Classic track van de week: Anita Meijer - Why tell me Why?

Waarom tussen alle gitaarbands die hier voorbij komen niet direct een ontzettend foute Guilty Pleasure stoppen? Inderdaad, waarom niet. Bij de release van deze plaat was het not done om dit goed te vinden. Later stond deze plaat voor mij gelijk aan de sfeer bij foute feestjes waar jolijt, inhaken en meezingen plus schijtlolligheid centraal staan. 

Maar sinds een aantal jaren denk ik telkens weer opnieuw bij het horen van dit nummer: wat zit dit verdomde briljant in elkaar. De arrangementen, de melodie, de zang, het gospelkoortje; alles klopt. En dat gewoon van Nederlandse bodem. Een foute plaat uit de jaren 80? Zal best, maar oh wat is dit goed.

Een aantal jaren geleden was ik weer eens voor een aantal dagen bij mijn familie in Amsterdam. Er was een feest in de stad, vraag me niet meer welk. We liepen vanaf de Utrechtse Straat richting Rembrandtplein en hoorde muziek. Het waren bekende klanken. "Dat lijkt wel Anita Meyer die daar zingt," zo zei ik tegen mijn neef en zijn vrouw. Een stukje verder op het Rembrandtplein knikten ze bevestigend: "Je kon wel eens gelijk hebben." Yep, het was haar. Ze was bezig een andere oude hit af te ronden.

Net toen we langs het podium liepen, zette Anita deze nummer-1 hit in. De duizenden toeschouwers op het Rembrandtplein lieten een vreugdekreet horen. Het leek op een oerkreet van herkenning, emotie, geluk en oprechte blijdschap. De sfeer werd jolijtig, mensen pakten elkaar bij de arm, zongen mee en waren oprecht vrolijk. En ik? Ik had kippenvel. Kippenvel over mijn hele lijf en zong ook mee. Wat een plaat!

Check de clip in heerlijk foute jaren 80 stijl. Fantastisch!

Classic album van de week: Rolling Stones - Tattoo You

Het was geen liefde op het eerste gezicht tussen The Rolling Stones en mij. De eerste kennismaking was Miss You en daarvan was ik allerminst onder de indruk. Muziek van onder andere Grease, Supertramp, Queen en Status Quo was veel meer mijn ding. De tweede hit van Jagger & Co die ik leerde kennen, sprak mij veel meer aan: Respectable. Een smerige rocker voorzien van een clip die een baldadige band liet zien. Dat deed mij meer dan het nichterige Miss You. Die zanger met die rare stem. Nee, niks voor mij.

Het volgende Stones-album 'Emotional Rescue' ging eigenlijk volledig aan mij voorbij, maar weer een jaar later sloeg de vlam in de pan. De nieuwe single Start me Up veranderde alles. Wat een plaat. Wat een hit. Wat een eerlijk uptempo rocknummer. Niet alleen bij mij was duidelijk dat The Rolling Stones een klassieker op de wereld hadden losgelaten, bijna iedereen leek Jagger & Co weer massaal te omarmen, want al in 1981 werden de heren als oudjes weggezet. De band startte een nieuwe wereldtournee en Tattoo You zag het levenslicht. Een nieuwe Stonesplaat en wat voor één. Volgens velen de laatste echte goede plaat die ze hebben gemaakt. Daar kun je over discussiëren, maar ik begrijp wel wat de critici bedoelen. De pogingen die volgden brachten veel goede nummers, maar klassiekers kwamen niet meer voorbij. Ook live teren The Rolling Stones nog steeds grotendeels op werk uit de eerste twee decennia. Dus zeg maar de periode 1962-1981. Hits volgden nog wel, maar klassiekers zijn het zeker niet meer. 

Terug naar het vroege najaar van 1981. Terug naar de release van Tattoo You. Omdat Start me Up mij zo vol in het muzikale hart wist te raken, moest en zou ik vanzelfsprekend ook de elpee hebben. Dat zorgde toch nog niet direct voor een complete adoratie. Kant 1 vond ik briljant. Zes rockers achter elkaar. Ik vond het geweldig. Maar die tweede kant; nee, daar kon ik weinig mee. Vijf ballads. Beetje vreemde ballads. Weer Jagger met dat hoge falsetto stemmetje; rare tempo's, traag. Nee, toen was ik vooral liefhebber van stevig werk. Tot het moment dat eind 1981 Waiting on a Friend op single verscheen.  Een van die ballads op kant 2 die ik eigenlijk niet kende. Wat een prachtig nummer. Stond dat ook echt op Tattoo You? Ja dus. Ik gaf die vreemde plaatkant een herkansing en sindsdien is het 'definitief aan' tussen The Stones en mij. Sterker, die vijf beetje vreemd klinkende nummers op kant B van Tattoo You behoren nu tot mijn alttime favourite Stonessongs. Ze zijn briljant. Worried About You, Tops, Heaven, No Use in Crying en dus Waitin' on a Friend. De ene song nog briljanter dan de andere. 

In de muziekblaadjes zag ik de foto's van de triomftocht die The Rolling Stones door de USA vierden. Jagger in rare kleren met gekkere pastelkleuren, geadoreerd door tienduizenden opeengepakte fans in de allergrootste stadions van het land. 60.000/70.000/80.000 toeschouwers. Alle stadions liepen vol. Mijn platencollectie van The Greatest Rock 'n Roll Band groeide gestaag. In de zomer van 1982 speelden ze drie avonden in de Rotterdamse Kuip. Geen enkele discussie met mijn ouders had zin: ik was te jong om naar de Randstad te reizen. Om eerlijk te zijn: ik protesteerde ook niet heel sterk. Voor mij waren de plaatjes in de bladen en kranten, de radio-uitzendingen, televisiebeelden en de muziek die ik nog volop aan het ontdekken was, voldoende. Concerten bezoeken was voor mij nog een andere wereld. Maar wat was ik onder de indruk van alles wat The Stones deden en hadden gedaan. Rebellen waren het. De eerste boeken werden aangeschaft, de eerste documentaires vol schandalen kwamen voorbij. Dit integreerde mij bijzonder. Volgens mijn ouders en veel andere mensen waren het hasjkikkers. Voor mij waren het nieuwe muzikale helden. Tattoo You had daarin een belangrijke bijdrage en dan vooral die tweede kant. Die is nog steeds briljant! 

Rob

Freestyle column: Het moet me gewoon raken

Veel positieve stukjes op dit blog? Yep. Weinig kritische recensies? Ja, klopt ook. Ten eerste houd ik niet van afzeiken. Dat doen al voldoende mensen. Er komen ontelbaar veel cd's uit, nog veel meer gave liedjes en ook het aantal concerten in ons land is niet meer te tellen. Daarom de focus op het voor mij beste werk. Bovendien: ik ben zelf geen muzikant. Wat geeft mij dan het recht om iemands werk af te kraken? Die kennis heb ik niet. Heb ik echt, maar dan ook écht verstand van muziek? Nee! Het is een passie. Meer niet.

Natuurlijk vind ik dingen goed en niet goed. Vanzelfsprekend roep ik wel eens dat ik een bepaalde band compleet ruk vind. Niets menselijks is mij vreemd. Het plaatsen en geven van zure reacties laat ik echter graag aan anderen over. Want wat heb ik op muzikaal front gepresteerd om iemand neer te sabelen of belachelijk te maken? Ja, ik heb ooit in een Joekskapel (voor Brabo's en mensen van boven de rivieren: boerenkapel, dweilorkest of hoe het daar ook heten mag) trompet en klarinet gespeeld. Dat vond ik bij het volwassen worden niet meer leuk. Daarna koos ik - hoe logisch - voor de gitaar. Inclusief professionele lessen. Het werd geen succes. Waarom? Geen idee. Studie, de kroeg, vrienden, muziek luisteren. Ik vond het allemaal belangrijker.

Misschien was het wel gewoon zo dat ik verkeerd om speelde. Dat verdient een uitleg. Volgens mij ben ik namelijk motorisch gestoord. Ik schrijf gewoon rechts, maar mijn sterke voetbalbeen is links. Zie mij eten en het word helemaal dolkomisch. Ik snij zoals normale mensen doen; rechts. Maar op een bepaald moment moet ik een deel van die handeling ook linkshandig uitvoeren. Kunt u het nog volgen? Ik heb dus ook gewoon geleerd om rechtshandig gitaar te spelen, maar als ik iemand iets wil laten zien, luchtgitaar speel of wat dan ook doe wat met gitaarspelen te maken heeft, ben ik gewoon linkshandig. Dus waarschijnlijk zaten de snaren tijdens die actieve jaren gewoon verkeerd en was dat de reden dat het mis ging. Misschien geef ik mezelf in de toekomst ooit een herkansing.

Goed, dat terzijde. Terug naar de stukjes en de recensies hier. Het is geen geheim dat ik een liefhebber ben van alles waarbij gitaren aan te pas komen. Rock, Classic Rock, Progrock, Heavy Rock, Pop-rock en alles wat ermee samenhangt. Daarbij mag ik de traditionele Soul en Funk niet vergeten. Als ik iets recenseer of bespreek moet er een klik zijn. Ik kan wel stoer roepen iets ruk te vinden, keihard beweren dat een band bagger maakt, maar wie ben ik om dat te zeggen? Bij elke vorm van kunst- en cultuur mag iedereen een mening geven; dat doe ik ook. Maar als het niet mijn ding is, komt het er simpelweg op neer dat het mij niet raakt. Het komt niet binnen. Verder valt er eigenlijk niets te zeggen. Het raakt je of het raakt je niet. Natuurlijk ontwikkel je een muzikale smaak. Ik luister al mijn hele leven muziek. Op mijn derde verjaardag kreeg ik mijn eerste pick-up. Dan heb je veel gehoord. Mooie en minder fraaie dingen. Ik volgde in 2013 een fantastische cursus Popjournalistiek op de Hoge School van Utrecht. Misschien dat ik mede daardoor, maar vooral door mijn passie, veel weet… Maar echte muziekkennis? Nee, heb ik niet. Uiteindelijk komt het meestal op één ding neer. Het komt in je hart binnen of niet. Het kan muzikaal verantwoord zijn of een simpel kitscherig popdeuntje, maar als het je raakt, raakt het je. Ieder mens heeft zijn guilty pleasures. Misschien wel meer dan menigeen toegeeft. Echt verstand van muziek hebben daarentegen maar weinig mensen. Ook ik niet.

Rob

Toptracks van de week

Elke zaterdag een aantal tips van de beste liedjes die mij de afgelopen periode opvielen op diverse nieuwe albums. Niet specifiek hits, maar gewoon albumtracks. Want of het misschien hits zijn hier in Nederland of waar dan ook ter wereld durf ik niet te zeggen. De hitlijsten volg ik niet echt meer. 

Van sommige liedjes is het lastig een goede clip of versie op YouTube te vinden. Maar het gaat om de muziek. Het aantal gekozen nummers kan per week wisselen, maar om dit onderdeel op het muziekblog goed te starten direct tien nummers die het verdienen om gehoord te worden.

De Dijk - Alles komt goed
Herkenbaar. Up-tempo. Vrolijk. Dankzij de winnende blazerspartijen is dit typisch De Dijk.

Holly Johnson - Follow your heart
De zanger van Frankie Goes to Hollywood maakte een nieuwe soloplaat. Zijn stem is nog steeds uit duizenden herkenbaar. Een compleet album is mij iets te veel van het goede. Maar Follow your Heart is gewoon een vrolijk 80's popliedje.

Neil Diamond - Alone at the Ball
Kwaliteitspop in de voor Neil Diamond herkenbare stijl. Orkestraal en catchy.

Jon Allen - Night & Day
Veel mooier als dit liedje worden ze deze herfst niet meer gemaakt. Melancholisch en vol verdriet. Maar oh zo mooi.

U2 - Cedarwood Road
De uit duizenden herkenbare gitaarstijl van The Edge. Dreigend en pakkend.

Robert Plant - Embrace Another Fall
Samen met die track van Jon Allen een liedje dat gemaakt is voor deze tijd van het jaar. Dat zit em niet alleen in de titel, maar in de complete sfeer van dit sterk opgebouwde nummer.

The Kooks - See me Now
Zoon die tot zijn overleden vader spreekt in een fraaie popballad. Cheesy? Misschien. Goedkoop emoties tonen? Kan. Maar het raakt mij vol in mijn hart.

The Magic Numbers - E.N.D
Nile Rodgers- en Chic-achtige viooltjes bij zo'n typisch Brits bandje dat op zijn meest recente album een aantal keren enorm weet te pieken en dus te verrassen met wat afwijkende liedjes. Zoals ook deze.

Slash - Withered Delilah
Vet rockend! Het vuige gitaarwerk van Slash in een Motley Crue-achtige rocker. Dat moet goed zijn en dat is het ook.

Devon Allman - I'll be Around
Hij maakte een album vol bluesrock nummers, maar deze track voorzien van een lekker soulsausje is één van de absolute winnaars op die plaat.

Rob

Muzieknieuws: Metallica, Rolling Stones, Bob Dylan, Pink Floyd en Band Aid

Metallica een week lang te gast bij Craig Ferguson

Midden november is Metallica een week lang te zien bij de Amerikaanse talkshow van Craig Ferguson; de host die aan zijn laatste seizoen bij CBS-TV bezig is. De rockers starten 17 november met een interview, maar spelen die avond ook live. Alle andere avonden is de focus puur gericht op de muziek.
Waarom doet Metallica dit? Nee hoor, echt niet omdat ze na ruim zes jaar eindelijk met een nieuw album komen, maar vanwege de reissue van 2004 docu 'Some kind of Monster.' Op 28 november tijdens Black Friday Record Store Day brengt de band overigens ook nog een ouderwetse 12'' op vinyl uit. Hierop is wel nieuw werk te horen: Lords of Summer; de track ze onder andere ook tijdens Pinkpop lieten horen. Wat Metallica in deze week bij de talkshow gaat spelen, is nog niet bekend.

Twee nieuwe live albums van The Rolling Stones

Een nieuwe studioplaat mogen we misschien niet meer verwachten - de laatste dateert alweer uit 2005 - maar op het gebied van live-albums zijn de Rolling Stones een absolute meester. Sinds de jaren 90 alleen al een stuk of 8 officiële concert-documenten. Daar komen er nu weer twee bij. Maar wel twee met historische waarde. Ten eerste een show uit 1981 opgenomen in de Hampton Colliseum. De tweede release is uit 1975 en opgenomen in Los Angeles. Beide albums worden in diverse formats uitgebracht. De meest aantrekkelijke zal voor veel mensen de package waarin een 2-cd plus DVD is te vinden, maar ook aan de vinyl liefhebbers is gedacht. De eerste box verschijnt komende week. Het tweede pakket volgt op 17 november.

In 2015 cover album van Bob Dylan

Lag vandaag net een nieuwe uitgave uit Dylan's befaamde Bootleg serie in de winkel; nu laat deze grootheid uit de geschiedenis van de popmuziek alweer weten volgend jaar met een nieuwe plaat te komen. Een coveralbum met als titel Shadows in the Night. Hier is onder andere een track van Frank Sinatra uit 1945 op te horen: Full Moon and Empty Arms. Een exacte releasedatum is nog niet bekend.

Interview met Pink Floyd over Endless River

Nog ruim een week wachten en dan is het na twintig jaar zover: een nieuw album van Pink Floyd. De titel is inmiddels wel bekend; Endless River. Een grotendeels instrumentaal album overigens, maar dat wil niet zeggen dat de verwachtingen lager zijn. Floyd brengt geen rommel uit. De twee overgebleven leden David Gilmour en Nick Mason gaven samen een interview over deze plaat. Wie het wil zien en horen kan hier klikken.
Een interview met Mason in Rolling Stone magazine is hier te lezen.

Band Aid op herhaling voor 30e verjaardag?
Het is één van de meest bekende kerstsongs aller tijden: 'Do they know it's Christmas' van Band Aid. De plaat die werd gemaakt om geld in te winnen waarmee de honger in Ethiopië bestreden kon worden. Op internet gonst het van de geruchten dat er een nieuwe versie in de maak zou zijn. Take That, Adele en Bono staan op de nominatie om mee te zingen. Twee eerdere moderne versies flopten en wisten nergens de magie van het originele werk te benaderen. Een lovenswaardig initiatief, maar muzikaal heb ik dus mijn twijfels.

Rob

KISS The Rolling Beatle - Een muzikale ontdekkingsreis dankzij een moord

Tijdens andere dagen schrijf ik op dit blog over de voor mij bijzondere albums en liedjes - de klassiekers - uit de popmuziek. Vaak zijn het platen of tracks die er voor zorgen dat je een groep of artiest omarmt. Voor The Beatles was het geen hitsingle of succesalbum dat mij in de wereld van de Fab Four sleurde; nee, het was de trieste moord op John Lennon die aan de basis stond van mijn persoonlijke Beatlemania. Een spontaan samengestelde top 30 die op de Nederlandse radio was te horen, liet mij nog meer kennis maken met hun muziek. De moord en de nasleep bepaalden de entourage van december 1980. De moord en wat dit deed met de wereld zorgden voor een bijna surrealistische sfeer. Het maakte op mij als kleine jongen vreselijk veel indruk.

Dinsdag 9 december 1980. Ik betreed het plein van de lagere school en er staat maar één onderwerp centraal: de laffe moord op John Lennon. Mijn klasgenoten moeten mij even bijpraten; ik was namelijk nog niet op de hoogte. De ex-Beatle is op de late maandagavond 8 december voor zijn woning in New York - en dus in de vroege ochtend hier in Europa - in koele bloede door een gestoorde fan neergeschoten. Vermoord. Ik keek als kleine koter wel 's ochtends in de krant, maar daarin was dit nieuws vanzelfsprekend nog niet meegenomen. Ochtendjournaals op TV bestonden nog niet en in ons huis stond op dat tijdstip nog geen radio aan. Ik moest zelfs even schakelen: wie is die John Lennon ook alweer? Ik kende The Beatles van naam, had vast ook wel eens een liedje gehoord, maar de groep uit Liverpool was van 'voor mijn tijd' zoals dat dan heet. Ik werd geboren toen het officiële boek van John, Paul, George en Ringo al gesloten was. Vanaf het moment dat die klasgenoten mij bijpraten over dit trieste nieuwsfeit, kwamen The Beatles in mijn leven.

Om eerlijk te zijn; ik kon ook niet anders. De wereld kon niet anders. De wereld was in rouw. En daarmee overdrijf ik niet. Voor mijn gevoel beleefde ik de volledige jaren 60 in die laatste drie weken van december. Iedereen sprak over Lennon en The Beatles. Hun muziek, maar ook zijn soloplaten, domineerde op de radio. Tijdschriften, zeker de muziekbladen, pakten uit met specials en extra edities. Ik wandelde als dreumes niet zomaar even de lokale platenzaak binnen om te zeggen: "doe mij maar een aantal Beatleselpees." De muziek leerde ik kennen via de radio. Bepalend was dus die Beatles Top 30 die de TROS op eerste kerstdag uitzond. Alle hits passeerden de revue. Met mijn cassetterecorder nam ik dit twee uur durende radioprogramma op. De bandjes draaide ik in de weken en maanden erna telkens weer opnieuw af. Bij sommige liedjes was duidelijk een moment van herkenning; die had ik op de radio gehoord. Diverse andere nummers kende ik niet, maar wisten mij te boeien. Zoals alles rondom deze groep mij begon te fascineren.

Het werd een muzikale ontdekkingsreis. The Beatles brachten in relatief korte tijd veel albums uit. Hun eerste werk verscheen in 1963 en de laatste plaat dateert uit 1970. Acht jaar, 13 albums. Kom daar tegenwoordig maar eens op. En elke uitgave was een klassieker. Het eerste werk dat ik van The Beatles kocht was een verzamelalbum. Pas later volgden Sgt. Pepper, White Album, Beatles for Sale, Let it Be et cetera. Was deze ontdekkingsreis ook begonnen als Lennon niet was vermoord? Waarschijnlijk wel, maar dan veel later. En onder veel minder surrealistische omstandigheden; in een andere wereld. De sfeer die in december 1980 in de wereld heerste was een sfeer van saamhorigheid. Mensen kwamen samen. In Amsterdam, Londen, Liverpool, Tokyo, Parijs en natuurlijk New York. En telkens waren deze beelden van verdrietige mensen te zien op TV. Telkens werd er gezongen: Imagine, Give Peace a Chance, She loves You Yeah Yeah Yeah, Let it Be. Velen hadden behoefte om samen te komen en te praten over het waarom van deze zinloze moord. De sfeer van de jaren zestig was nooit meer zo sterk voelbaar - en misschien zelfs wel tastbaar - als in die weken na de dood van de man die een hele generatie wist te inspireren. Tegelijkertijd realiseerde de wereld zich ook dat de jaren zestig door die moord op Lennon definitief voorbij waren. Er was in december 1980 geen ontkomen aan. The Beatles en Lennon gaven in die weken opnieuw kleur aan de wereld; net zoals in de sixties. Ze kregen er een nieuwe generatie liefhebbers bij. Waaronder ik dus. De reden was helaas een trieste.

Rob

Recensie van de week -2: Neil Diamond - Melody Road

Zijn 32e studioplaat. Alleen daarom verdient deze man een diepe buiging. Neil Diamond is op zijn 73e nog steeds niet ingekakt. Integendeel. Op zijn laatste eigen albums met Rick Rubin (12 Songs en Home Before Dark) wist Diamond vriend en vooral vijand te verrassen. Velen twijfelen namelijk nog steeds of ze hardop mogen roepen dat ze de liedjes van deze hartenbreker voor senioren mooi vinden of dat ze het gewoon onder de noemer jaren 70 kitsch moeten plaatsen. Wie dat laatste denkt, doet deze oude rot op alle fronten te kort. Want behalve het maken van relevante popalbums is Neil Diamond ook op het podium nog of wederom ongekend populair. Sterker: hij levert gewoon topkwaliteit. Zo stond hij twee jaar geleden nog tweemaal in een uitverkocht Ahoy en voor volgend jaar zomer is de Ziggo Dome inmiddels geboekt. 

Van absolute topkwaliteit is ook Melody Road. Een plaat waarmee hij direct een eerste plaats in de Amerikaanse Billboard charts wist te pakken. In tegenstelling tot die laatste twee ingetogen albums met Rick Rubin (er zat o.a nog een plaat vol coverhits tussen) keert Diamond weer regelmatig terug naar zijn bekende orkestrale sound. Dus volle arrangementen en voldoende blazers en strijkers. Nee, geen toeters en bellen. Er is nergens een overdaad. De liedjes blijven ook op Melody Road centraal staan. Want de samenwerking met Rubin heeft ook op deze plaat in diverse tracks zijn sporen nagelaten. Er is een mooie balans tussen basis en franje. Er staan dan ook voldoende nummers op die zich kunnen meten met zijn grootste hits uit de jaren 70 en 80. Luister onder andere eens naar Alone at the Ball, First Time of Seongah & Jimmy. Dit is Neil zoals we hem kennen, zoals we hem willen horen. Vol melodie en nog steeds met die krachtige stem. Een plaat die per draaibeurt groeit en meer moois laat horen. Ik zag deze grootheid uit de popmuziek nog nooit op het podium. Volgend jaar heb ik mijn kans en die wil ik graag pakken.

Cijfer; 7,9

Rob

Recensie van de week -1: Devon Allman - Ragged & Dirty

Devon Allman is inderdaad zoon van… In dit geval Gregg Allman van de Allman Brothers Band. En als zoon van een beroemd muzikant krijg je vanzelfsprekend direct een stempel opgedrukt en zijn de verwachtingen bij het maken van eigen muziek misschien wel onverantwoord hoog. Daarom is het goed om Devon gewoon als Devon te beoordelen. Niets meer en niets minder. We kunnen hem ook lastig vergelijken met zijn beroemde vader omdat zoonlief zijn ouwe heer pas op 16-jarige leeftijd ontmoette. "Ik ben muzikaal niet direct door hem beïnvloed," aldus Allman Jr.

Deze 42-jarige in Texas geboren zanger en gitarist levert namelijk gewoon een goed te verteren bluesrock album af. De appel valt dus niet ver van de boom. Ooit hoorde hij - zonder het zelf te weten - muziek van The Allman Brothers op de radio en vroeg aan zijn moeder wie deze artiesten waren. Het sprak de jonge Devon aan. Het antwoord van zijn moeder was duidelijk: "Dit is de band van je vader." Zijn vader heeft hem dan misschien niet direct beïnvloed; de sound van the Allman Brothers band zit wel bij Devon in het bloed. Daarover is geen discussie mogelijk. Andere invloeden voor hem waren The Stones, Santana en The Doors. Dit Ragged & Dirty is zijn tweede solo-album en al eerder timmerde hij aan de weg met zijn eigen band Honeytribe. Wat mij direct opviel is dat zijn stem gewoon verrekte veel op die van de inmiddels overleden Gary Moore lijkt. Als iemand mij - zonder voorkennis - had verteld dat een aantal nummers door de overleden gitarist waren gemaakt, had ik het verhaal direct voor waar aangenomen.

Deze mijnheer schuwt het niet om wat stevig gitaarwerk te voorschijn te toveren, maar vliegt daarbij nergens uit de bocht. Alle nummer liggen eigenlijk prettig in het gehoor. Meest opvallende track is het negen minuten durende instrumentale nummer 'Midnight Lake Michigan' waar Devon zich als gitarist duidelijk mag bewijzen. Verder krijgen we vooral veel bluesrock, een scheutje soul (I'll be there) en wat Folkrock.
Gewoon een plaatje dat verrekte lekker weg luistert.

Cijfer: 7,4


Rob

Classic Track van de week: Duran Duran - The Reflex

We kennen ze allemaal: die geweldige liedjes die eigenlijk zijn kapotgedraaid. Bohémian Rhapsody van Queen, Paradise by the Dashboard Light van Meat Loaf, Hotel California van The Eagles. Simpelweg gezegd: de 10 hoogst genoteerde platen van de Top 2000. Dat ze ieder jaar zo hoog staan, wil tevens zeggen dat er complete volksstammen zijn die deze liedjes nog steeds waarderen en ze zo vaak mogelijk willen horen.

Ieder mens heeft zo wel een aantal van die platen die vele anderen beu zijn. The Reflex van Duran Duran is voor mij een uitstekend voorbeeld hiervan. Nog steeds als ik deze nummer 1 hit uit 1984 ergens voorbij hoor komen, sta ik even stil en tover ik vanzelf een grijns op mijn gezicht.

De kracht van muziek. The Reflex stamt uit de periode dat ik met een (nog steeds) goede vriend een groot deel van ons zakgeld spendeerde aan Maxi-singles. Ook wel bekend als 12 inches. Hitsingles in een langere - vaak geremixte versie - op elpeeformaat. Duran Duran was een meester in het uitbrengen van deze 12 inches. Ik heb ze dan ook (bij mijn weten) bijna allemaal. Vanaf de eerste Planet Earth uit 1981 tot en met All She Wants Is uit 1988. Misschien dat ik van die laatste periode iets mis, omdat toen het cd-tijdperk al zijn intrede had gedaan. Maar grotendeels heb ik de collectie dus compleet.

The Reflex is misschien wel de grootste hit die Duran Duran ooit maakte. Het verhaal gaat dat ze van de opbrengsten van deze track alleen al miljonair zijn geworden. Toen de groep tien jaar geleden weer in originele bezetting bij elkaar kwam, speelde ze in 2005 ook twee avonden in de Heineken Music Hall. Wij hadden tickets voor de 2e show… gelukkig maar. Want na de eerste avond sprak iedereen over maar één ding. Ze hadden The Reflex niet gespeeld. Onmogelijk natuurlijk. Zanger Simon le Bon was de onrust in ons land over dit feit niet ontgaan. Er werden nog net geen kamervragen gesteld.

Ergens halverwege die tweede show in de HMH zei Le Bon: "Het schijnt dat wij gisteravond iets belangrijks vergeten zijn." Een oorverdovend gegil vanuit de zaal volgde. Iedereen wist wat er zou komen. Juist! Shalalala…. Fle Fle Fle Fle Flex….

Als ik nu alleen aan de plaat en dat moment terugdenk, word ik vanzelf weer vrolijk. Deze dag is dus goed begonnen. Met dank aan die 30-jaar oude hit.

Classic album van de week : KISS - (Music from) the Elder

Mijn eerste keuze voor Classic Album van de week. Dat kan niet anders dan een plaat van mijn eerste muzikale liefde KISS zijn. Ik kies daarbij niet voor het album waarmee ik de band leerde kennen: Dynasty. Nee, de keuze valt op de plaat die zowel door fans, critici als ook door de groep zelf als hun grootste miskleun wordt beschouwd: (Music from) The Elder. Een conceptalbum uit 1981. De reden dat deze plaat toch tot mijn ultieme favorieten behoort is raar, apart en levert ook allerminst een spannend verhaal op. Maar juist door redenen als deze kunnen platen een mijlpaal in iemands leven worden.

Ik zeg niets teveel als ik vertel dat de populariteit van KISS op een redelijk dieptepunt was beland toen ze in het najaar van 1981 deze plaat uitbrachten. Om het tij te keren huurde  KISS topproducer Bob Ezrin (o.a Pink Floyd, Lou Reed, Alice Cooper) weer in. Samen met hem hadden ze tenslotte ook hun Magnus Opus uit 1976 'Destroyer' gemaakt. Ezrin stelde voor een conceptalbum te creëren. Net zoals hij twee jaar eerder met Pink Floyd The Wall had gemaakt. Een meesterwerk. Dat lukte de producer met KISS en deze plaat echter niet. Want toen (Music from) The Elder in 1981 het levenslicht zag, waren zowel veel fans als de pers verbijsterd. Dit was slecht; heel slecht. Dit was KISS niet. Het experiment was volgens velen faliekant mislukt. Na de eerdere disco- en popuitstapjes een conceptplaat. Het was voor veel rockers te veel van het goede.

Een zeer jeugdige fan uit Venlo deelde deze mening echter niet. Ik trok me toen al niets van zogenaamde muziekkenners aan. KISS was mijn favoriete band en de release van een nieuwe plaat was bij voorbaat al alle reden voor een feest. Deze jongen moest echter wachten tot Sinterklaasavond voordat deze plaat in mijn bezit zou zijn. Het was zaterdag 5 december. Koud, kil, grijs, er lag sneeuw en het was glad. Een oerhollandse winterdag. Een vriendje van de lagere school was zoon van een slager. Deze 5e december was voor zijn vader een extra drukke dag. Zaterdag, weekend en ook nog eens Sinterklaasavond. Dus extra veel bestellingen. Dat vriendje en ik staken de helpende hand toe. Op onze fietsjes begaven wij ons over spekgladde wegen en glibberige paadjes. De vleespakketten moesten niet alleen in Venlo-Centrum worden rondgebracht, maar ook in de buitenwijken. Slidderen, valpartijen, een extra zakcentje en vooral veel lol.  Ondanks de kou, de nevel en de sneeuw. Wat die dag nog belangrijker was: dat schoolvriendje had het eerste singletje van die nieuwe KISS-plaat al in huis. Een single met een dubbele A-kant: I en The Oath waren de titels. Telkens als we even bij hem thuis kwamen, werden I en The Oath - twee redelijk stevig rockende nummers - even gedraaid. Dan waren we klaar voor het volgende rondje vlees bezorgen. Hoe vaker ik die liedjes op deze dag hoorden, hoe vaster ze in mijn hoofd gingen zitten. Ze werden de soundtrack van die ijskoude 5 december 1981.

Een beetje muziekfan kan zich voorstellen dat de temperatuur bij mij behoorlijk was opgelopen toen pakjesavond uiteindelijk begon. Weken van wachten - nee, er was nog geen internet om iets te beluisteren - en dan die laatste dag toen enkele tipjes van de sluier werden opgelicht. Het werd me bijna te veel. I en The Oath dansten al de hele dag tijdens die barre fietstochten rond in mijn hoofd. Eindelijk mocht ik die avond het Sinterklaaspapier van de hoes scheuren. Dat was hem. De hoes met die hand en die deur die ik wekenlang bij de diverse platenzaken van Venlo had bekeken of liever gezegd: bestudeerd. De plaat waarvan ik al een verhaal kon vertellen voordat ik deze uiteindelijk echt in mijn kleine handjes had.

De hele maand december en eigenlijk gedurende die hele winter draaide ik (Music From) The Elder grijs. Niet alleen die 5e december was koud. Het einde van 1981 en de start van 1982 waren echte winterse maanden. Veel sneeuw en bittere kou werden afgewisseld met sombere, donkere en stille dagen. De mensen leefden tijdens de winter van 1981 vooral binnen. Ook deze jongen. En in die koude, donkere winter van 1981 klonk op mijn jongenskamer telkens weer (Music From) The Elder. Het was een bijzondere ervaring. KISS klonk anders; donker en somber. Ja, bij vlagen zelfs triest. Ik was gefascineerd. Deze stijl kende ik niet. Die twee stampers op dat singeltje van mijn schoolvriendje behoorden tot de uitzonderingen. Mr Blackwell, A World Without Heroes, Odyssey, Under the Rose; ze klonken zo anders dan eerdere KISS-hits als Detroit Rock City, Love Gun, Shout it Out Loud en Rock 'n Roll All Nite.

Nu we ruim dertig jaar verder zijn, neemt - zoals met alle echte kunstvormen - de waardering voor dit KISS-album steeds meer toe. Meer en meer mensen gaan (Music from) The Elder waarderen. De plaat heeft misschien wel een bepaalde cultstatus gekregen. Er is zelfs een heus fanproject waarin het verhaal van dit conceptalbum in een film wordt omgezet.

En ik? Waarom dus een all-time classic voor mij? Voor mij is (Music from) The Elder dé ultieme winterplaat geworden. Dankzij die winter van 81/82. Elk jaar als de dagen korter worden, de temperaturen dalen en de wereld een beetje somberder oogt, trek ik dit album uit de kast. Deze blijft dan ergens tot eind februari in de buurt van mijn cd-speler en pick-up liggen. Inmiddels is deze tijd van het jaar weer aangebroken. Mag u raden, welke plaat op dit moment door mijn huis klinkt. Juist. De eerste van vele keren deze winter.

Rob

Gregory Page in Grenswerk Venlo

Kaarslicht, wijn, whiskey, speciaal bier, gedekte tafeltjes en een gesoigneerd heerschap op het podium in Grenswerk, Venlo. 

Gregory Page vertelde over zijn leven: over de zoektocht naar zijn biologische vader die hij uiteindelijk vond in Parijs. Hij vertelde over zijn eerdere bezoek aan ons land in het voor hem bijna onuitspreekbare Schoorl. Of over een goede vriend die gisteren in het ziekenhuis was opgenomen. Natuurlijk zong hij over de liefde, maar ook vertelde hij over die keer dat hij op schoot zat bij Paul McCartney. Gregory's moeder was onderdeel van een Britse meidengroep die in 1965 in het voorprogramma van The Beatles speelde en ze nam haar zoontje mee. Page weet het helaas niet meer precies. Hij was pas 2.5.

Het was een mooie avond in Venlo. Dankzij Page en dankzij de passende entourage in Grenswerk.

Rob

Grondige renovatie muziekblog

Goed, ik ga de uitdaging aan om dagelijks te bloggen. Het meest eenvoudige is om dat voorlopig over mijn grootste passie - de muziek - te doen. Om een beetje structuur in dit blog te brengen, zijn er vaste thema's die op een vaste dag in de week terugkeren. Ik zet ze hieronder even op een rijtje

MAANDAG: Classic album van de week. Geïnspireerd door het idee dat via Facebook rondgaat: Noem de tien meest memorabele platen uit je leven. Elke echte muziekliefhebber heeft een veelvoud van tien van deze platen. Elke week dus één Classic Album met zijn verhaal.

DINSDAG: Classic track van de week. Wat voor albums geldt, is nog meer van toepassing op liedjes. Ontelbare liedjes zijn er geschreven. En ieder heeft zijn/haar eigen favorieten. Die liedjes waardoor je even stilstaat, teruggaat in de tijd, die je direct raken. Een klassieker, een guilty pleasure, een nieuwe hit of juist dat liedje dat je 20 of 30 jaar na dato nog steeds ontroert of vrolijk stemt. Die liedjes. Hoe stom de reden ook kan zijn. Hoe fout het liedje soms ook is. Het raakt je. Daar gaat het om. Op de dinsdag dus.

WOENSDAG: De recensies. Zoals de stukjes over nieuwe albums tot nu altijd op zondag verschenen, zijn deze nu midden in de werkweek te lezen. Het idee om mijn mening over nieuw plaatwerk te geven ontstond om mijn andere persoonlijke blog meer leven in te blazen. Deze stukjes kregen echter de overhand en zijn toen verhuisd naar dit aparte muziekblog. Misschien voortaan minder recensies dan voorheen. Dat is ook niet meer nodig omdat er nu andere onderwerpen zijn die dit blog kleur kunnen geven. Soms hoor ik albums wel volledig, maar zijn ze m.i. geen recensie waard. Kritisch zijn mag. Toch laat ik dat liever aan anderen over. Ik vind zeuren lastig en het gebeurt al voldoende in deze wereld. Ik focus me liever op positieve stukjes. Zo hoorde ik afgelopen week het nieuwe album van een absolute grootheid uit de popmuziek. Maar ik was teleurgesteld. Dan maar geen recensie en volgende keer beter. Ik prijs liever de in mijn ogen beste albums aan.

DONDERDAG: Kiss The Rolling Beatle. De wat? Yep, een aparte categorie als ode aan mijn grootste muziekidolen. Mijn eerste drie muzikale liefdes waren KISS, The Beatles en The Rolling Stones. Daarom de ode aan deze drie om ze de naam voor dit onderwerp te geven. Maar er zijn meer favoriete bands. Artiesten die al mijn hele leven bij me zijn. Ze zijn als familie. Je vergeeft ze hun fouten en omarmt ze telkens weer. In totaal kies ik voor twintig bands/artiesten die op deze dag centraal staan. Dat zijn dus: KISS, Beatles, Rolling Stones, Bruce Springsteen, Bon Jovi, U2, Metallica, Prince, Frank Sinatra, Iron Maiden, Led Zeppelin, Duran Duran, The Police, Van Halen, Golden Earring, Earth, Wind & Fire, Doe Maar, David Bowie, Pink Floyd en Bob Dylan. Die laatste twee - Floyd & Dylan -zijn de meest recente ontdekkingen. Ik ken ze al lang, maar pas sinds een aantal jaren ben ik ze echt aan het ontdekken, gaan waarderen en verdienen ze het om in mijn alttime top 20 artiestenlijstje te komen. Het zijn als die merkwaardige neefjes die je nooit eerder sprak, maar hoe meer tijd en energie je in de uiteindelijke kennismaking stopt, hoe meer bijzondere aspecten je erin ontdekt. Twintig bands waar ik tot in lengte der jaren over kan schrijven.

VRIJDAG: Muzieknieuws. Al jaren bespreek ik met mijn vaste muziekclubje op meerdere dagen per week via de mail het laatste muzieknieuws. Dat komt van websites als NME, Rolling Stone, Blabbermouth et cetera. De meest belangrijke knip en plak ik (met bronvermelding) hier op dit blog

ZATERDAG: Beste tracks. Wie veel albums hoort, leert ook veel nieuwe liedjes kennen. Dat is logisch. Soms kan een plaat teleurstellen, maar kunnen er toch één of twee pareltjes opstaan. Een goed begin van het weekend dus door nieuwe nummers te leren kennen waarvan ik van mening ben dat ze gehoord dienen te worden.

ZONDAG: Free Choice/Column: De dag des Heren is goed voor een overpeinzing over de muziek van nu, de branche zelf, een herinnering, een guilty pleasure, concertervaringen, foto's et cetera.

Ja, ik weet het. Er is dat bekende gevaar van drukte, hectiek, geen tijd en weet ik wat voor smoezen die bestaan om niet te bloggen. Dat is volgens mij redelijk te tackelen. Veel van deze items zijn gelukkig ook simpel af te doen met een youtube link. Wil ik dat je een bepaalde classic album of liedje moet horen; dan kan de youtube link voldoende zijn. Dan maar een keer geen verhaal. Zo kan bij de beste tracks de simpele opnoeming van die liedjes voldoende zijn. Zonder uitleg. Muziek kan het beste gehoord worden. En zo zijn er vast voldoende mogelijkheden om ook in drukke tijden dit blog in leven te houden. En mocht ik echt ooit een keer op dag verstek laten gaan. So be it. Dan heeft dat item een weekje geen aandacht. Om dit blog een goede basis te bieden, ga ik hier voor een tijdje dagelijks nieuwe stukjes plaatsen. Ergens komt dan het moment dat deze dagelijkse stukken weer minder frequent zullen zijn en er op minder dagen in de week stukjes verschijnen. Voorlopig dus dagelijks een nieuw verhaal.

De start is aanstaande maandag.

Rob

Jon Allen - Deep River

Nee, ik kende hem tot ruim een week geleden niet, deze Jon Allen. De eerste klanken die ik hoorde prikkelden echter mijn nieuwsgierigheid. Allen is een Britse Singer-Songwriter en Deep River is zijn derde album. Zijn muzikale stijl laveert ergens tussen relaxte luister liedjes en Sixties pop. Muziek voor fijnproevers of mensen die houden van een sfeervol album voor de donkere maanden die komen.

Allen is bovendien gezegend met een prettige stem, anders dan de vaak soms klagende zang van diverse moderne singer-songwriters. Deze Brit is iemand die duidelijk anders is en klinkt alsof hij al decennia lang muziek maakt en weinig opheeft met Singer-Songwriters nieuwe stijl. Denk bij zijn stem aan Rod Stewart of aan Kelly Jones, zanger van rockband The Stereophonics. De onderwerpen waarover hij zingt zijn nooit feestelijk, maar ergens klinkt ook altijd een stukje hoop. Daarmee is er misschien een kleine overeenkomst met een grootheid als Springsteen, maar dat heeft dan louter betrekking op de teksten. Qua muziek neigt Allen bij vlagen meer als Dylan te klinken (All the money's Gone). 

Allen zingt over verlies (Falling Back), mislukte liefdes (Night & Day), maar dus ook hoop (Lady of the Water) en berusting (Keep moving on). Zijn stijl is misschien het beste te omschrijven als semi-akoestische folkrock die dus voorzien is van duidelijke Sixties en Seventies sausje. Luister maar eens naar Fire in My Heart die de luisteraar - zeker gelet op het gitaarspel - zo lijkt mee te nemen naar het Londen van de jaren zestig. Door het gebruik van blazers neigt Get what's Mine dan weer als een oude sixties soulhit te klinken.

Behalve de akoestische gitaar maakt Allen regelmatig gebruik van strijkers plus orgel/piano. Het is echter vooral die prettige enigszins hese stem in combinatie met een aantal bijzondere sterke liedjes die Deep River tot een winnaar maken. Absolute tip voor iedereen die zich prettig voelt bij genoemde stijlen moet Jon Allen een kans bieden.

Cijfer: 8.2

Toptracks: Night & Day, Falling Back

De Dijk - Allemansplein

De tijd vliegt. De Dijk is één van de bands die er eigenlijk mijn hele leven al lijken te zijn. Hoewel ik ze nooit intensief heb gevolgd, kon ik ze ook nooit ontlopen. Van kroegenhits uit de jaren 80 als Bloedend Hart en Dansen op de Vulkaan tot de teksten waarin ik als volwassen man steeds meer herkenbare zaken over het leven ontdekte. Het lijkt alsof ik na drie decennia nog steeds met een ontdekkingstocht bij De Dijk bezig ben.

Zanger Huub van der Lubbe was één van de eerste mensen die ik als beginnend journalist mocht interviewen. Onderhandelingen vooraf met management verliepen enigszins stroef. Ik kreeg met pijn en moeite 20 minuten toegewezen om de zanger te interviewen. De waarheid was anders. Uiteindelijk zaten de fotograaf en ik ruim twee uur met Huub aan tafel in een fraai Maastrichts restaurant. We aten een broodje, genoten van een drankje en spraken over het leven. Zijn leven, zijn teksten, maar ook onze visie daarop. Het werd een van de meest relaxte gesprekken uit mijn beginperiode als journalist. Die ontmoeting zorgde ervoor dat ik De Dijk meer ging waarderen. De band biedt in hun poëtische teksten vaak hoop, troost en een nuchtere kijk op het leven. Nu is er dus het alweer zeventiende album. Allemansplein is vooral herkenbaar met het typisch geluid van De Dijk. Die bekende combinatie van Blues, Rock en Soul. Zowel de teksten als die eigen muzikale stijl spreken mij aan.

Op de titeltrack vertelt Van der Lubbe over het idee dat hij dertig jaar geleden over de wereld had; een soort van Utopia, een wereld voor iedereen. En wie wordt er niet vrolijk van de openingstrack/single Alles Komt Goed. Voorzien van een tekst waar we in deze roerige tijden behoefte aan hebben. Maar de zanger/tekstschrijver toont tevens zijn maatschappijkritische danwel politiek geëngageerde kant in Niet de lef. 
Het is een plaat waar de swingende soul wederom wordt afgewisseld met sfeervolle, soms bluesy klinkende ballads als Steen en Alles kan Nog, maar de uptempo tracks hebben de overhand. Saai of eentonig wordt het zeker nooit. De Dijk weet ondanks die o zo herkenbare sound na dertig jaar nog steeds fris en spannend teklinken. Een plaat die nergens inkakt verdient het om gehoord te worden. Ik heb met terugwerkende kracht nog veel te ontdekken.

Cijfer: 7.9
Toptracks: Alles komt goed, Weg maar niet Kwijt, Waar geen wil is ben ik Weg

Welkom

Welkom op dit muziekblog. Yep, er valt hier onder al voldoende te lezen. Het zijn de recensies die eerder op mijn persoonlijke blog http://watrobzegt.blogspot.nl te lezen waren. Omdat de muziekverhalen de overhand kregen, heb ik besloten hiervoor dit aparte medium te starten.

Nee, dat is geen bijster geile naam. Maar geloof me als ik zeg dat tig opties (with a little help from my friends) de revue zijn gepasseerd. Of de naam was al bezet, of toch niet origineel genoeg, te girlie, te ranzig, te weinig omvattend of wat voor reden dan ook. Daarom deze simpel te onthouden naam: Rob's Muziek Blog. 

Verder blijft dat andere blog watrobzegt in de lucht voor persoonlijke verhalen, hersenspinsels, ervaringen et cetera. 

Nee, het is niet omslachtig om meer blogs te hebben. Voor mij een kwestie van één klik op de juiste titel en schrijven maar. Voor jullie één simpele klik naar de juiste link.
Alle recensies zijn al te vinden op het nieuwe blog en verdwenen van mijn persoonlijke blog.

Dat ik ook nog een apart blog over Amerika heb, laat ik nu maar even achterwege. Dan wordt het te ingewikkeld. Bovendien is dat blog al een tijdje in ruste. Het kost namelijk meer tijd om daar goede stukken voor te schrijven. Tijd die ik helaas op dit moment ontbeer.

Wat mogen jullie hier verwachten? Wekelijks een aantal albumrecensies en verder andere muzikale beschouwingen, lijstjes (ik ben een lijstjesfetisjist, u bent gewaarschuwd), concertrecensies, muzikale herinneringen en weet ik wat nog meer. Soms een aantal dagen achter elkaar veel info, dan een tijdje niets. De tijd zal leren hoe de invulling gaat worden.

Verder wil ik er niet te veel woorden aan vuil maken. De vaste bezoekers van dat andere blog kennen mij al goed genoeg en weten wat ze hier mogen verwachten. Veel leesplezier en geef je gerust je mening.

Rob

Robin Gibb - 50 St. Catherine's Drive

Persoonlijk vond ik hem altijd de minst prettige stem van de gebroeders Gibb hebben. Of het nu bij zijn solohits als Saved by the Bell was of bij liedjes van de Bee Gees; Robin had naar mijn bescheiden mening iets te veel de snik in zijn stem. Maar voor nu geldt: over de doden niets dan goeds. Hij overleed namelijk twee jaar geleden op 62-jarige leeftijd aan de gevolgen van lever- en darmkanker.

In de jaren voor zijn dood werkte Gibb tijdens verschillende momenten aan nieuwe nummers. Deze zijn nu terug te vinden op dit postuum uitgebrachte album; samengesteld door zijn vrouw Dwina en zoon RJ. De snik vergeven we hem nu. Sterker, die snik past nu prima bij dit melancholische album. Robin Gibb had jarenlang veel verdriet over de plotselinge dood van zijn broer Maurice. We horen een man die zich meer dan ooit bewust is van het feit dat het leven eindig is. Dat komt het meest duidelijk bij het laatste nummer van deze plaat - de demoversie van Sydney - tot uiting. Gibb werkte aan deze track op het moment dat hij zelf al ziek was. Het had tot een duet met andere broer Barry moeten leiden. "Barry is vrij om dat alsnog te doen, " zo laat de weduwe van Robin weten. Het nummer - dat gaat over de jeugd van de broertjes Gibb in thuisland Australië- krijgt hierdoor natuurlijk een nog grotere lading.

Het is niet de enige track waar zakdoeken vereist zijn. Ook Mother of Love of het met het London Philharmonic orchestra opgenomen Don't cry Alone zijn regelrechte tranentrekkers, maar wel verdomd mooie. Die melancholie en pijn is bij meer nummers voelbaar. Ook Cherish en Instant Love zitten vol emotie. Vrolijke herinneringen zijn te vinden in tracks als Alan Freeman Days of Avalanche.

Zeker voor echte Bee Gees fan is deze plaat een waardig afscheid. Of de laatst overgeblevene, Barry Gibb, moet nog iets in het vat hebben. Voor nu zeggen we: Vaarwel Robin. Bedankt voor die talrijke mooie nummers. 

Toptracks: Don't cry Alone, Avalanche, Days of wine and Roses
Cijfer: 7.5

Oasis - What's the Story Morning Glory

Een van mijn favoriete jaren 90 albums raakt inmiddels ook op leeftijd. What's the story morning Glory van Oasis mag dan relatief jong zijn in vergelijk met veel andere klassiekers uit de historie van de popmuziek, volgend jaar viert dit tweede album van Noel & Liam Gallagher plus Kompanen toch alweer zijn twintigste verjaardag . 

Ver voordat het gekissebis tussen de gebroeders Gallagher begon, maakte Oasis gewoon een aantal legendarische albums. Nadat eerder dit jaar het debuutalbum Definitely Maybe in een superdeluxe versie op de markt werd gebracht, is het nu tijd om dit meesterwerk in een 3-cd versie te presenteren. Yep, drie schijfjes want behalve het album zelf krijgen we nog 30 extra nummers erbij. B-kantjes, live opnames, demo-versies en veel meer ander fraais. Natuurlijk wordt het bijna nergens zo fabuleus als op What's the story monding Glory zelf, maar dat was dan ook een perfect samengesteld geheel. We gaan even terug naar 1995. Want wat te denken van de fantastische titeltrack, de (misschien wel kapotgedraaide) hit Wonderwall, het Beatlesesque Don't look back in Anger en de imposante afsluiter Champagne Supernova. Elke track op deze plaat was raak en bevestigde de status van supersterren voor deze heren uit Manchester.

Dan de andere twee schijfjes. Niet alleen voor de superfan, die alles  wil hebben (en waarschijnlijk deze nummers in de loop der jaren ook al bij elkaar had verzameld) een prachtig document, maar ook een verdomd interessante heruitgave voor de reguliere liefhebber van rockmuziek zoals ik. En dan niet alleen uit historisch oogpunt. Er staan namelijk nog voldoende tracks op die ook anno 2014 nog verrekte lekker en tijdloos klinken. Ik noem even de pure 60's track Rockin Chair, de grappige cover Cum on feel the Noize van 80's hairband Quiet Riot, het bijzonder vrolijke Round are Way of de geslaagde Beatlescover You've got to hide your love away. En al dat prachtigs staat allemaal alleen al op het tweede schijfje. 

Resteert disc drie: deze staat vol met liveuitvoeringen en demoversies van de eerste twee cd's/elpees van deze uitgave. Zo is een aantal nummers dus twee of zelfs drie keer op deze uitgave te vinden, maar wie alles uit deze periode van Oasis compleet wil hebben, is meer dan content met deze box.

cijfer: 8.3
Toptracks: Champagne Supernova, Round are Way, Don't look back in Anger

Bryan Adams - Tracks of my Years

Het zou wat ver gaan om te zeggen dat ik door slechts één album een zwak heb gekregen voor Bryan Adams. Natuurlijk was Reckless uit 1984 een meesterlijk en vet rockend album dat niet alleen zijn status als superster bevestigde en hem tevens een reeks klassiekers opleverde (Heaven, Summer of 69, Run to You, Somebody) om U tegen te zeggen. Er staan diverse tracks op die plaat die lang tot de soundtrack van mijn leven behoorde, zoals men dat dan zo mooi zegt.

Het waren echter ook de opvolgers van Reckless zoals: Into the Fire(87), Live!Live!Live(88) en Waking up the Neighbours (91)die bij mij vele rondjes op de draaitafel cq in de cd-speler hebben gedraaid. Daarna verdampte de interesse, maar wist de Canadees bij mij toch een dusdanig grote status te verwerven waardoor ik bij ieder nieuw album denk: ff checken. Het blijft bovendien een symapthieke gast, al verkoop je alleen daar geen platen mee. Nu is nieuw werk bij Adams eerder uitzondering dan regel want zijn laatste studioplaat is alweer zes jaar oud. Bovendien is bij Tracks of my Tears de term nieuw ook niet echt terecht. Het is namelijk een album dat grotendeels gevuld is met covers. Dat doet hij soms verdienstelijk : Any time at All(Beatles), Down on the Corner (CCR) of C'mon Everybody (Eddie Cochran) en zelfs Lay Lady Lay van Dylan luistert prima weg. Al zullen hardcore fans van deze bands mij bij het lezen van deze info nu liever levend villen. 

Want ieder mens kent wel een aantal tracks van zijn favoriete artiesten waar iedereen van af moet blijven. Dat heb ik zelf met God only Knows van The Beach Boys. Deze hit is als origineel zo onbeschrijfelijk mooi dat ik nog nooit een versie heb gehoord die ook maar enigszins in de buurt komt. Ook deze versie op Tracks of my Years niet. We kunnen het dus knap of knap stom van Adams vinden dat hij het toch doet, maar hij doet het en vindt dat hij het moet doen. Dat is zijn recht. Hij wil ons de liedjes laten horen die in zijn jeugd belangrijk voor hem waren. De typische hippiefoto op de cover is daarvan het bewijs. En voor een groot deel luistert Tracks of my Years gewoon lekker weg. Een nieuwe klassieker zit er echter wederom niet in. 

Toptracks: Lay lady Lay, Anytime at All, Down on the Corner
Cijfer: 7.0

Tony Bennett & Lady Gaga - Cheek to Cheek

Een aparte combinatie. Ja dat is het zeker: Bennett en Gaga. Tony Bennett krijgt de laatste jaren - als één van de laatst overgebleven crooners uit de jaren 50 en 60 - steeds meer aandacht. Zeker in zijn thuisland Amerika. De 88(!)-jarige zanger hoopt met dit album een nieuwe generatie lekker te maken voor de vele American Classics. Een repertoire dat zowel hij als Frank Sinatra, Nat King Cole, Dean Martin et cetera groot hebben gemaakt.

De aanwezigheid van Lady Gaga is voor mij de grootste verrassing van Cheek to Cheek. Met haar gebruikelijke repertoire behoor ik niet tot de doelgroep van deze zangeres, maar al eerder was mij duidelijk geworden dat zij vocaal veel meer in haar mars heeft dan uit haar hits blijkt. Een jaar of drie geleden werkte Bennett en Gaga voor het eerst samen tijdens een gala. Dat beviel niet alleen deze twee uitstekend, ook de muziekindustrie zag brood in een verdere samenwerking met als voorlopig resultaat dus dit album dat afgelopen week vanuit het niets de eerste plaats in de Billboard lijst behaalde.

Bennett heeft met de release van Cheek to Cheek dus een doel. De jongere generatie bekend maken met klassiekers van Irving Berlin, Cole Porter en George Gershwin. Fantastische schrijvers die de eerder genoemde zangers telkens weer van nieuwe meesterwerken wisten te voorzien. Bennett koos niet voor de allerbekendste liedjes uit dit repertoire, maar ook voor minder voor de hand liggende nummers. Dat mag de pret allerminst drukken, want elk nummer is een feest. mede dankzij de prima begeleidende Bigband. Niet alleen Gaga overtuigt met een ijzersterke stem, ook Bennett zelf klinkt op zijn leeftijd nog prima. Behalve de duetten zingen beide ook een aantal keren solo, waarbij Don't wait too Long van hem en Lush Life van haar opvallen. Voor alle leeftijden dus!

Cijfer: 8.2

Toptracks: Don't wait too Long, They all Laughed

Joe Bonamassa - Different Shades of Blue

Hij is pas 37 jaar. Bracht in 2000 zijn eerste album uit, maar heeft inmiddels een oeuvre om U tegen te zeggen. Met elf eigen studioalbums, twee platen met zowel Beth Hart als supergroep Black Country Communion en een stuk of tien live-albums weet hij zijn fans wel bezig te houden. Dan heb ik het nog niet eens over zijn serie DVD's. Joe Bonamassa dus. De bluesrock gitarist (om hem maar eens een stempel te geven) heeft dankzij deze ongekende werklust in redelijk korte tijd een prominente rol in de historie van de rockmuziek weten op te eisen.

Dit Different shades of Blue is dus zijn elfde album. Nieuwe paden bewandelt Bonamassa hier niet, maar de kwaliteit van deze plaat staat weer als een huis. De diverse smakelijke blazerspartijen zorgen er voor dat het album nergens droog klinkt. Regelmatig moest ik bij het luisteren ook terugdenken aan de bluesalbums die wijlen Gary Moore begin jaren 90 uitbracht.  Different shades of Blue komt met de eerste twee tracks misschien wat traag op gang, maar daarna zorgt ieder nummer er voor dat deze plaat een musthave is voor elke liefhebber van dit genre. Ja, we hebben het kunstje -zeker door de royale hoeveelheid aan releases - vaker gehoord, maar zowel op het gitaarspel van deze nieuwe meester zelf, de productie en de liedjes is niets, maar dan ook niets aan te merken.

Om er - ondanks de meer dan herkenbare sound - toch een aantal tracks uit te lichten, vallen zeker het funky Love ain't a Lovesong, de titeltrack (waarbij ik zeker aan Gary Moore's Still got the Blues moet denken) en de afwijkende afsluiter So, what would I Do op. Maar ook alles wat er tussen door  voorbij komt, is gewoon top. Chicago-blues, Texas blues, hardrock, soul, een Ray Charles stijl. Zeg het maar. Bonamassa presenteert en presteert het op deze plaat allemaal. Topalbum.

Cijfer: 8,3
Toptracks: Love ain't a Lovesong, Different shades of Blue.

Abba - Live at Wembley Arena '79

Als kleine koter was je als jongen 'fan' van bands als Kiss, The Police en Golden Earring. Groepen zoals The Dolly Dots en Abba waren voor meisjes en mietjes. Dat vonden wij als stoere kleine jongens tenminste. Er was niet veel tijd voor nodig om te ontdekken en toe te geven dat zeker Abba gewoon verrekte goede popliedjes maakte. Met name hun laatste drie platen Voulez Vous, Super Trouper en The Visitors vind ik nog steeds briljant. De laatste twee albums bevatten het serieuze werk waar de relatieproblematiek van de twee koppels (want daaruit bestond Abba) centraal stond. 

Voulez-Vous was hun echte discoplaat. Dit dubbele live album is opgenomen tijdens de tour van die plaat. Het is dus geen volledig carriere overzicht of pure Greatest hits show, maar geeft wel uitstekend de tijdsgeest van 1979 weer. Bovendien was dit de allerlaatste concertreeks van een band die sowieso nooit vaak op het podium heeft gestaan. Deze reeks concerten onder de naam 'The Tour' was een bevestiging dat de Zweden veel meer waren dan een clubje artiesten dat grote hits scoorde. Met 25 nummers op één avond gaf Abba een volwaardige show.
Ik mis op dit livedocument dus helaas de nummers van die laatste twee albums (met uitzondering van The way old friends Do dat later in een liveversie op Super Trouper verscheen), maar daar staan flink wat tracks van Voulez Vous tegenover(6). Twee daarvan zijn voor mij ook anno 2014 nog steeds te zoet om te verteren: Chiquitita en I Have a Dream. Maar goed, wat verder voorbij komt is meer dan uitstekend. 

Want muzikaal bleef Abba tijdens hun liveshows recht overeind. Vocaal laat de groep wel eens een steekje vallen, maar daarvoor is het een live album. Ik krijg niet het idee dat er veel aan is gesleuteld en dat Live in Wembley niet alleen een prima, maar ook volledige weergave van hun livetournee uit 79/80 is. Inclusief een minder bekende pareltjes als I'm Still Alive (dat nu voor het eerst op plaat verschijnt), maar natuurlijk vooral met kneiters als : Waterloo, Money Money Money, Name of the Game, Dancing Queen, S,O,S., Fernando etc etc. Een mooi souvenir dat misschien wel weer een voedingsbodem is voor meer. Want samen met Led Zeppelin en Pink Floyd is Abba waarschijnlijk de enige band die met een concertreeks de entertainment industrie volledig op zijn kop kan zetten. De kans lijkt bij alledrie de bands echter minder dan minimaal.

Toptracks: I'm Still Alive, Does Your Mother Know
Cijfer: 7,9

Threshold - For the Journey

In 2012 maakte ik voor de eerste keer kennis met Threshold,  een progressieve rockband. Hun plaat March of Progress maakte op mij zoveel indruk dat de Britten er zomaar met de titel Album van het Jaar 2012 aan de haal gingen. Threshold maakt een progrockstijl die mij bijzonder aanspreekt. Bij de koortjes hoorde is een stijl ala Yes op hun 90125 album te horen. Diezelfde ingrediënten die March of Progress zo smakelijk maakten, zijn ook nu op hun tiende studio-album For the Journey the horen.

Vanaf het eerste nummer Watchtower on the Moon herken ik dezelfde pakkende stijl, de fraaie melodieën plus de kenmerkende en uitstekende zang van Damian Wilson. Threshold maakt progrock die niet alleen voor liefhebbers van het stevige werk het beluisteren waard is. In een recent interview met Karl Groom plaatst de gitarist zelfs zijn twijfels of Threshold wel een echte progrockband is. Volgens hem willen ze vooral de nadruk leggen op het sterk melodieuze aspect van hun muziek. Toegankelijk is het absoluut. De band is geïnspireerd door grootheden als Genesis, Rush en Pink Floyd. Dat is vooral goed te horen op het absolute prijsnummer van deze plaat: het twaalf minuten durende epos The Box. Het begint met een melodieuze pianopartij en maakt vervolgens een muzikale trip met diverse tempowisselingen. The Box is daarmee de absolute eyecatcher van dit album geworden.

Natuurlijk valt er veel meer te genieten. Wat te denken van de fraaie ballad Lost in your Memory of het meeslepende The Mystery Show.  Het beluisteren van dit nieuwe werk - waar persoonlijke ervaringen en levenslessen het centrale thema zijn - zorgt weer voor een avontuurlijke en afwisselende reis. Voor de mensen die de band al langer volgen, gebeurt er misschien weinig nieuws. Threshold houdt met For the Journey vast aan hun eigen stijl, maar daarin legt het zoveel kwaliteit en diversiteit dat deze plaat weer hoge ogen scoort. Of het opnieuw het predicaat 'Album van het jaar' gaat scoren, laat ik nog in het midden. Maar The Box maakt in ieder geval grote kans de beste albumtrack van dit muzikale jaar te worden.

Cijfer: 8.8
Toptracks: The Box, Lost in your Memory, Watchtower on the Moon

Prince & 3rd Eye Girl - Plectrum Electrum

Prince gaat er prat op altijd met de beste backing bands te werken. Die uitleg kregen we al te horen met The Revolution, later met The New Power Generation en nu dus ook weer met 3RD Eye Girl. Drie dames die hem sinds een jaar of twee begeleiden op het podium en nu dus ook op de plaat. Ze zijn de beste band ter wereld, aldus Prince. Dat mogen wij hooghartig vinden; aan de andere kant zou het vreemder klinken als hij zou zeggen: ach, het is wel een leuk clubje muzikanten, maar er zijn betere. Wat de ware kracht van deze drie dames is, mag iedereen zelf beoordelen. 

Voor mij was Plectrumelectrum vooraf gewoon één van de twee nieuwe albums van Prince zelf die we op één dag kregen aangeboden. Art Official Age zou het soul- en funkalbum moeten worden. Deze plaat moet meer het stevige werk laten horen. Deels lukt dat ook.  Omdat het hier toch echt om een groepsalbum gaat, is bij tracks als Boytrouble, Ainttuninround of de ballad Whitecaps de microfoon in handen van de dames. Muzikaal is het wel allemaal typisch Prince. Een stevig potje rocken kan hij absoluut, de dames van 3RD Eye girl ook. Dat bewezen ze tijdens de recente concerten in Nederland, maar de kwaliteit wisselt. Ook al is het niet allemaal stevige rock wat op deze plaat de klok slaat. Wat te denken van Fixurlifeup. Deze studio-uitvoering is beduidend minder vet dan de versie die live was te horen. Jammer.

Echte uitschieters zijn pas tegen het einde van dit album te horen. Zoals het fraaie Tictactoe en het korte maar krachtige Marz. Ook afsluiter FunknRoll is uitstekend, maar dat nummer is ook al te vinden op het andere nieuwe Prince-plaat dat afgelopen vrijdag het levenslicht zag. En dat conceptalbum is de winnaar van deze dubbelrelease. Slecht is het allerminst, maar de term bijzonder mogen we dit product ook niet geven. Zonder de medewerking van Prince zou waarschijnlijk niemand van Plectrumelectrum wakker liggen.

Toptracks: FunknRoll, Tictactoe
Cijfer: 6,5

Prince - Art Official Age

We hebben er even op moeten wachten, maar afgelopen week verraste Prince de wereld met niet één, maar twee nieuwe albums. Deze Art Official Age én Plectrumelectrum (met 3RD Eye Girl). Dat was een lange periode voor fans van His Royal Badness, die sinds zijn debuutalbum in 1978 bijna elk jaar een nieuwe studioplaat fabriceerde. De teller stond op 29. In de afgelopen vier jaar bezocht Prince ons land wel vaak voor spraakmakende concerten (Gelredome, North Sea Jazz, Paradiso, Melkweg en afgelopen voorjaar nog in de Ziggo Dome). Tijdens die shows was al regelmatig nieuw werk te horen. Soms niemendalletjes, vaak veelbelovend.

De verwachtingen waren dan ook hooggespannen. Bij aankoop dacht ik zelfs: zo, gaat het het Prinsenkind eens effe met twee albums hoge ogen gooien in mijn album top 10 over dit jaar. Was die gedachte terecht? Om eerlijk te zijn: nee, dat niet. Wat krijgen we op deze conceptplaat voorgeschoteld? Met enige regelmaat heb ik het gevoel naar een 80's album van His Royal Badness te luisteren. Daar is natuurlijk niets mis mee. Voor de kenners: Camille en Bob George komen onder andere voorbij. Soms doet Art Official Age me denken aan zijn werk van begin jaren 90 toen hij met platen als Diamonds & Pearls plus The Love Symbol inhaakte op toen opkomende stijlen als Rap en Hiphop. Maar natuurlijk ontbreken ook traditionele ballads. Bij Breakdown schreeuwt Prince alle ach en wee's van zich af. Deze track past in het rijtje 'Oh moeder, wat maak ik toch een hoop ellende mee' ballads zoals we die van hem gewend zijn. Maar ook dit is typisch Prince. Alleen, ik ben er geen liefhebber van.

Maar natuurlijk is het ook regelmatig feest op deze plaat. Wat te denken van The Gold Standard als Prince zijn alter ego Bob George van het obscure Black Album van stal halt. Een heerlijk nummer vol vette horns en funky riffs in de stijl van 80's hit Kiss. Breakfast can Wait zou weer prima op Sign o' the Times hebben gepast.

Het tweede deel van deze plaat wordt gedomineerd door nummers die ideaal zijn om te relaxen, met uitzondering van FunknRoll. Daar is niets mis mee, maar ik prefereer Prince de gitaarheld of de koning van de Funk. Dat hoor ik over de gehele linie toch te weinig terug. Op het podium blijft deze man een fenomeen. Op zijn platen gebeurt dat toch minder. Goede vraag: hoe kan dat Mr. Nelson?

Cijfer: 7.2
Toptracks: The Gold Standard, FunknRoll.