica. Net die dag of dat weekend uitgekomen.
Dat beeld is mij altijd bij gebleven. De vier heren hoorden niet bij elkaar, maar er was duidelijk een band. Die blauwe hoes fascineerde mij. Toch kocht ik het album niet. Metallica en Slayer; dat waren niet alleen de hardst spelende, maar ook de snelst spelende acts. Rotherrie dus. Al kende ik Phantom Lord; een heel album van dit werk, leek mij te veel van het goede.
Misschien wel diezelfde maandagavond of anders een week later kwam bij die BFBS radioshow de nieuwe Metallica aan bod. For Whom the Bell Tolls werd gedraaid. En weer was ik onder de indruk. Dit was anders, dit was iets nieuws, maar dit was ook vooral heel erg bijzonder. Via een schoolvriendje kreeg ik de plaat op een cassettebandje en sindsdien groeide de liefde. Twee jaar later met de release van Master of Puppets was het 'definitief aan' tussen Metallica en mij. Sindsdien behoren ze tot mijn favoriete acts. In 1996 zag ik ze pas voor het eerst live. In de Jaarbeurshal te Utrecht. Vooraan, tegen het podium. Metallica speelde toen en nu nog steeds vol vuur. Plaatwerk mag in de 21e eeuw dan schaars zijn. Live behoren ze nog steeds tot de allerbesten. Tijdens die avond in Utrecht kwam ook dat nummer van Ride the Lightning voorbij: For Whom the Bell Tolls. Het is één van de vele hoogtepunten tijdens mijn muzikale zoektocht. Toch bedankt hiervoor KISS.
Rob
Eigenlijk stonden de jaren 80 voor mij in het teken van de hardere muzieksoort. Hoewel ik andere stijlen nooit uit het oog ben verloren (top-40, Soul, Disco, Funk, maar ook sixtiesmuziek en nog veel meer) bepaalde de Hardrock en Heavy Metal (zoals dat toen nog heel eenvoudig werd genoemd) grotendeels mijn koers. Ik vloog nooit echt uit bocht. Harder dan acts als Maiden, Priest en Motorhead werd het niet snel. Ik las erover in het metaltijdschrift Aardschok (toen nog een undergroundblaadje), vond het fascinerend om die rare heren uit de death, speed en trashmetal te zien; maar echte liefde is het nooit tussen ons geworden. Ik koos later eerder voor de Def Leppards en Bon Jovi's van deze wereld dan voor acts Testament en Slayer.
Dat beeld is mij altijd bij gebleven. De vier heren hoorden niet bij elkaar, maar er was duidelijk een band. Die blauwe hoes fascineerde mij. Toch kocht ik het album niet. Metallica en Slayer; dat waren niet alleen de hardst spelende, maar ook de snelst spelende acts. Rotherrie dus. Al kende ik Phantom Lord; een heel album van dit werk, leek mij te veel van het goede.
Misschien wel diezelfde maandagavond of anders een week later kwam bij die BFBS radioshow de nieuwe Metallica aan bod. For Whom the Bell Tolls werd gedraaid. En weer was ik onder de indruk. Dit was anders, dit was iets nieuws, maar dit was ook vooral heel erg bijzonder. Via een schoolvriendje kreeg ik de plaat op een cassettebandje en sindsdien groeide de liefde. Twee jaar later met de release van Master of Puppets was het 'definitief aan' tussen Metallica en mij. Sindsdien behoren ze tot mijn favoriete acts. In 1996 zag ik ze pas voor het eerst live. In de Jaarbeurshal te Utrecht. Vooraan, tegen het podium. Metallica speelde toen en nu nog steeds vol vuur. Plaatwerk mag in de 21e eeuw dan schaars zijn. Live behoren ze nog steeds tot de allerbesten. Tijdens die avond in Utrecht kwam ook dat nummer van Ride the Lightning voorbij: For Whom the Bell Tolls. Het is één van de vele hoogtepunten tijdens mijn muzikale zoektocht. Toch bedankt hiervoor KISS.
Rob
woensdag 5 november 2014
Recensie van de week : Guy Smeets Band - Guy Smeets Band
"Dit is meer dan zomaar een regionaal bandje." Dat waren mijn gedachten toen ik afgelopen zomer de Guy Smeets Band voor het eerst live aan het werk zag. De sound, de liedjes, de kwaliteit en de uitstraling van de muzikanten zelf: alles klopte. Voor wie ze nog niet kent: deze Bluesrock formatie is samengesteld rondom de 16-jarige Limburgse stergitarist Guy Smeets. Het gemak waarmee hij zijn gitaar bespeelt is zowel abnormaal als fenomenaal.
Na twee jaren van veel touren vond afgelopen zondag de presentatie plaats van hun titelloze debuutalbum. In een volgepakt Poppodium Grenswerk te Venlo overhandigde Pinkpop baas Jan Smeets (geen familie) het album aan de band. Een band vol gevestigde muzikanten. En dat is opvallend. Waar een andere Nederlandse stergitarist als Adje Vandenberg bij zijn nieuwe formatie Moonkings er als oude rot voor kiest om met een stel jonge honden samen te werken, daar kiest Smeets er als jonge hond voor om met oude rotten samen te werken. Zo vinden we hier Herm Klaassens (ex Bintangs) op drums, Colly Franssen (ex Jan Akkerman en Ian Siegel) op keyboards, Rob van der Sluis (ex De Cathouse Bluesband) als zanger en Nick McGrath (ex Action in DC) op bas terug in de band.
De professionele sound van de liveshows is ook op deze eerste plaat absoluut aanwezig. Een plaat die gevuld is met eigen werk plus een aantal covers (o.a Cream en Alvin Lee). Laat ik er niet omheen draaien en met de deur in huis vallen: de Guy Smeets Band heeft gewoon een wereldplaat gemaakt. Er is met de beste wil van de wereld geen enkel zwak nummer op te vinden. Dat is een prestatie van formaat die veel groten der aarde vaak niet weten te halen. Het album opent direct retestrak met een aantal funky rockende tracks als Green Light Girl en Get a Life. Heerlijke songs die al bij de eerste luisterbeurt blijven hangen. Opvallend bij deze openingsnummers is het strakke drumwerk en de stuwende basloopjes die de rest van de band swingend en smakelijk meetrekken. Het eerste deel van de cd zit vol potentiële hits. Zoals ook I Just Don't Care waarvan inmiddels een videoclip is gemaakt. De doorleefde zang van Van der Sluis lijkt gemaakt voor deze pakkende bluesrock tracks.
Op het tweede deel van dit debuutalbum wordt meer gas teruggenomen en vinden we nummers met een langere speelduur. Dat betekent echter allerminst dat het ook maar ergens saai dreigt te worden. Integendeel. Want juist bij deze meer uitgewerkte songs mag de jeugdige meester Mr. Guy Smeets zichzelf nog meer in de picture zetten. Het is vooral de souplesse waarmee deze 16-jarige gitaargod speelt. Wat live al opviel, is ook hier hoorbaar. Smeets speelt met het grootste gemak van de wereld zijn loops, riffs en solo's. Pakkend, swingend, technisch. Hij speelt zoals Messi tijdens zijn beste wedstrijden voetbalt. Smeets soleert overal met hoorbaar plezier doorheen. Zijn gitaarspel valt juist in die lange meer ingetogen stukken nog meer op. Luister maar eens naar de laatste minuten van Dreams en So Many Roads. Dankzij het prettige keyboardwerk van Franssen zorgt deze combi ervoor dat dit Blues op zijn best is.
Zo is bijvoorbeeld bij een nummer als Bluest Blues het verdriet in alle lagen voelbaar, maar dat is tevens de kracht van deze formidabele lange Bluesrockballad. Dear Love is een opvallende poppy maar pakkende afsluiter. De samenzang doet mij denken aan het meer melodieuze werk van een aantal latere Whitesnake tracks. Zoals ook deze band rondom David Coverdale erin slaagt een simpel melodieus liedje (luister eens naar Fare Thee Well en One of These Days van hun laatste plaat Forevermore)om te zetten in een feelgood poprock song. Eigenlijk klopt het gewoon allemaal wat de Guy Smeets Band laat horen. Daarmee leggen ze wel direct de lat hoog voor een opvolger.
Nu moet ik voor deze positieve recensie en het hoge cijfer natuurlijk verantwoording afleggen omdat zanger en naamgenoot Rob van der Sluis mijn buurman is. Maar geloof me op mijn woord als ik zeg dat dit er geen mallemoer mee te maken heeft. Ik zie of spreek hem nauwelijks. Want als ik al bij hem zou willen aankloppen dan ben ik - ondanks het feit dat we samen de enige bewoners zijn van hetzelfde prachtige monumentale pand in het centrum van Venlo -minutenlang onderweg. Hoe dat kan? Zoek dat maar eens uit. Nee, deze positieve recensie heeft met dat buurmanschap niets te maken. Dit debuutalbum is gewoon van ongekend hoog niveau en verplichte kost voor elke liefhebber van dit genre. Chapeau! Petje af! Hulde! Er ligt een mooie toekomst voor Guy met zijn ervaren bandleden in het verschiet.
Cijfer: 9.0
De schitterende foto's hieronder zijn gemaakt door Janneke Michels tijdens de cd-presentatie van afgelopen zondag in Grenswerk. Klik op www.jannekemichels.nl voor meer fraai beeldwerk.
De professionele sound van de liveshows is ook op deze eerste plaat absoluut aanwezig. Een plaat die gevuld is met eigen werk plus een aantal covers (o.a Cream en Alvin Lee). Laat ik er niet omheen draaien en met de deur in huis vallen: de Guy Smeets Band heeft gewoon een wereldplaat gemaakt. Er is met de beste wil van de wereld geen enkel zwak nummer op te vinden. Dat is een prestatie van formaat die veel groten der aarde vaak niet weten te halen. Het album opent direct retestrak met een aantal funky rockende tracks als Green Light Girl en Get a Life. Heerlijke songs die al bij de eerste luisterbeurt blijven hangen. Opvallend bij deze openingsnummers is het strakke drumwerk en de stuwende basloopjes die de rest van de band swingend en smakelijk meetrekken. Het eerste deel van de cd zit vol potentiële hits. Zoals ook I Just Don't Care waarvan inmiddels een videoclip is gemaakt. De doorleefde zang van Van der Sluis lijkt gemaakt voor deze pakkende bluesrock tracks.
Op het tweede deel van dit debuutalbum wordt meer gas teruggenomen en vinden we nummers met een langere speelduur. Dat betekent echter allerminst dat het ook maar ergens saai dreigt te worden. Integendeel. Want juist bij deze meer uitgewerkte songs mag de jeugdige meester Mr. Guy Smeets zichzelf nog meer in de picture zetten. Het is vooral de souplesse waarmee deze 16-jarige gitaargod speelt. Wat live al opviel, is ook hier hoorbaar. Smeets speelt met het grootste gemak van de wereld zijn loops, riffs en solo's. Pakkend, swingend, technisch. Hij speelt zoals Messi tijdens zijn beste wedstrijden voetbalt. Smeets soleert overal met hoorbaar plezier doorheen. Zijn gitaarspel valt juist in die lange meer ingetogen stukken nog meer op. Luister maar eens naar de laatste minuten van Dreams en So Many Roads. Dankzij het prettige keyboardwerk van Franssen zorgt deze combi ervoor dat dit Blues op zijn best is.
Zo is bijvoorbeeld bij een nummer als Bluest Blues het verdriet in alle lagen voelbaar, maar dat is tevens de kracht van deze formidabele lange Bluesrockballad. Dear Love is een opvallende poppy maar pakkende afsluiter. De samenzang doet mij denken aan het meer melodieuze werk van een aantal latere Whitesnake tracks. Zoals ook deze band rondom David Coverdale erin slaagt een simpel melodieus liedje (luister eens naar Fare Thee Well en One of These Days van hun laatste plaat Forevermore)om te zetten in een feelgood poprock song. Eigenlijk klopt het gewoon allemaal wat de Guy Smeets Band laat horen. Daarmee leggen ze wel direct de lat hoog voor een opvolger.
Nu moet ik voor deze positieve recensie en het hoge cijfer natuurlijk verantwoording afleggen omdat zanger en naamgenoot Rob van der Sluis mijn buurman is. Maar geloof me op mijn woord als ik zeg dat dit er geen mallemoer mee te maken heeft. Ik zie of spreek hem nauwelijks. Want als ik al bij hem zou willen aankloppen dan ben ik - ondanks het feit dat we samen de enige bewoners zijn van hetzelfde prachtige monumentale pand in het centrum van Venlo -minutenlang onderweg. Hoe dat kan? Zoek dat maar eens uit. Nee, deze positieve recensie heeft met dat buurmanschap niets te maken. Dit debuutalbum is gewoon van ongekend hoog niveau en verplichte kost voor elke liefhebber van dit genre. Chapeau! Petje af! Hulde! Er ligt een mooie toekomst voor Guy met zijn ervaren bandleden in het verschiet.
Cijfer: 9.0
De schitterende foto's hieronder zijn gemaakt door Janneke Michels tijdens de cd-presentatie van afgelopen zondag in Grenswerk. Klik op www.jannekemichels.nl voor meer fraai beeldwerk.
dinsdag 4 november 2014
Classic track van de week: Anita Meijer - Why tell me Why?
Waarom tussen alle gitaarbands die hier voorbij komen niet direct een ontzettend foute Guilty Pleasure stoppen? Inderdaad, waarom niet. Bij de release van deze plaat was het not done om dit goed te vinden. Later stond deze plaat voor mij gelijk aan de sfeer bij foute feestjes waar jolijt, inhaken en meezingen plus schijtlolligheid centraal staan.
Maar sinds een aantal jaren denk ik telkens weer opnieuw bij het horen van dit nummer: wat zit dit verdomde briljant in elkaar. De arrangementen, de melodie, de zang, het gospelkoortje; alles klopt. En dat gewoon van Nederlandse bodem. Een foute plaat uit de jaren 80? Zal best, maar oh wat is dit goed.
Een aantal jaren geleden was ik weer eens voor een aantal dagen bij mijn familie in Amsterdam. Er was een feest in de stad, vraag me niet meer welk. We liepen vanaf de Utrechtse Straat richting Rembrandtplein en hoorde muziek. Het waren bekende klanken. "Dat lijkt wel Anita Meyer die daar zingt," zo zei ik tegen mijn neef en zijn vrouw. Een stukje verder op het Rembrandtplein knikten ze bevestigend: "Je kon wel eens gelijk hebben." Yep, het was haar. Ze was bezig een andere oude hit af te ronden.
Net toen we langs het podium liepen, zette Anita deze nummer-1 hit in. De duizenden toeschouwers op het Rembrandtplein lieten een vreugdekreet horen. Het leek op een oerkreet van herkenning, emotie, geluk en oprechte blijdschap. De sfeer werd jolijtig, mensen pakten elkaar bij de arm, zongen mee en waren oprecht vrolijk. En ik? Ik had kippenvel. Kippenvel over mijn hele lijf en zong ook mee. Wat een plaat!
Check de clip in heerlijk foute jaren 80 stijl. Fantastisch!
Maar sinds een aantal jaren denk ik telkens weer opnieuw bij het horen van dit nummer: wat zit dit verdomde briljant in elkaar. De arrangementen, de melodie, de zang, het gospelkoortje; alles klopt. En dat gewoon van Nederlandse bodem. Een foute plaat uit de jaren 80? Zal best, maar oh wat is dit goed.
Een aantal jaren geleden was ik weer eens voor een aantal dagen bij mijn familie in Amsterdam. Er was een feest in de stad, vraag me niet meer welk. We liepen vanaf de Utrechtse Straat richting Rembrandtplein en hoorde muziek. Het waren bekende klanken. "Dat lijkt wel Anita Meyer die daar zingt," zo zei ik tegen mijn neef en zijn vrouw. Een stukje verder op het Rembrandtplein knikten ze bevestigend: "Je kon wel eens gelijk hebben." Yep, het was haar. Ze was bezig een andere oude hit af te ronden.
Net toen we langs het podium liepen, zette Anita deze nummer-1 hit in. De duizenden toeschouwers op het Rembrandtplein lieten een vreugdekreet horen. Het leek op een oerkreet van herkenning, emotie, geluk en oprechte blijdschap. De sfeer werd jolijtig, mensen pakten elkaar bij de arm, zongen mee en waren oprecht vrolijk. En ik? Ik had kippenvel. Kippenvel over mijn hele lijf en zong ook mee. Wat een plaat!
Check de clip in heerlijk foute jaren 80 stijl. Fantastisch!
Abonneren op:
Posts (Atom)